art

diagwnismoi-theatro

1ος Διαγωνισμός Πρωτότυπου Θεατρικού έργου

1ος Διαγωνισμός θεατρικής διασκευής | |

Το  Pukka Art Studio ανακοινώνει την έναρξη του 1ου Διαγωνισμού Συγγραφής Πρωτότυπου Θεατρικού Έργου. Στόχος μας είναι να ανακαλύψουμε νέες, δυναμικές φωνές και να δώσουμε στο κείμενο που θα ξεχωρίσει την ευκαιρία να ζωντανέψει στη σκηνή, σε μια πλήρη επαγγελματική θεατρική παραγωγή. 🎬 🎯 1. Αντικείμενο & Έπαθλο 📝 Αντικείμενο: Ο διαγωνισμός αφορά αποκλειστικά νέα, πρωτότυπα θεατρικά έργα (όχι διασκευές), γραμμένα στην ελληνική γλώσσα. Δεκτά γίνονται όλα τα θεατρικά είδη (κοινωνικό, δράμα, κωμωδία, θρίλερ, παιδικό κ.ά.). Κάθε δημιουργός μπορεί να συμμετάσχει με ένα (1) μόνο έργο. Δεκτά γίνονται και έργα συν-συγγραφής (από δύο ή περισσότερους δημιουργούς), ωστόσο η συμμετοχή θεωρείται ενιαία. 🏆 1ο Βραβείο (Το Μεγάλο Έπαθλο): Το έργο που θα κατακτήσει την πρώτη θέση, θα αποτελέσει την επόμενη επαγγελματική θεατρική παραγωγή της ομάδας μας, η οποία θα παρουσιαστεί σε θεατρική σκηνή της Αθήνας. (Σημείωση: Η ακριβής θεατρική σεζόν και ο χρόνος πρεμιέρας θα προγραμματιστούν κατόπιν συζήτησης με τον νικητή, με βάση τον απαραίτητο χρόνο προετοιμασίας, casting και προβών που απαιτεί μια άρτια επαγγελματική παραγωγή). 🥈 2η και 3η Θέση (Διάκριση & Κριτική): Τα τρία κορυφαία έργα θα ανακοινωθούν επίσημα . Οι δημιουργοί που θα κατακτήσουν τη 2η και 3η θέση, ως αναγνώριση της εξαιρετικής προσπάθειάς τους, θα λάβουν μια εκτενή, γραπτή και εξατομικευμένη δραματουργική αξιολόγηση του έργου τους από την Κριτική μας Επιτροπή. ⚖️ 2. Βασικοί Όροι & Νομική Ευθύνη Η αποστολή του έργου προϋποθέτει την πλήρη και ανεπιφύλακτη αποδοχή των παρακάτω όρων. Η συμμετοχή μέσω της ηλεκτρονικής φόρμας επέχει θέση Υπεύθυνης Δήλωσης. ©️ Αποκλειστική Πρωτοτυπία: Το έργο πρέπει να είναι 100% πρωτότυπο δημιούργημα του συμμετέχοντα. Απαγορεύεται αυστηρά η λογοκλοπή ή η ενσωμάτωση κειμένων τρίτων. Την αποκλειστική αστική και ποινική ευθύνη σε περίπτωση παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων φέρει αποκλειστικά ο συμμετέχων. Η διοργανώτρια αρχή ουδεμία νομική ή οικονομική ευθύνη φέρει. 🤫 Ελεύθερο από Εκδοτικά Δικαιώματα: Το έργο δεν πρέπει να έχει εκδοθεί εμπορικά από Εκδοτικό Οίκο (σε έντυπη ή ψηφιακή μορφή) και δεν πρέπει να δεσμεύεται από συμβόλαια που εκχωρούν τα δικαιώματά του σε τρίτους.  (Σημείωση: Αν έχετε αναρτήσει το κείμενο στο προσωπικό σας blog, σε κάποιο forum, ή έχετε κάνει ανεξάρτητη αυτοέκδοση (self-publishing) όπου διατηρείτε εσείς στο ακέραιο 100% τα δικαιώματα, το έργο γίνεται κανονικά δεκτό!) 🚫 Να μην έχει ανέβει σε Επαγγελματική Σκηνή: Το έργο δεν πρέπει να έχει βραβευτεί σε άλλον διαγωνισμό και δεν πρέπει να έχει παρουσιαστεί ποτέ στο κοινό από επαγγελματικό θεατρικό σχήμα. (Σημείωση: Αν το έργο σας έχει ανέβει στο παρελθόν αποκλειστικά από κάποια ερασιτεχνική, μαθητική ή φοιτητική ομάδα, γίνεται κανονικά δεκτό!) 🤝 3. Πνευματικά Δικαιώματα & Παραγωγή 🔒 Κατοχύρωση Συγγραφέα: Τα πνευματικά δικαιώματα του κειμένου ανήκουν και παραμένουν, φυσικά, αποκλειστικά στον συγγραφέα του. 🌍Δικαίωμα Πρώτης Παράστασης: Ο δημιουργός που θα κερδίσει το 1ο Βραβείο συμφωνεί ότι η δική μας ομάδα θα είναι αυτή που θα κάνει το πρώτο επαγγελματικό ανέβασμα του έργου στο θέατρο. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι για  συγκεκριμένη θεατρική σεζόν, η παραγωγή ανήκει αποκλειστικά σε εμάς. Αμέσως μετά την ολοκλήρωση των παραστάσεών μας, όλες οι δεσμεύσεις λήγουν και μπορείτε να διαθέσετε το κείμενό σας σε οποιονδήποτε άλλον θίασο ή εκδοτικό οίκο επιθυμείτε! 🎭 Προσαρμογές για τη Σκηνή: Γνωρίζουμε πόσο αγαπάτε κάθε λέξη του κειμένου σας και τη σεβόμαστε. Ωστόσο, επειδή το θέατρο είναι μια ζωντανή τέχνη, για τις πρακτικές ανάγκες της παράστασης (π.χ. ρυθμός, διάρκεια, σκηνικές μεταβάσεις), ο σκηνοθέτης ενδέχεται να χρειαστεί να κάνει κάποιες δραματουργικές προσαρμογές στο κείμενο για όσο διάστημα παίζεται το έργο. Αυτό θα γίνεται πάντα με απόλυτο σεβασμό στον πυρήνα, το ύφος και την ψυχή της ιστορίας σας και σε συνεννόηση με τον συγγραφέα – νικητή. 4. Σημαντικές Πρακτικές Διευκρινίσεις ⏱️ Διάρκεια Έργου: Τα υποβαλλόμενα έργα θα πρέπει να είναι πλήρους διάρκειας, με εκτιμώμενο χρόνο θεατρικής παράστασης τα ~60-90 λεπτά (περίπου).   🆔 Όριο Ηλικίας: Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλοι οι δημιουργοί άνω των 18 ετών. 📄 Μορφοποίηση: Το κείμενο πρέπει να είναι γραμμένο σε ευανάγνωστη γραμματοσειρά και οι σελίδες να είναι απαραιτήτως αριθμημένες. 5. Διαδικασία Υποβολής & Κόστος Συμμετοχής Η διαδικασία υποβολής γίνεται αποκλειστικά μέσω της ειδικής ψηφιακής φόρμας, εξασφαλίζοντας αμερόληπτη αξιολόγηση υπό καθεστώς απόλυτης ανωνυμίας. 📝 Φόρμα Υποβολής: πατηστε εδώ –>   LINK ΤΗΣ ΦΟΡΜΑΣ.  Στη φόρμα θα συμπληρώσετε τα στοιχεία σας και θα ανεβάσετε το αρχείο του έργου καθώς και την απόδειξη πληρωμής (δείτε κόστος συμμετοχής) 👤 Ανωνυμία: Πάνω στο αρχείο του θεατρικού έργου (σε μορφή PDF ή WORD) ΔΕΝ πρέπει να αναγράφεται πουθενά το όνομά σας, αλλά μόνο ο Τίτλος του έργου. Τα πραγματικά σας στοιχεία θα τα γνωρίζει μόνο η γραμματεία και σε καμία περίπτωση η Κριτική Επιτροπή. 🎟️ Κόστος Συμμετοχής (Reading Fee): Ορίζεται συμβολικό κόστος συμμετοχής στα 12 ευρώ . Το ποσό αυτό είναι μη επιστρέψιμο και καλύπτει τα διαχειριστικά έξοδα και τον χρόνο της επιτροπής, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του θα διατεθεί αποκλειστικά ως ενίσχυση για τα έξοδα παραγωγής της παράστασης που θα κερδίσει!    1) 🏧 ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: GR4901720710005071112012918👤 ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΣ: Δανάη Γκενέ – Pukka Art Studio📝 ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Συμμετοχή σε διαγωνισμό θεατρικού έργου (συμπληρώστε και το ονοματεπώνυμό σας).  2) μέσω IRIS 📱💸 ΑΦΜ: 157460424 ✅ Επιβεβαίωση Λήψης: Με την επιτυχή υποβολή της φόρμας, θα λάβετε αυτόματο email επιβεβαίωσης στη διεύθυνση που δηλώσατε.( Σημ: ανάλογα τον όγκο των συμμετοχών η διαδικασία πιθανόν να γίνει μια με δυο ημέρες καθυστέρηση) 6. Χρονοδιάγραμμα 🟢 Έναρξη Υποβολών: Κυριακή, 15 Μαρτίου 2026 🔴 Λήξη Προθεσμίας: Κυριακή, 14 Ιουνίου 2026 (έως τις 23:59) (Οι ημερομηνίες ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων θα ανακοινωθούν μετά το πέρας των υποβολών, αναλόγως του όγκου των συμμετοχών- συνήθως δυο μηνές μετά την τελευταια μέρα υποβολών- Σημαντική Διευκρίνιση: Η παραγωγή μιας παράστασης είναι μια ζωντανή και απαιτητική διαδικασία. Η υλοποίηση του νικητήριου έργου στη σκηνή δεν θα γίνει άμεσα με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, αλλά θα προηγηθεί κύκλος συζητήσεων με τον συγγραφέα και η απαραίτητη περίοδος προπαραγωγής (pre-production), ώστε το αποτέλεσμα να είναι το καλύτερο δυνατό). 📞 7. Επικοινωνία & Υποστήριξη Για οποιαδήποτε τεχνική δυσκολία με την πλατφόρμα υποβολής ή απορία σχετικά με τους όρους του διαγωνισμού, είμαστε στη διάθεσή σας! Μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μας: 📧 Μέσω Email: Στο pukkartstudio@gmail.com (με θέμα “Απορία – Διαγωνισμός”) 📱 Μέσω Social Media: Στείλτε μας προσωπικό μήνυμα (Inbox/DM) στις επίσημες σελίδες μας σε Facebook και Instagram. Διοργανωτής

