Edit Template

Διαγωνισμός Πρωτότυπου θεατρικού έργου – H Πρόσκληση – Νικόλαος Φασούλας – 3η Θέση

Σκηνή 4η

Σκοτάδι. Ακούγεται ένα ηχητικό τρίξιμο πόρτας. Οι τρεις
γυναίκες (Άννα, Ειρήνη, Νόρα) έχουν απέναντί τους την Μάρθα η
οποία στέκεται ακίνητη. Την κοιτούν. Πρώτη μιλά η Άννα.

ΑΝΝΑ

Ώστε δούλευες σε μία κλινική, στην οποία προφανώς
έγινε κάτι για το οποίο λες ότι ευθυνόμαστε όλες. Είναι

έτσι Μάρθα;

Η Μάρθα κουνά καταφατικά το κεφάλι της χωρίς να μιλήσει.

ΑΝΝΑ

(προς την Μάρθα ανεβάζοντας απότομα τόνο φωνής)
Εγώ ξέρεις τι λέω; Ότι δεν ξέρεις τι σου γίνεται!
Η Μάρθα λυγίζει. Τα δάκρυα τρέχουν έντονα από τα μάτια της.


ΜΑΡΘΑ
(με λυγμούς)

Λες ψέματα! Όλες λέμε ψέματα! Δεν το νιώθετε; Από δω
θα βγούμε μόνο αν πούμε την αλήθεια.

Η Άννα σφίγγει τα χέρια της σε γροθιές και δείχνει έτοιμη να
εκραγεί. Η Νόρα την συγκρατεί.

ΝΟΡΑ
(προς την Άννα)

Άννα ψυχραιμία. Πρέπει να βγάλουμε μία άκρη.

Η Νόρα στρέφεται προς την Μάρθα.

ΝΟΡΑ

Μάρθα καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να μας
κατηγορείς έτσι αόριστα. Πρέπει να μιλήσεις ξεκάθαρα.
Σιωπή. Η Ειρήνη σπάει την σιωπή.

ΕΙΡΗΝΗ
(προς την Μάρθα ήρεμα)

Εκεί στην κλινική είδες ή έκανες κάτι που δεν

έπρεπε. Έτσι;

Η Μάρθα κοιτάζει την Ειρήνη με βλέμμα ενοχικό. Σιωπή.

ΜΑΡΘΑ

Ότι κι’ αν έκανα, το έκανα γιατί δεν είχα άλλη
επιλογή. Καμιά μας δεν είχε. Και το ξέρετε.

Η Νόρα παρεμβαίνει.

ΝΟΡΑ

(επιθετικά προς την Μάρθα)
Εγώ δεν ξέρω τίποτα. Αν ξέρεις κάτι πρέπει να
μιλήσεις τώρα. Διαφορετικά μας ταράζεις χωρίς λόγο.

ΑΝΝΑ

(προς την Μάρθα απειλητικά)
Μας συκοφαντείς χωρίς λόγο αν δεν μιλήσεις. Και

είναι αιτία μηνύσεως ξέρεις…

Σιωπή. Η Μάρθα χαμηλώνει το βλέμμα. Αποφεύγει να κοιτάξει τις
άλλες τρεις.

ΜΑΡΘΑ

Πριν κάποια χρόνια, αρκετά, στην κλινική που δούλευα
έβλεπα να συμβαίνουν πράγματα για τα οποία δεν μίλησα
ποτέ. Πράγματα που τα κουβαλάω μέχρι σήμερα.

ΝΟΡΑ

Μην παίζεις με τις λέξεις. Μίλα καθαρά!

ΜΑΡΘΑ
(προς την Νόρα)

Ας ρωτήσουμε καλύτερα η καθεμία τον εαυτό της, αν
ότι κάναμε μπορεί να ειπωθεί καθαρά. Εγώ εκτελούσα
εντολές γιατί είχα ανάγκη την δουλειά. Δηλώνω ένοχη προς

τον ίδιο μου τον εαυτό μέχρι σήμερα.

ΝΟΡΑ

Από ποιον έρχονταν αυτές οι εντολές;

Η Μάρθα δεν απαντά.

ΑΝΝΑ
(προς την Μάρθα)

Με λίγα λόγια έγινες το πιόνι κάποιου ή κάποιων…

ΜΑΡΘΑ
(με ένταση)

Δεν είχα επιλογή!

ΝΟΡΑ

Πάντα υπάρχει επιλογή Μάρθα.

ΜΑΡΘΑ

Όχι σε αυτή την κλινική. Το ξέρετε καλά και ‘σεις.
Απορώ πως δεν έχετε λυγίσει ακόμα.

Σιωπή. Οι τρεις γυναίκες (Άννα, Ειρήνη, Νόρα) για πρώτη φορά
κοιτάζονται με βλέμμα που κρύβει ενοχή.

ΕΙΡΗΝΗ

Τι έχεις κάνει Μάρθα; Αν όλες έχουμε ευθύνη γι’ αυτό
που δεν λες, ας γίνει από σένα η αρχή για να αναλάβουμε

όλες τις ευθύνες μας.

ΜΑΡΘΑ
(με φόβο)

Την δεκαετία του 1980, στην κλινική που δούλευα
έγινε ένα τραγικό γεγονός. Μία παράνομη πράξη, που
αλλιώς συνέβη στην πραγματικότητα και αλλιώς κατεγράφη

από τις αρχές για να καλυφθεί.

Ξαφνικά ακούγεται ένα δυνατό παράσιτο. Το φως στην σκηνή
τρεμοπαίζει και ένα ηχητικό που προκαλεί τρόμο ακούγεται.
Έπειτα σιωπή. Την σιωπή σπάει η Άννα.

ΑΝΝΑ
(με φόβο)

Η φωνή μας ακούει συνέχεια. Θέλει να πούμε κι’ άλλα
γι’ αυτό το γεγονός που λέει η Μάρθα αλλά εγώ δεν θέλω

να ακούσω!

ΝΟΡΑ
(με ενοχή)

Τι μπορεί να μας κάνει αν σταματήσουμε να μιλάμε;

ΕΙΡΗΝΗ

Μακάρι να ξέραμε.

ΜΑΡΘΑ
(σε απελπισία)

Τίποτα δεν τελείωσε κορίτσια τόσα χρόνια μετά. Καμιά

μας δεν γλιτώνει.

ΑΝΝΑ

(προς την Μάρθα με ένταση)

Σταμάτα πια να μιλάς! Εσύ το προκαλείς όλο αυτό με

τον τρόπο που σκέφτεσαι.

ΜΑΡΘΑ

(φωνάζοντας επιθετικά προς όλες)
Την δεκαετία του 1980 ήμουν νοσοκόμα στην κλινική
«Γέννηση», σας λέει κάτι αυτό το όνομα;

Ηχητικό απότομου κεραυνού.
Οι τέσσερις γυναίκες Άννα, Μάρθα, Ειρήνη, Νόρα μένουν
ακίνητες.

Ακούγεται δραματική μουσική ή μουσική αγωνίας.

Τέλος Σκηνής 4

Edit Template