ΑΝΤΩΝΗΣ
Παράδεισος, το θυρωρείο;
ΑΝΘΗ
Κι όμως! Χάρη στη Μάρθα, που με μύησε στην «ερμηνεία των παπουτσιών».
ΑΝΤΩΝΗΣ
Έχω ακούσει γυναίκες να λένε ότι τον άντρα πρώτα τον κοιτάνε στα παπούτσια/
ΑΝΘΗ
Καμία σχέση με αυτή την μπούρδα του life style. Η Μάρθα είχε μια εντελώς δική της θεωρία. Έλεγε ότι τον άνθρωπο τον καταλαβαίνεις από τα παπούτσια. Από μικρή περνούσε ώρες στα πόδια του μπαμπά της, στο θυρωρείο, κι από το οριζόντιο άνοιγμα στο γραφειάκι του, που τότε ήταν στο ύψος των ματιών της, είχε δει πολλά και μου τα έμαθε και μένα. Όσοι προσέχουν τα παπούτσια τους, ακόμα κι όταν παλιώσουν, είναι εντάξει άνθρωποι. Όσοι δένουν τα κορδόνια τους σφιχτά, πολύ σφιχτά, είναι τσιγκούνηδες. Άμα δεις άνθρωπο με λιωμένες σόλες, χωρίς να έχει χαλάσει η φόρμα του παπουτσιού του, να ξέρεις ότι πολύ δύσκολα ανοίγει την καρδιά του. Ενώ όποιος στραβοπατάει τα παπούτσια του, ας είναι και καινούργια, είναι εντελώς έξω καρδιά…!
ΑΝΤΩΝΗΣ
Αν ξέρατε πόσο ξύλο έχω φάει μικρός για να μην κοιτάζω κάτω… Ο πατέρας μου ήθελε να κοιτάζω πάντα και μόνο ψηλά…
ΑΝΘΗ
Έχουμε φάει και οι δύο ξύλο, λοιπόν. Ώρα να συστηθούμε.
(Σβήνει το τσιγάρο της σε μια από τις μαραγκιασμένες γλάστρες.)
ΑΝΤΩΝΗΣ
Και να κόψουμε τον πληθυντικό. Είμαι ο Αντώνης.
ΑΝΘΗ
Με λένε Ανθή. Χαίρω πολύ
ΑΝΤΩΝΗΣ
Κι εγώ χαίρομαι που σε γνωρίζω, Ανθή. Δεν μου είχε περάσει απ’ το μυαλό ότι θα έκανα καινούργιες γνωριμίες μέσα στην καραντίνα.
ΑΝΘΗ
Μα είμαστε κάτι σαν… σαν συγκρατούμενοι!
ΑΝΤΩΝΗΣ
Πράγματι! Δυο έγκλειστοι… που έχουν φάει και ξύλο… Μήπως να κανονίσουμε να προαυλιζόμαστε και την ίδια ώρα;
ΑΝΘΗ
Τέλεια ιδέα. Κάθε απόγευμα στις έξι; Με το τσιγάρο της ημέρας;
ΑΝΤΩΝΗΣ
Μια χαρά. Κάθε απόγευμα στις έξι. Εσύ θα καπνίζεις. Θα φυσάς τον καπνό από την άλλη… Αλλά κάτι θα πρέπει να βρω να κάνω κι εγώ.
ΑΝΘΗ
Θα μπορούσαμε να παίζουμε. Όπως τότε με τη Μάρθα.
ΑΝΤΩΝΗΣ
Τα παιχνίδια μού αρέσουν. Αλλά το συγκεκριμένο δε μου λέει τίποτα. Ποτέ δεν είχα έφεση στην ερμηνεία των παπουτσιών.
ΑΝΘΗ
Δεν εννοούσα αυτό. Δεν ήταν τα παπούτσια το παιχνίδι, αλλά οι ιστορίες. Λέγαμε ιστορίες η μία στην άλλη, εναλλάξ. Η μία έλεγε την ιστορία και η άλλη έπρεπε να μαντέψει αν ήταν ή όχι αληθινή. Αυτό ήταν το παιχνίδι. Να λέμε ιστορίες.
ΑΝΤΩΝΗΣ
Δεν ξέρω αν θα τα κατάφερνα σ’ ένα τέτοιο παιχνίδι. Κι όμως, έχω ακούσει πολλές ιστορίες. Στα αεροπλάνα. Μεταξύ αγνώστων, στη μέση του πουθενά, οι εξομολογήσεις είναι πολύ εύκολες.
ΑΝΘΗ
Να μια πηγή έμπνευσης! Εγώ αντλούσα τις ιστορίες μου κυρίως από το νησί. Η Μάρθα, από τα παπούτσια των ανθρώπων που μπαινόβγαιναν στην πολυκατοικία. Εσύ, Αντώνη, θα μπορούσες να «κλέψεις» ιστορίες από τα αεροπορικά ταξίδια.
ΑΝΤΩΝΗΣ
Είναι κι αυτό μια ιδέα. Ξεκίνα εσύ το παιχνίδι, αύριο, και θα δω τι θα κάνω. Αλλά πώς θα αποδεικνύεται ότι η ιστορία που θα λέει ο καθένας μας είναι αληθινή ή φανταστική;
ΑΝΘΗ
Δεν θα αποδεικνύεται. Μεταξύ κατεργαραίων, ειλικρίνεια. Αυτή την αρχή είχαμε με τη Μάρθα.
ΑΝΤΩΝΗΣ
Κατεργαραίων, ε;
ΑΝΘΗ
Κατεργαραίοι, φυσικά. Δε θα σπάμε την καραντίνα; Κάθε απόγευμα;
ΑΝΤΩΝΗΣ
Θα τη σπάμε.
Κάθε απόγευμα στις έξι.