1ος Διαγωνισμός Πρωτότυπου Θεατρικού έργου Read More »

, , ,

Γιατί το «Longlegs» είναι μια πετυχημένη ταινία; – Μαίρη Τζέιν

Κινηματογράφος | |

Η ταινία «Longlegs», όντας μια από τις πιο αναμενόμενες ταινίες του 2024, έχει ονομαστεί το καλύτερο θρίλερ της χρονιάς από κοινό και κριτικούς. Αυτό που -κατ’ εμέ- άξιζε περισσότερο στην παρούσα ταινία ήταν η ανάπτυξη του χαρακτήρα του Longlegs και ακόμη περισσότερο οι καμπάνιες του τμήματος marketing.  Στην ταινία τρόμου «Longlegs», που διαδραματίζεται στο απόκοσμο σκηνικό του Όρεγκον της δεκαετίας του 1990, ένας πράκτορας του FBI αναλαμβάνει να διαλευκάνει ένα σκοτεινό μυστήριο. Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης της ταινίας, Osgood Perkins, φτιάχνει αριστοτεχνικά την ιστορία ενός αποκρυφιστή κατά συρροή δολοφόνου που φαίνεται να δρα εκτός της φυσικής σφαίρας, αφήνοντας πίσω του πολλές οικογένειες σε όλη την πολιτεία σε ένα μονοπάτι τρόμου. Με πρωταγωνιστές τους Maika Monroe, Nicolas Cage, Blair Underwood και Alicia Witt, η ταινία υπόσχεται να προσφέρει μια συναρπαστική διαδρομή, καθώς ο ίδιος ο Cage είναι επίσης παραγωγός μέσω της εταιρείας παραγωγής του Saturn Films. Ο Longlegs είναι μια εντυπωσιακή φιγούρα με χλωμό δέρμα, μακριά γκρίζα μαλλιά και ένα πρησμένο πρόσωπο κατεστραμμένο από αποτυχημένες πλαστικές επεμβάσεις. Αρχικά, φαίνεται ανατριχιαστικός και παράξενος, αλλά πίσω από την παράξενη περσόνα του κρύβεται ένα διεστραμμένο και έξυπνο άτομο.  Δεδομένης της εποχής και σύμφωνα με τα λεγόμενα του σκηνοθέτη και των παραγωγών, στόχος ήταν ο Longlegs να θυμίζει κάποιο είδος ξεπεσμένου, αποτυχημένου ροκ σταρ, κάτι που γίνεται ακόμη πιο φανερό τις στιγμές που τον ακούμε να κραυγάζει και να τραγουδάει.  Για την προώθηση της ταινίας, η εταιρία παραγωγής, Neon, χρησιμοποίησε τακτικές guerilla marketing*, παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιήθηκαν για το The Blair Witch Project. Ο σκηνοθέτης, Osgood Perkins, επαίνεσε την προσέγγιση του στούντιο, λέγοντας ότι «ανταποκρίθηκαν πραγματικά έντονα στην ταινία».  Ο προϋπολογισμός της ταινίας ύψους 10 εκατομμυρίων δολαρίων επικεντρώθηκε σε ψηφιακό περιεχόμενο και δεν περιλάμβανε τηλεοπτικές διαφημίσεις. Το διαφημιστικό υλικό περιελάμβανε teaser trailers διαφορετικά από τα άλλα -χωρίς απαραίτητα σκηνές από την ταινία- μέσω αποσπασμάτων και κωδικοποιημένων μηνυμάτων. Η καμπάνια κορυφώθηκε με ένα διαφημιστικό σποτ που υπογράμμιζε κρυφές εμφανίσεις του χριστιανικού διαβόλου στην ταινία, με τίτλο «Look Closer». Σύμφωνα με τον Perkins, υπάρχουν 15 τέτοιες εμφανίσεις που δεν είναι εύκολα αντιληπτές. H viral εκστρατεία marketing του Longlegs συνεχίζεται με την εμφάνιση τεράστιων διαφημιστικών πινακίδων σε διάφορες πολιτείες των ΗΠΑ, όπου φαίνεται το μισό πρόσωπο της εκκεντρικής φιγούρας του Longlegs και αναγράφεται πάνω μόνο ένας αριθμός τηλεφώνου. Καλώντας αυτό το νούμερο, ακούει κανείς τον ίδιο κατά συρροή δολοφόνο να μιλάει, σε ένα ανατριχιαστικό και απόκοσμο ηχογραφημένο μήνυμα. Άκουσέ το εδώ. Και αν ακόμη δεν έχεις πειστεί για την ιδιοφυία των διαφημιστικών δράσεων για την ταινία, το προσωπικό μου αγαπημένο είναι το μυστικό σάιτ που έχει ιδρύσει η Neon. To The Birthday Murders είναι ένα σάιτ με ανάλυση των φόνων τους οποίους διέπραξε ο Longlegs, με φωτογραφικό υλικό από το αρχείο της “αστυνομίας”. Διαβάζοντας για τους φόνους, στο κάτω κάτω μέρος της σελίδας υπάρχουν κάποιοι σύνδεσμοι που περιέχουν αρχεία σε μορφή zip και η ονομασία τους πρέπει να αποκρυπτογραφηθεί βάσει του κώδικα του δολοφόνου. Ανοίγοντας τα αρχεία στον υπολογιστή σου, θα δεις κρυφό, εξατομικευμένο υλικό από την κάθε υπόθεση, κρυπτογραφημένα μηνύματα και άλλες ανατριχιαστικές αποδείξεις και τεκμήρια. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για ένα άρτιο και καλοφτιαγμένο έργο, με ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και φωτογραφία. Η παραγωγή και -κυρίως- η διαφήμιση ήταν αυτά τα οποία προσέφεραν και έχτισαν τον μύθο του Longlegs. Παρόλα αυτά δεν αποτελεί κάποιο προϊόν παρθενογένεσης, δηλαδή κάτι που δεν έχουμε δει ξανά στις οθόνες μας ή δεν μπορούμε να προβλέψουμε. *Απροσδόκητες, αντισυμβατικές και δυνητικά διαδραστικές εκστρατείες marketing. Ο στόχος του Guerilla Marketing είναι να δημιουργήσει μια μοναδική στρατηγική, που να ταράζει τα νερά, και κατά συνέπεια να προκαλεί Viral δράσεις.

Γιατί το «Longlegs» είναι μια πετυχημένη ταινία; – Μαίρη Τζέιν Read More »

, ,

Η πολιτιστική σημασία των κινηματογραφικών αφισών – Μαίρη Τζειν

Κινηματογράφος | |

Οι αφίσες ταινιών αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της κινηματογραφικής κουλτούρας εδώ και σχεδόν έναν αιώνα, καθώς χρησιμεύουν ως οπτική αναπαράσταση της κινηματογραφικής εμπειρίας. Από τα πρώτα χειροποίητα σχέδια μέχρι τα σύγχρονα ψηφιακά σχέδια, οι αφίσες ταινιών έχουν εξελιχθεί σημαντικά με την πάροδο των ετών. Πέρα όμως από την αισθητική τους γοητεία, οι αφίσες ταινιών έχουν βαθύτερη πολιτιστική σημασία, επηρεάζοντας τις προσδοκίες και τις αντιλήψεις μας για τις ταινίες. Στις αρχές του κινηματογράφου, οι αφίσες ταινιών ήταν απλές και ξεκάθαρες, συχνά με έναν τίτλο, ένα σλόγκαν και μια σύντομη περιγραφή της ταινίας. Οι αφίσες δημιουργούνταν με το χέρι, με τους καλλιτέχνες να χρησιμοποιούν διάφορες τεχνικές για να μεταφέρουν την ιστορία και τον τόνο της ταινίας. Μια από τις πιο εμβληματικές πρώιμες κινηματογραφικές αφίσες είναι η αφίσα του 1927 για την ταινία “Metropolis” του Fritz Lang, με μια εντυπωσιακή εικόνα ενός φουτουριστικού αστικού τοπίου. Αυτή η αφίσα όχι μόνο αποτύπωσε την ουσία της ταινίας, αλλά έγινε και σύμβολο της γοητείας της εποχής για την τεχνολογία και την επιστημονική φαντασία. Η δεκαετία του 1960 έως τη δεκαετία του 1980 αναφέρεται συχνά ως η “Χρυσή Εποχή” των κινηματογραφικών αφισών, η οποία χαρακτηρίζεται από την πρόοδο στην τεχνολογία εκτύπωσης και το σχεδιασμό. Αυτή η περίοδος είδε την άνοδο των τολμηρών, πολύχρωμων γραφικών και των εμβληματικών εικόνων που έγιναν συνώνυμες με ορισμένες ταινίες. Η αφίσα του 1968 για την ταινία του Stanley Kubrick “2001: Μια Οδύσσεια του Διαστήματος” είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, με τη στοιχειωτική εικόνα ενός διαστημικού σταθμού σε τροχιά γύρω από τη Γη. Ο μινιμαλιστικός σχεδιασμός της αφίσας αποτύπωσε τέλεια τα θέματα της ταινίας σχετικά με την τεχνολογία και την ανθρωπότητα, αποτελώντας εμβληματική αναπαράσταση της εποχής. Η έλευση της ψηφιακής τεχνολογίας τη δεκαετία του 1990 έφερε επανάσταση στο σχεδιασμό κινηματογραφικών αφισών, επιτρέποντας μεγαλύτερη δημιουργική ελευθερία και ταχύτερους χρόνους παραγωγής. Η άνοδος του CGI (computer-generated imagery) επέτρεψε στους σχεδιαστές να δημιουργήσουν περίτεχνες, οπτικά εντυπωσιακές εικόνες που δεν μπορούσαν να επιτευχθούν με παραδοσιακές μεθόδους. Η αφίσα του 2008 για την ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν “The Dark Knight” είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, με μια εντυπωσιακή εικόνα της εμβληματικής κάπας του Μπάτμαν. Η σκοτεινή και ζοφερή αισθητική της αφίσας αποτύπωσε τέλεια τον τόνο και τα θέματα της ταινίας, και έγινε αμέσως κλασική. Πέρα από την αισθητική τους γοητεία, οι αφίσες ταινιών έχουν μια βαθύτερη πολιτιστική σημασία. Μπορούν να επηρεάσουν τις προσδοκίες και τις αντιλήψεις μας για τις ταινίες, διαμορφώνοντας την αντίληψή μας για την ιστορία και τους χαρακτήρες. Για παράδειγμα, η αφίσα του 1977 για τον “Πόλεμο των Άστρων” του Τζορτζ Λούκας περιείχε μια εντυπωσιακή εικόνα του Λουκ Σκάιγουοκερ να στέκεται μπροστά από ένα αστρικό πεδίο, με το σλόγκαν “Πριν από πολύ καιρό σε έναν γαλαξία πολύ, πολύ μακριά…”. Ο τολμηρός σχεδιασμός και οι εμβληματικές εικόνες της αφίσας αποτύπωσαν την αίσθηση της περιπέτειας και του θαύματος της ταινίας και έγιναν αμέσως πολιτιστικό φαινόμενο. Οι αφίσες ταινιών μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως μορφή διαφήμισης, επηρεάζοντας τις προσδοκίες του κοινού και διαμορφώνοντας εκστρατείες μάρκετινγκ. Για παράδειγμα, μια έκδοση της αφίσας του 1991 για την ταινία του Jonathan Demme “Η σιωπή των αμνών” περιείχε μια στοιχειωμένη εικόνα της Jodie Foster ως Clarice Starling, με το απόκοσμο βλέμμα του Hannibal Lecter να παραμονεύει στο παρασκήνιο. Ο σκοτεινός και δυσοίωνος σχεδιασμός της αφίσας αποτύπωσε τέλεια την τεταμένη και αγωνιώδη ατμόσφαιρα της ταινίας, αποτελώντας αμέσως κλασική ταινία. Οι κινηματογραφικές αφίσες έχουν διανύσει πολύ δρόμο από τις ταπεινές τους απαρχές στις πρώτες ημέρες του κινηματογράφου. Από τα χειροποίητα σχέδια μέχρι τα σύγχρονα ψηφιακά σχέδια, οι αφίσες ταινιών έχουν εξελιχθεί σημαντικά με την πάροδο των ετών. Πέρα όμως από την αισθητική τους γοητεία, οι αφίσες ταινιών έχουν βαθύτερη πολιτιστική σημασία, επηρεάζοντας τις προσδοκίες και τις αντιλήψεις μας για τις ταινίες. Καθώς συνεχίζουμε να εξελισσόμαστε όσον αφορά την τεχνολογία και τον σχεδιασμό, θα είναι συναρπαστικό να δούμε πώς οι αφίσες ταινιών θα συνεχίσουν να διαμορφώνουν την αντίληψή μας για την κινηματογραφική κουλτούρα.

Η πολιτιστική σημασία των κινηματογραφικών αφισών – Μαίρη Τζειν Read More »

, , ,

Το Δράμα του Αρχαίου Ελληνικού Δράματος – Αναστασία αντωνακάκη

Θέατρο | |

Τα αρχαία ελληνικά κείμενα πρέπει να μένουν ανέγγιχτα. Απείραχτα. Ανόθευτα. Γιατί μόνον έτσι δεν είναι επικίνδυνα. Μόνο αν τα βάλουμε σε ένα κουτί και του βάλουμε μέσα φορμόλη – μόνο τότε δεν θα κινδυνεύουμε από αυτά. Αν ξεχάσουμε ότι ο Αισχύλος μίλησε για αυτούς που έχασαν στον πόλεμο, ενώ ο ίδιος ήταν νικητής.  Αν ξεχάσουμε ότι ο Σοφοκλής μίλησε για το δίκαιο που δεν είναι γραμμένο πουθενά, πάρα μόνο μέσα μας, γι’ αυτό το δίκαιο που οι γραπτοί νόμοι παλεύουν πάντα να το φτάσουν. Αν ξεχάσουμε ότι ο Ευριπίδης χλευάστηκε στην εποχή του ως νεωτεριστής, ως μεταμοντέρνος, ως πειραματικός. Αν ξεχάσουμε ότι ο Αριστοφάνης στους Βατράχους του τον κοροϊδεύει και διαλέγει να φέρει πίσω τον Αισχύλο – η ποίηση του Ευριπίδη, λέει, πέθανε μαζί του. Ο από μηχανής θεός του Ευριπίδη είναι, απλώς, ένα τέχνασμα, για να καλύψει την άγνοιά του να κατασκευάζει ενδιαφέρουσες πλοκές. Αν ξεχάσουμε την θέση των γυναικών, των δούλων, των μεταναστών και την κρατήσουμε ίδια μέχρι και σήμερα – ανέγγιχτη, απείραχτη, ανόθευτη. Αν την κρατήσουμε ίδια μέχρι και σήμερα, μπορεί να την κρατήσουμε ακριβώς ίδια και σήμερα. Και στο άγραφο δίκαιο και κυρίως, στο γραπτό. Γιατί, στο κάτω-κάτω, είχαν και κάποιες αρχές τότε. Παρ’ όλο που η σεξουαλικότητά τους δεν ξεχώριζε φύλο. Παρ’ όλο που το βιολογικό τους φύλο δεν γνώριζε κοινωνικό. Άλλο αυτό. Αν ξεχάσουμε ότι τα αρχαία ελληνικά κείμενα μίλησαν ήδη από την εποχή τους για το ατομικό και το συλλογικό – με τρόπο αιρετικό.  Αν ξεχάσουμε ότι η τριλογία Αισχύλος-Σοφοκλής-Ευριπίδης καθρεφτίζει την εξέλιξη: ιστορική, πολιτική, κοινωνική, οικονομική. Αν ξεχάσουμε ότι καθρεφτίζει την πάλη, την άνοδο, την φθορά. Και ξανά απ’ την αρχή. Την συνέχεια. Την αντίληψη. Την δημιουργία.  Το καινούργιο, που πατάει στο παλιό και συνεχίζει.  Το καινούργιο, που πατάει το παλιό και συνεχίζει.  Το καινούργιο συντρίβει το παλιό. Κάνει καλά; Το κάνει σωστά; Η ιστορία θα δείξει. Οι άνθρωποι θα δείξουν. Αν ξεχάσουμε ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα αρχαία ελληνικά κείμενα, για να κάνουμε κριτική στα ίδια τα αρχαία ελληνικά κείμενα. Λίγα κείμενα έχουν γραφτεί, ήδη από την σύλληψή τους, με σκοπό να φτιάξουν εργαλεία για την ίδια τους την αναίρεση. Αν ξεχάσουμε ότι τα αρχαία ελληνικά κείμενα μπορούν να μιλήσουν για οτιδήποτε συμβαίνει σήμερα. Αν τα τοποθετήσουμε προσεκτικά μέσα σε ένα αποστειρωμένο μουσείο, αποκομμένα από την σημερινή τάση του διαλόγου των εκθεμάτων. Αν τα απομονώσουμε. Αν τα βάλουμε να στέκονται σε ένα βάθρο ως αυθεντία, που δεν επιτρέπεται να αποδομηθεί. Αν τα κάνουμε θεό – έναν θεό που μισεί τους ανθρώπους και τους τιμωρεί από ψηλά, αν αμφισβητήσουν τις εντολές του. Και αν τις παραβούν.  Αν πιστέψουμε ότι τα αρχαία ελληνικά κείμενα απευθύνονται σε ανθρώπους χωρίς ελεύθερη βούληση. Τότε και μόνον τότε, τα αρχαία ελληνικά κείμενα δεν είναι επικίνδυνα. Τότε και μόνον τότε, μπορούμε να τα παρουσιάζουμε στο θέατρο όπως πρέπει. Και στον κινηματογράφο. Και στα εικαστικά. Και στην καθημερινή μας ζωή. Στην καθημερινή μας ζωή, μόνον έτσι τα αρχαία ελληνικά κείμενα δεν είναι επικίνδυνα. Αλλιώς, θα μας βάλουν να σκεφτούμε. Γιατί, τα αρχαία ελληνικά κείμενα έχουν ένα πολύ σοβαρό ελάττωμα. Κάνουν πάρα πολλές ερωτήσεις. Και οι πάρα πολλές ερωτήσεις, αν δεν τις προσέξουμε, μπορούν να μας κλείσουν το σπίτι. Την τέχνη. Την χώρα. Γι’ αυτό, καλύτερα να μείνουν έτσι τα αρχαία ελληνικά κείμενα. Ανέγγιχτα. Απείραχτα. Ανόθευτα.

Το Δράμα του Αρχαίου Ελληνικού Δράματος – Αναστασία αντωνακάκη Read More »

, , ,

Τα Σύμβολα στο  «Mulholland Drive» του David Lynch – Μαίρη Τζέιν

Κινηματογράφος | |

Το σουρεαλιστικό νεο-νουάρ «Mulholland Drive» του David Lynch είναι μια ονειρική εξερεύνηση του κατακερματισμένου ψυχισμού και των θολών γραμμών μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Επιφανειακά, η ταινία ακολουθεί μια νεαρή ηθοποιό που εμπλέκεται σε ένα μυστήριο γύρω από μια εξαφανισμένη γυναίκα και μια σκοτεινή συνωμοσία. Ωστόσο, κάτω από την επιφάνεια κρύβεται μια βαθιά προσωπική και ψυχολογική εξερεύνηση της ταυτότητας, του τραύματος και της δύναμης της μνήμης. Παρακάτω θα διερευνήσουμε το ευφυές έργο του Lynch, σε ένα επίπεδο κυρίως συμβολικό και -το σημαντικότερο- χωρίς spoilers. Σαφώς, οι αντισυμβατικές μέθοδοι και η ιδιοφυία του Lynch είναι αυτά που παίρνουν την πλοκή της ταινίας και την απογειώνουν, καθιστώντας την ένα από τα αριστουργήματα του σύγχρονου κινηματογράφου. Το «Mulholland Drive» είναι μια πολύπλοκη και ονειρική ταινία που χρησιμοποιεί αντισυμβατικές τεχνικές αφήγησης για να εξερευνήσει θέματα όπως η ταυτότητα, η μνήμη, το τραύμα και η πραγματικότητα. Η αφήγηση της ταινίας είναι μη γραμμική, μεταπηδώντας μεταξύ διαφορετικών χρονικών γραμμών, χαρακτήρων και σεναρίων, δημιουργώντας μια αίσθηση αποπροσανατολισμού. Η ιστορία χωρίζεται σε ξεχωριστές ενότητες με μοναδικούς τόνους και επίπεδα πραγματικότητας, αντικατοπτρίζοντας τον κατακερματισμένο ψυχισμό του πρωταγωνιστή. Η ταινία διαθέτει επίσης συμβολισμούς, όπως το μπλε κουτί, η γάτα, ο αριθμός 27 και το Club Silencio, οι οποίοι έχουν πολλαπλές πιθανές σημασίες. Η χρήση αυτών των τεχνικών από τον Lynch δημιουργεί μια αίσθηση αβεβαιότητας και παρασύρει το κοινό στον κόσμο της ταινίας. Οι προαναφερθείς συμβολισμοί μπορούν να έχουν ποικίλες ερμηνείες, αλλά υπάρχουν και κάποιες κυρίαρχες θεωρίες όσον αφορά στην ερμηνεία των χαρακτηριστικών αυτών συμβόλων. Για παράδειγμα, το μπλε κουτί μπορεί να αντιπροσωπεύει τη μυστικότητα ή το άγνωστο και να συνδέεται με το ταξίδι του κύριου χαρακτήρα ή με ένα σημείο καμπής στην ιστορία. Επίσης, αξίζει να αναφερθεί ότι το μπλε επίσης, ως χρώμα, συχνά συνδέεται και με τη μελαγχολία (δεν είναι τυχαία η έκφραση “Feeling blue” για να εκφράσουμε ότι αισθανόμαστε μελαγχολικοί, όπως επίσης αυτή είναι και η προέλευση του ονόματος της μουσικής blues). Στην ίδια θεματική ανάγεται και το μπλε κλειδί. Βέβαια, βάζοντας το κλειδί στην εξίσωση εδραιώνεται και η ερμηνεία που θέλει αυτό το ταιριαστό ντουέτο να αποτελεί κάποιον συμβολισμό για την ερωτική πράξη. Εμμένοντας στο χρώμα μπλε, συναντάμε κάτι σιέλ τριαντάφυλλα καθώς η Μπέτι και η Ρίτα μελετούν στου Γουίνκι. Δίπλα τους σε αυτό το σκηνικό βρίσκεται ένα βάζο με μπλε τριαντάφυλλα. Δεδομένου ότι τα μπλε τριαντάφυλλα δεν υπάρχουν στη φύση, το νόημά τους είναι σαφές. Ο όρος «γαλάζιο τριαντάφυλλο» χρησιμοποιείται συχνά ως μεταφορά για μυστηριώδη γεγονότα ή περιπτώσεις που δεν μπορούν να εξηγηθούν με την επιστήμη ή τη λογική σκέψη, και συχνά αφορούν υπερφυσικά ή ανεξήγητα φαινόμενα. Σε πολλές μεγάλες και αγαπημένες παραγωγές, όπως το Twin Peaks και το Blue Velvet, συναντάμε την κλασική βαριά κόκκινη κουρτίνα του θεάτρου. Το να ονειρεύεστε να τραβάτε κουρτίνες ή να βρίσκεστε πίσω από αυτές μπορεί να υποδηλώνει ότι ο ονειρευόμενος προσπαθεί να κρύψει κάτι από τον εαυτό του ή από τους άλλους. Εναλλακτικά, το όνειρο μπορεί να υπονοεί το τέλος κάποιου πράγματος, μια κατάληξη ή μια οριστικότητα. Όπως είπε και ο ίδιος ο David Lynch: «Οι κουρτίνες κρύβουν και αποκαλύπτουν. Μερικές φορές είναι τόσο όμορφο αυτό που κρύβουν, που εξάπτει τη φαντασία σου. Αλλά στο θέατρο, όταν ανοίγουν οι κουρτίνες, έχεις αυτή τη φανταστική ευφορία, ότι θα δεις κάτι καινούργιο, ότι κάτι θα αποκαλυφθεί». Τέλος, δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε το Club Silencio. Αυτό το μυστηριώδες νυχτερινό κέντρο θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει μια πύλη στο συλλογικό ασυνείδητο των χαρακτήρων, επιτρέποντάς τους να έχουν πρόσβαση στις βαθύτερες επιθυμίες, τους φόβους ή τις αναμνήσεις τους. Θα μπορούσε επίσης να είναι ένα σύμβολο της σύγχυσης της πραγματικότητας και της φαντασίας, ή ένας χώρος όπου οι χαρακτήρες μπορούν να ξεφύγουν από τη συνηθισμένη ζωή τους. Το Club Silencio ως ένα σουρεαλιστικό και τεχνητό καμπαρέ που αναγνωρίζει ειρωνικά τη δική του τεχνητότητα. Είναι ένας παράδοξος χώρος που αποκαλύπτει την αλήθεια πίσω από την ψευδαίσθηση, εκθέτοντας το θέμα «No hay banda» (δεν υπάρχει μπάντα), το οποίο υποδηλώνει μια εξερεύνηση του καλού και του κακού. Αυτές είναι μερικές μόνο πιθανές ερμηνείες, και τα πραγματικά νοήματα μπορεί να παραμείνουν σκόπιμα διφορούμενα και ανοιχτά στην ατομική ερμηνεία του κοινού.

Τα Σύμβολα στο  «Mulholland Drive» του David Lynch – Μαίρη Τζέιν Read More »

, , , ,

 Η επιρροή της λογοτεχνίας και της εικαστικής τέχνης στον κόσμο των κόμικς – Μαιρη Τζειν

Βιβλίο | |

Τι σχέση έχει η κλασική τέχνη και λογοτεχνία με την τέχνη των κόμικς; Τι συμβαίνει όταν το κλασικό συναντά το μοντέρνο; Γενικά, η επίδραση της λογοτεχνίας στην εικαστική τέχνη -και το αντίστροφο- αποτελεί ένα κεφάλαιο τόσο διευρημένο, όσο και αξιοπρόσεκτο εξετάζοντας πώς τα λογοτεχνικά έργα έχουν εμπνεύσει και επηρεάσει τους καλλιτέχνες σε όλη την ιστορία. Στα βασικά σημεία περιλαμβάνονται η χρήση αφηγηματικών θεμάτων, συμβολισμών και τεχνικών αφήγησης στην εικαστική τέχνη, καθώς και οι τρόποι με τους οποίους οι καλλιτέχνες επανερμήνευσαν και προσάρμοσαν λογοτεχνικά έργα στις δημιουργίες τους. Η συνάφεια του θέματος αυτού έγκειται στην ικανότητά του να εμβαθύνει την κατανόηση της διασύνδεσης των διαφόρων μορφών καλλιτεχνικής έκφρασης και των τρόπων με τους οποίους μπορούν να ενημερώσουν και να εμπλουτίσουν η μία την άλλη. Η λογοτεχνία επηρεάζει βαθιά την εικαστική τέχνη, εμπνέοντας συχνά τους καλλιτέχνες να δημιουργήσουν έργα που αντικατοπτρίζουν τα θέματα, τους χαρακτήρες και τα συναισθήματα που παρουσιάζονται στα γραπτά έργα. Ο λογοτεχνικός κανόνας είναι μια πλούσια πηγή έμπνευσης για τους εικαστικούς καλλιτέχνες, οι οποίοι μπορούν να αντλήσουν πληροφορίες από μυθολογικές αφηγήσεις, ιστορικά γεγονότα ή φανταστικούς κόσμους για τις δημιουργίες τους. Περνώντας, όμως στο θέμα των κόμικς, η συζήτηση αποκτά ένα παραπάνω ενδιαφέρον, καθώς τα ίδια τα κόμικς και τα graphic novels συνδυάζουν τόσο τον λόγο, όσο και την εικαστική τέχνη. Πολλά είναι τα παραδείγματα εκείνα τα οποία μας δείχνουν την μαγεία της ένωσης όλων αυτών τον παραγόντων. Ο Art Spiegelman επηρεάστηκε από το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ και δημιούργησε το κόμικ “Maus” το οποίο αφηγείται την ιστορία του Βλάντεκ Σπίγκελμαν, ενός Εβραίου που επέζησε από την Ευρώπη του Χίτλερ, και του γιου του, ενός σκιτσογράφου που έρχεται να συμβιβαστεί με την ιστορία του πατέρα του. Προσεγγίζοντας το ανείπωτο μέσα από το μικροσκοπικό (οι Ναζί είναι γάτες, οι Εβραίοι ποντίκια), η συγκλονιστική ιστορία επιβίωσης του Βλάντεκ συνυφαίνεται με την αφήγηση του συγγραφέα για τη βασανισμένη σχέση του με τον ηλικιωμένο πατέρα του. Ένα ακόμη -κλασσικό, αυτή τη φορά- παράδειγμα είναι το εξώφυλλο του πρώτου Action Comics. Στο συγκεκριμένο τεύχος, η στάση του Superman αποτελεί μια σαφή αναφορά στο Torso Belvedere – το οποίο εικάζεται, μάλιστα, ότι είναι απεικονίζει τον Ηρακλή, ο οποίος διαθέτει επίσης υπερδυνάμεις, όπως και ο ήρωας του κόμικ. Αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα, αλλά υπάρχουν αμέτρητες άλλες περιπτώσεις όπου η λογοτεχνία και οι εικαστικές τέχνες έχουν εμπνεύσει καλλιτέχνες να δημιουργήσουν έργα κόμικς που αντικατοπτρίζουν τα θέματα, τους χαρακτήρες και τα συναισθήματα που παρουσιάζονται στα παλαιότερα έργα.

 Η επιρροή της λογοτεχνίας και της εικαστικής τέχνης στον κόσμο των κόμικς – Μαιρη Τζειν Read More »

, ,

Πάτι και Ρόμπερτ: Η ιστορία μιας αγάπης-Μαίρη Τζέιν

Βιβλίο | |

Το βιβλίο “Πάτι και Ρόμπερτ” είναι ένα αυτοβιογραφικό έργο της Patti Smith, το οποίο περιγράφει λεπτομερώς τη στενή σχέση της με τον φωτογράφο Robert Mapplethorpe από τη δεκαετία του 1960 έως τον θάνατό του το 1989.  Το έργο διερευνά τον πρώτο καιρό τους στη Νέα Υόρκη, το κοινό τους πάθος για την τέχνη, τη μουσική και την ποίηση, καθώς και την έντονη δημιουργική συνεργασία που χαρακτήριζε τη μεταξύ τους σχέση. Αναφέρεται επίσης στις πιο σκοτεινές πτυχές του δεσμού τους, συμπεριλαμβανομένων των αγώνων του Mapplethorpe με τον εθισμό και της διαμάχης γύρω από το προκλητικό φωτογραφικό του στυλ. Στο σύνολό του το έργο, παρότι περιγράφει ένα κεφάλαιο της ζωής της Patti Smith, επικεντρώνεται στον Rober, σε ένα από τα πιο αγαπημένα της πρόσωπα, το οποίο την καθόρισε με τον δικό του τρόπο. Μιλά για τη ζωή και το έργο του, από τη στιγμή που τον γνώρισε, έπειτα όταν αγαπήθηκαν και έκαναν σχέση, μέχρι και τη φιλία τους ύστερα από το χωρισμό, τις προκλήσεις και τέλος τον θάνατό του. Το έργο του Robert Mapplethorpe ήταν συχνά αμφιλεγόμενο λόγω της ρητής και προκλητικής του φύσης, ιδίως οι φωτογραφίες του με θέμα το ανδρικό γυμνό, τη σεξουαλικότητα και το BDSM. Ορισμένα από τα έργα του περιείχαν γραφικές και αδυσώπητες απεικονίσεις ανδρικών γεννητικών οργάνων, καθώς και εικόνες ομοφυλοφιλικού σεξ και φετιχισμού. Αυτό προκάλεσε ευρεία συζήτηση και κριτική, με ορισμένους να θεωρούν το έργο του ως πορνογραφικό ή προσβλητικό. Η διαμάχη γύρω από το έργο του Mapplethorpe οδήγησε στο κλείσιμο αρκετών εκθέσεων, συμπεριλαμβανομένης μιας έκθεσης του 1989 στο Κέντρο Σύγχρονων Τεχνών του Σινσινάτι, η οποία κρίθηκε “άσεμνη” από έναν τοπικό δικαστή. Σαφώς, υπήρχαν και διάφορες άλλες δουλειές του -όπως οι φωτογραφίσεις άνθεων και λουλουδιών- οι οποίες με τον “μαγικό” φακό του, εύκολα αντιλαμβανόταν κανείς την αναφορά στη σεξουαλικότητα ή/και στα αναπαραγωγικά όργανα.  Επιπλέον, παρότι αγαπιόταν πολύ με την Patti, ο Robert κατάφερε κάποια στιγμή να αποδεχθεί τον πραγματικό του σεξουαλικό προσανατολισμό και δήλωνε ανοιχτά ομοφυλόφιλος. Ήταν εξέχουσα μορφή της γκέι καλλιτεχνικής σκηνής της Νέας Υόρκης και αντίστοιχα το έργο του συχνά εξερευνούσε θέματα αυτής της σεξουαλικότητας. Το καλοκαίρι που πέθανε ο Κολτρέιν, το καλοκαίρι της αγάπης και των ταραχών. Μια τυχαία συνάντηση στο Μπρούκλιν οδηγεί δύο νέους στο μονοπάτι της τέχνης, της αφοσίωσης και της μύησης. Η Πάτι Σμιθ θα γίνει ποιήτρια και μουσικός και ο Ρόμπερτ Μέιπλθορπ θα διοχετεύσει το ακραία προκλητικό στιλ του στην τέχνη της φωτογραφίας. Ενωμένοι με τα δεσμά της αθωότητας και του ενθουσιασμού διασχίζουν τη Νέα Υόρκη από το Κόνι Άιλαντ μέχρι την 42η Οδό. Το 1969 το ζευγάρι καταλύει στο περίφημο Hotel Chelsea. Είναι μια εποχή έντονης ευαισθητοποίησης. Ο κόσμος της ποίησης, του ροκ εν ρολ, της τέχνης και της σεξουαλικής απελευθέρωσης εκρήγνυται. Το βιβλίο δεν αποτελεί απλώς την αυτοβιογραφία της Patti Smith. Γραμμένο με μυθιστορηματικό τρόπο, ξεκινάει ως ιστορία αγάπης και τελειώνει ως ελεγεία, ένας χαιρετισμός προς τη Νέα Υόρκη του τέλους της δεκαετίας του ’60 και των αρχών του ’70. Είναι όμως και το χρονικό της ανόδου δύο νεαρών άσημων καλλιτεχνών, το πρελούδιο της επιτυχίας τους. Το βιβλίο τιμήθηκε το 2010 με το Εθνικό Βραβείο ΗΠΑ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πάτι και Ρόμπερτ: Η ιστορία μιας αγάπης-Μαίρη Τζέιν Read More »

, ,

Τι είναι το Necronomicon του  H.P. Lovecraft; – Μαίρη Τζέιν

Βιβλίο | |

Το Necronomicon είναι ένα γριμόριο, ένα βιβλίο με μαγικά ξόρκια που δημιουργήθηκε από τη φαντασία του συγγραφέα H.P. Lovecraft. Είναι κεντρικό στοιχείο του Μύθου του Κθούλου, ενός κοινού σύμπαντος φαντασίας τρόμου στο οποίο ο ίδιος και άλλοι συγγραφείς έχουν συμβάλει με την πάροδο των ετών.  Σύμφωνα με τις ιστορίες του Lovecraft, το Necronomicon είναι ένα αρχαίο, καταραμένο βιβλίο που περιέχει απαγορευμένη γνώση και ξόρκια που μπορούν να καλέσουν και να ελέγξουν κακόβουλα, απόκοσμα όντα. Το βιβλίο λέγεται ότι γράφτηκε από τον τρελό Άραβα Αμπντούλ Αλχαζρέντ, ο οποίος οδηγήθηκε στην τρέλα από τα μυστικά που ανακάλυψε εξερευνώντας τα ερείπια της Βαβυλώνας.  Το Necronomicon απεικονίζεται συχνά ως ένας σκοτεινός, δερματόδετος τόμος που κοσμείται με παράξενα σύμβολα και είναι γραμμένος σε μια αρχαία γλώσσα που λίγοι μπορούν να διαβάσουν. Η ύπαρξή του υπονοείται συχνά στις ιστορίες του συγγραφέα, αλλά το περιεχόμενό του σπάνια περιγράφεται λεπτομερώς, γεγονός που αυξάνει τη μυσταγωγία και τη γοητεία του. Το Necronomicon είχε σημαντική επιρροή στη λαϊκή κουλτούρα, ιδίως σε ‘ο,τι αφορά στα είδη του τρόμου και της φαντασίας. Η επίδρασή του μπορεί να παρατηρηθεί σε διάφορους τομείς, όπως -για παράδειγμα-  στη λογοτεχνία, όπου το Necronomicon έχει υπάρξει σημαντικό αντικείμενο αναφοράς σε πολλά έργα μυθοπλασίας, συμπεριλαμβανομένων μυθιστορημάτων, διηγημάτων και κόμικς. Το ίδιο έχει συμβεί στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Το Necronomicon έχει εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές, συμπεριλαμβανομένων των σειρών “The Evil Dead”, “Supernatural”, ακόμη και στους “Simpsons”. Έχει εμφανιστεί επίσης σε πολλά video games, όπως τα “Dungeons & Dragons”, “Warhammer 40k” και “Castlevania”. Στον φανταστικό κόσμο του Μύθου του Κθούλου του Lovecraft, το Νεκρονομικόν λέγεται ότι περιέχει εικόνες και διαγράμματα που απεικονίζουν την απαγορευμένη γνώση και τις σκοτεινές τελετουργίες που περιγράφονται στις σελίδες του. Αυτές οι απεικονίσεις συχνά περιγράφονται ως γκροτέσκες, ενοχλητικές και απόκοσμες. Η τέχνη και το ντιζάιν έχουν επηρεαστεί από το συγκεκριμένο βιβλίο, καθώς οι εικόνες του έχουν επηρεάσει καλλιτέχνες, σχεδιαστές και εικονογράφους, οι οποίοι έχουν δημιουργήσει τις δικές τους ερμηνείες του εξώφυλλου και των συμβόλων του. Σε ορισμένες εκδόσεις του γριμορίου, οι εικονογραφήσεις περιλαμβάνουν: -Σκίτσα αρχαίων θεοτήτων και τεράτων, όπως ο Κθούλου, ο Shub-Niggurath και ο Yog-Sothoth. -Διαγράμματα αποκρυφιστικών συμβόλων και σιγίλλια που χρησιμοποιούνται για την -επίκληση και τη δέσμευση υπερφυσικών οντοτήτων. -Εικόνες παράξενων πλασμάτων και όντων από άλλες διαστάσεις ή επίπεδα ύπαρξης. -Εικονογραφήσεις αρχαίων πολιτισμών και ερειπίων, που παραπέμπουν στην ύπαρξη ξεχασμένης γνώσης και χαμένων πόλεων. -Αινιγματικούς χάρτες και διαγράμματα που περιγράφουν λεπτομερώς τις τοποθεσίες κρυμμένων τόπων και αντικειμένων. Το πιο σκοτεινό κομμάτι όπως αυτού του δήθεν πανάρχαιου βιβλίου είναι Τελετουργίες και απόκρυφες πρακτικές. Ορισμένα άτομα έχουν προσπαθήσει να αναδημιουργήσουν τις τελετουργίες και τα ξόρκια που περιγράφονται στις ιστορίες του Λάβκραφτ, γεγονός που έχει οδηγήσει σε ανησυχίες σχετικά με τη σύγχυση της φαντασίας και της πραγματικότητας. Συνολικά, η επιρροή του Νεκρονομικόν εκτείνεται πέρα από τη μυθιστορηματική του προέλευση, αντανακλώντας τη γοητεία μας για το άγνωστο, το υπερφυσικό και τη δύναμη της γνώσης που θα έπρεπε να παραμείνει κρυφή. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι το Necronomicon είναι ένα φανταστικό βιβλίο και το περιεχόμενό του είναι προϊόν της φαντασίας του Λάβκραφτ. Δεν υπάρχει πραγματικό Necronomicon με αυτές τις εικόνες ή οποιοδήποτε άλλο περιεχόμενο και οποιεσδήποτε προσπάθειες δημιουργίας ή αναπαραγωγής ενός τέτοιου βιβλίου είναι καθαρά φανταστικές ή καλλιτεχνικές ερμηνείες.

Τι είναι το Necronomicon του  H.P. Lovecraft; – Μαίρη Τζέιν Read More »

, , ,

Ο Ρυθμός του Steven Zaillian, η Ζωγραφιά του Robert Elswit και το Σύμπαν του Andrew Scott – Αναστασία Αντωνακάκη

Κινηματογράφος | |

Τώρα τελευταία, έχω αρχίσει να εκτιμώ πάρα πολύ τα πράγματα που δεν μου αρέσουν αμέσως. Αυτά, που στην αρχή δεν μου αρέσουν καθόλου. Αυτά, που με βάζουν στον κόσμο τους με τον δικό τους ρυθμό. Όχι με τον δικό μου. Ίσως γιατί, μεγαλώνοντας, ενθουσιάζομαι πιο δύσκολα. Πιστεύω πιο δύσκολα. Πιστεύω λιγότερο. Και αν κάτι μου λείπει από τότε που ήμουν λίγο πιο μικρή, είναι ακριβώς αυτό. Η ασύλληπτη ικανότητα του να πιστεύω εύκολα σε κάτι. Εύκολα, και πολύ. Η τέχνη είναι το μέρος που έχω πάντα δίκιο. Κανείς δεν μπορεί να ακυρώσει αυτό που νοιώθω. Να το αμφισβητήσει, ναι. Να διαφωνήσει, ναι. Να προσπαθήσει να το αλλάξει, ναι. Να το σβήσει, όμως, όχι. Η τέχνη είναι το μέρος που χρωστάω τα πάντα. Και είναι το μέρος που δεν μου χρωστάει απολύτως τίποτα. Μπορεί εγώ να νομίζω πως μου χρωστάει. Αλλά δεν είναι αλήθεια. Πώς γίνεται να δέχομαι ότι η ζωή μου δεν έχει ρυθμό, αλλά να απαιτώ από την τέχνη να τρέχει;  Ο Ripley του Zaillian έχει αργό ρυθμό. Πολύ αργό ρυθμό. Εκνευριστικά αργό ρυθμό. Είναι περισσότερο σαν να διαβάζεις βιβλίο, παρά σαν να βλέπεις σειρά. Σαν να έχει αποτυπώσει τον τρόπο που σχηματίζονται οι εικόνες στο κεφάλι σου, την στιγμή που διαβάζεις. Αλήθεια, ποιος διαβάζει πια; Ή μάλλον, αλήθεια, ποιος καταλαβαίνει αυτά που διαβάζει; Ποιος καταλάβαινε ποτέ, έτσι κι αλλιώς. Οι άνθρωποι που διαβάζουν πολύ είναι οι πιο σκληροί απ’ όλους – γιατί οι λέξεις λένε ψέμματα. Αυτός είναι ο προορισμός τους. Γι’ αυτό τις προσλάβαμε. Για να λέμε ψέμματα, μπας και κάνουμε ειρήνη μεταξύ μας. Πώς γίνεται να δέχομαι ότι η ζωή μου δεν βγάζει νόημα, αλλά να απαιτώ από την τέχνη να είναι μια ευθεία γραμμή; Στα νουάρ της δεκαετίας του ’30 και του ’40 το κοινό ήξερε ότι κάτι μυστηριώδες συμβαίνει. Στον Ripley του Zaillian το μυστήριο φτάνει σ’ εμάς μέσα από το φως και το σκοτάδι. Οι καλόγριες είναι στο φως, ο πρωταγωνιστής στο σκοτάδι. Οι πίνακες του Caravaggio είναι στο φως και μετά από λίγα λεπτά επαφής τους με τον πρωταγωνιστή βρίσκονται στο σκοτάδι. Ο Ripley μαθαίνει πώς να τοποθετεί το φως και το σκοτάδι πάνω στο πρόσωπό του, ώστε να ικανοποιήσει την βασική του ανησυχία: να αλλάζει μορφές. Έχει τον καλύτερο δάσκαλο, άλλωστε. Τον Caravaggio – που είναι ο κρυμμένος πρωταγωνιστής. Οι κορυφές των δέντρων είναι φωτισμένες και το έδαφος πάντα υγρό – και ο Zaillian δεν κάνει καμία προσπάθεια να τα κρύψει. Αφήνει τον Elswit να δημιουργήσει μια ασπρόμαυρη πραγματικότητα, με πηγές φωτός που κάνουν την φύση να μοιάζει ψεύτικη. Και υπερφυσική. Έτσι είναι πιο αληθινή – γιατί έτσι έμοιαζε η ζωγραφική της εποχής, λέει. Το ασπρόμαυρο δίνει την αίσθηση μιας ταινίας εποχής. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Δημιουργεί και την αίσθηση του διαχρονικού. Αυτό που συνέβαινε τότε, θα μπορούσε να συμβαίνει και τώρα. Με άλλους όρους, αλλά και πάλι. Στο κάτω-κάτω, τι ζήτησε ο Ripley; Λίγη ευκολία ζήτησε. Ποιος δεν την ζητάει; Είναι ο Andrew Scott ο καλύτερος Ripley;  Δεν έχει σημασία.  Σημασία έχει που βγάζει πολύ περισσότερο νόημα η εμφάνιση ενός ηθοποιού μεγαλύτερης ηλικίας σ’ αυτόν τον παραδοσιακά 25 ετών ρόλο. Στην αρχή δεν βγάζει – γιατί δεν το έχεις συνηθίσει. Αν μπορέσεις να ξεπεράσεις, όμως, έστω και λίγο, αυτό που έχεις συνηθίσει, θα νοιώσεις ότι βγάζει εντελώς νόημα. Όχι μόνο για τους δημιουργούς. Και για σένα. Δεν είναι μόνο δική τους επιλογή. Γίνεται και δική σου. Με τον δικό της ρυθμό. Σημασία έχει που ο Andrew Scott ξέρει να συμπρωταγωνιστεί με το φως – και κυρίως, ξέρει να συμπρωταγωνιστεί με το σκοτάδι. Και, αν ξέρεις πώς να συμπρωταγωνιστείς με αυτά, ξέρεις πώς να υπάρχεις μέσα στο σύμπαν. Και κυρίως, πώς να το δημιουργείς.  Ξανά και ξανά.

Ο Ρυθμός του Steven Zaillian, η Ζωγραφιά του Robert Elswit και το Σύμπαν του Andrew Scott – Αναστασία Αντωνακάκη Read More »

, ,

Ο Καθρέφτης της Έφης Μπίρμπα και του Άρη Σερβετάλη – Αναστασία Αντωνακάκη

Θέατρο | |

Μία σκηνή που έχει πάνω της έναν πολύ μεγάλο σάκο. Έναν πολύ μεγάλο σάκο, που μέσα του έχει μια καρδιά. Μία σκηνή που το έδαφος της είναι καθρέφτης. Συνήθως, οι σκηνές της Μπίρμπα είναι καθρέφτες. Από τζάμι. Από γυαλί. Από νερό. Τα Βατράχια του Αριστοφάνη, το Όνειρο ενός Γελοίου του Ντοστογιέφσκι, η Καρδιά του Σκύλου του Μπουλγκάκοφ – όλα τα κάνει δικά της. Σε όλα καθρεφτίζεται. Και σε όλα μας καθρεφτίζει. Ο Διόνυσος με τον Ξανθία φτάνουν στον Κάτω Κόσμο και ψάχνουν να βρουν τους κακοποιούς. Τους παιδεραστές, τους βιαστές, τους δολοφόνους. Τους εγκληματίες. Κοιτάζουν το κοινό. Α, ναι. Εδώ είναι. Τους βρήκαμε. Κοιτάζω κι εγώ δίπλα μου, με φόβο. Μπορεί δίπλα μου να κάθεται ένας εγκληματίας και να μην το ξέρω. Κοιτάζω κι εγώ μέσα μου, με τρόμο. Μπορεί ο εγκληματίας να είμαι εγώ. Και να μην το ξέρω. Η Μπίρμπα πάντα φτιάχνει έναν ολόκληρο κόσμο. Και τον πάνω κόσμο και τον κάτω. Έτσι κι αλλιώς, χωρίς τον έναν, δεν υπάρχει ο άλλος. Έτσι κι αλλιώς. Πάνω, κάτω κι ενδιάμεσα. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι της αρέσει να επιλέγει έργα που μιλάνε για πολύ κλασσικά ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, με τρόπο πολύ περίεργο. Παράδοξο. Παράλογο. Συνήθως, όμως, το παράλογο είναι και το πιο ρεαλιστικό. Γιατί, τι σημαίνει ρεαλιστικό, στο κάτω-κάτω;  Αλήθεια, τι περιγράφει το παράλογο που δεν συμβαίνει στ’ αλήθεια; Υπάρχει μεγαλύτερος ρεαλισμός από ένα πάτωμα που είναι καθρέφτης; Ο καθρέφτης του εδάφους. Το έδαφος. Από αυτό ερχόμαστε. Πάνω του ζούμε. Μέσα από αυτό φεύγουμε. Ο καθρέφτης του ουρανού. Ο ουρανός. Ο Σαχτούρης λέει “Ας μη το κρύβουμε – διψάμε για ουρανό.” Αυτόν κοιτάμε. Αυτός μας θυμίζει. Μας απελπίζει. Και μας γεμίζει ελπίδα. Ο καθρέφτης μας. Το θέατρο της Μπίρμπα και του Σερβετάλη είναι ο καθρέφτης μας και για έναν ακόμη λόγο. Γιατί μας θυμίζουν την μαγεία που μας έπλασε. Την τελετουργία απ’ όπου προερχόμαστε. Ποιος δεν μαγεύεται από την τελετουργία; Έτσι κι αλλιώς, όλη μας η ζωή, τελετουργίες είναι. Ρουτίνες σε επανάληψη. Απλώς χρησιμοποιούμε διαφορετικά ονόματα για να τις περιγράψουμε. Κάποιοι το λένε θρησκεία, κάποιοι το λένε επιστήμη και κάποιοι το λένε απλώς καθημερινότητα. Αφού κάπως πρέπει να το πούμε, εγώ το λέω μαγεία.  Γιατί κάπως πρέπει να διαχειριστούμε το παράλογο. Όλοι μας. Έτσι κι αλλιώς, η πίστη είναι μεταφυσική. Σε κάθε περίπτωση. Ανεξάρτητα από το αντικείμενο της λατρείας: θεός, επιστήμη, άτομο, ομάδα, ιδέα, έθνος, ιερή καθημερινή ζωή. Γι’ αυτό, δεν έχει πια σημασία το πώς ορίζεις τον ρεαλισμό. Περισσότερη σημασία έχει το πώς ορίζεις την μαγεία. Το αν την θυμάσαι. Και το πόσο την αποδέχεσαι. Το θέατρο της Μπίρμπα και του Σερβετάλη μου θυμίζει τον Ταρκόφσκι. Μπορεί να διαφωνείς με την θρησκεία του, αλλά δεν μπορείς να αρνηθείς την μαγεία του. –Αυτό που κοιτάζουν το κοινό και ψάχνουν τους εγκληματίες στο κοινό. Κλαίω με λυγμούς. Δεν ξέρω ποιος κάθεται δίπλα μου. Δεν ξέρουν και οι άλλοι τι είμαι εγώ, τι θα μπορούσα να είμαι. Η κάθοδος του Σερβετάλη στον κάτω κόσμο. Κλαίω με λυγμούς.  Κάποιος δίπλα μου λέει ότι κουράστηκε να τον βλέπει, άντε πότε θα φτάσει, υπερβολή η τόση ώρα. Κλαίω ακόμη περισσότερο. Το χάσμα είναι πάντα εκεί, όχι ανάμεσα στον πάνω και τον κάτω κόσμο, αλλά ανάμεσα σ’ αυτούς του πάνω κόσμου.  Κατεβαίνει με την συνοδεία της χορωδίας, τα Βατράχια τραγουδάνε και τον συνοδεύουν. Σκέφτομαι το “Πώς ζεις” του Miyazaki. Τα Βατράχια σκαρφαλώνουν πάνω στο Αγόρι και το καλούν στον κάτω κόσμο, μαζί τους. Κοίτα να δεις. Ο μύθος. Παντού είναι. Σερβετάλης η καρδιά του σκύλου. Πλάσμα. Βγαλμένο από έναν άλλον κόσμο, ενσαρκωμένο στην μορφή του ανθρώπου.  Το σώμα. Χαρακτηρίζεται ως σωματικός ηθοποιός. Κι αυτό είναι πολύ λίγο. Είναι πολύ μικρό για να αποδώσει το πώς στέκεται πάνω στην σκηνή. Ίσως το μαγικός να είναι κάτι που θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει καλύτερα. Ο Σερβετάλης είναι κάπως σαν τον Ταρκόφσκι.  Σκηνοθεσία, πάτωμα, σκοτεινό, τα φουστάνια, ο χορός. Ο χορός, παντού υπάρχει ένας χορός. Τα φώτα. Το βίντεο που έχει κάτι να πει, επιτέλους, βίντεο πάνω στην σκηνή που υπάρχει λόγος που είναι εκεί, που έχει κάτι να πει, που δεν είναι απλώς εκεί πάνω γιατί αυτό σημαίνει μεταμοντέρνο. Ή μάλλον, μεταμεταμεταμεταμεταμοντέρνο. Σε ποιο μετά είμαστε, δεν ξέρω πια. Η Μπίρμπα στήνει σκηνές στο σήμερα, σκηνές σημερινές, με αναφορές από το χθες, με αναφορές από άλλες εποχές. Ίσως το μαγική να είναι κάτι που θα μπορούσε να την χαρακτηρίσει καλύτερα. Ποιος δεν μαγεύεται από την τελετουργία; Έτσι κι αλλιώς, όλη μας η καθημερινότητα μια τελετουργία είναι. Όπως κι αν το λέμε. Είτε το λέμε επιστήμη, είτε το λέμε θρησκεία. Κάπως πρέπει να το πούμε. Κάπως πρέπει να διαχειριστούμε το παράλογο. Αυτό, που έχουμε έρθει για να φύγουμε λέω. Μαγεία. Έτσι κι αλλιώς, κι ο ορθολογισμός είναι μαγικός. Το αντικείμενο λατρείας είναι αυτό που αλλάζει, στην μία περίπτωση ένας Θεός, στην άλλη περίπτωση η επιστήμη. Η πίστη είναι σε κάθε περίπτωση μεταφυσική.

Ο Καθρέφτης της Έφης Μπίρμπα και του Άρη Σερβετάλη – Αναστασία Αντωνακάκη Read More »

, ,

© 2026 Pukka Art Studio | Πολιτική Απορρήτου|Επικοινωνία

Κύλιση στην κορυφή