Καρκούλιας Χαράλαμπος – Οι δύο Άγγελοι του Αμίρ – 1ο Βραβείο
Λίγα λόγια για μένα: Ονομάζομαι Χάρης Καρκούλιας, είμαι 52 ετών και γεννήθηκα στην Πάτρα, την πόλη όπου διαμένω και διατέλεσα αντιδήμαρχος. Είμαι παντρεμένος και πατέρας δύο κοριτσιών. Από μικρός αγαπούσα τη συγγραφή και εξέφραζα τις καλλιτεχνικές μου ανησυχίες μέσα από ποιήματα και σύντομα κείμενα. Οι επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις με κράτησαν μακριά από την έκδοσή τους, όμως δεν εγκατέλειψα ποτέ την ανάγκη για δημιουργία. Μετά από πολλά χρόνια στον χώρο των Δημοσίων Σχέσεων και Πωλήσεων, άρχισα να γράφω στίχους για γνωστούς Έλληνες καλλιτέχνες και το 2023 συνέθεσα το θεατρικό έργο «Ο Ρόμη & η Τζούλια», μια παρωδία του κλασικού «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Τον Οκτώβριο του 2024 κυκλοφόρησε το πρώτο μου αστυνομικό μυθιστόρημα με τίτλο: «216» (CCXVI), από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη, μια ανατρεπτική ιστορία γύρω από έναν κατά συρροή δολοφόνο με εμμονή στην αριθμολογία. Η συγγραφική μου καριέρα συνεχίζεται, καθώς ήδη εργάζομαι στο δεύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα. Το διήγημα «Οι δύο Άγγελοι του Αμίρ», που απέσπασε το πρώτο βραβείο σε πρόσφατο διαγωνισμό πεζογραφίας, γράφτηκε σε ένα μόνο απόγευμα και εστάλη σχεδόν αυθόρμητα, μια υπενθύμιση πως η έμπνευση δεν γνωρίζει χρονικούς περιορισμούς όταν συνοδεύεται από αληθινή ανάγκη έκφρασης. Οι δύο Άγγελοι του Αμίρ Ο ήλιος βυθιζόταν αργά πίσω από τους λόφους της επαρχίας Χατάι, στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας. Το σούρουπο έφερνε την υπενθύμιση ότι η μέρα τελείωνε, μα το ταξίδι του μικρού Αμίρ παρέμενε αδιάκοπο. Από τη στιγμή που άφησε πίσω του το Ιντλίμπ της Συρίας, το χέρι του παππού του ήταν σφιχτά πλεγμένο με το δικό του, σαν μια άγκυρα μέσα στη δίνη του φόβου που ένιωθε. Ήταν μόλις τρεις μέρες πριν, όταν όλα άλλαξαν. Μαζί με τη μητέρα του, τη Ράνα, είχαν σχεδιάσει κάθε λεπτομέρεια για το μεγάλο τους ταξίδι. Η Γερμανία ήταν ο προορισμός τους, ο τόπος όπου ο πατέρας του Αμίρ, ο Χαλίντ, τους περίμενε με ανυπομονησία. Είχε βάλει τις βάσεις για ένα νέο ξεκίνημα, ένα σπίτι μακριά από τον πόλεμο. Όμως, μια αδέσποτη οβίδα ήρθε να σβήσει αυτό το όνειρο. Η μητέρα του και η γιαγιά του χάθηκαν σε μια στιγμή, αφήνοντας πίσω μια οικογένεια διαλυμένη από τη θλίψη. Μπροστά σε αυτή την καταστροφή, ο παππούς Σάλεχ, πήρε πάνω του ένα χρέος μεγαλύτερο από το δικό του πόνο. Να οδηγήσει ο ίδιος τον Αμίρ, στην αγκαλιά του πατέρα του. Ο Σάλεχ, ήταν ένας άνθρωπος που το όνομά του και η ψυχή του, αντανακλούσαν ευσέβεια και καλοσύνη. «Κάνε γρήγορα. Ο θείος σου μας περιμένει», είχε πει στον Αμίρ, το βράδυ που έφτιαχναν τα πράγματά τους για το ταξίδι. «Θα μας βοηθήσει να βρούμε τον τρόπο να φτάσουμε στον μπαμπά σου. Ο Θεός είναι μαζί μας». Χωρίς κινητό ή οποιοδήποτε άλλο μέσο επικοινωνίας, κουβαλούσαν μαζί τους ένα πολύτιμο θησαυρό: τον αριθμό τηλεφώνου του Ρασίντ, του γιου του Σάλεχ που τους περίμενε στο Μπαλίκεσιρ της Τουρκίας. Τα βουνά μπροστά τους, που χώριζαν τη Συρία από την Τουρκία, ήταν η πιο γνωστή διαδρομή για τους πρόσφυγες. Έμοιαζαν σαν αδιάβατες γιγάντιες πύλες, που έκρυβαν την ελπίδα ότι πίσω από αυτά, η ζωή ίσως να ήταν διαφορετική. Καθώς το σκοτάδι σκέπαζε τον δρόμο και η παγωνιά έσφιγγε τον αέρα, δύο βράχοι που ορθώνονταν σαν φυσικά τείχη, ήταν το τέλειο μέρος για να βρουν προσωρινό καταφύγιο. Ο Σάλεχ έγειρε την πλάτη του στον βράχο, αφήνοντας έναν κουρασμένο αναστεναγμό να ξεφύγει. Πήρε αγκαλιά τον μικρό Αμίρ και τον σκέπασε με μια κουβέρτα που είχε μαζί του. Η νύχτα βάθαινε και ο αέρας κουβαλούσε τον απόηχο των πυροβολισμών που έφταναν από μακριά. Ο Αμίρ τους γνώριζε καλά. Ήταν οι ήχοι που τον είχαν διώξει από το σπίτι του, αλλά και εκείνοι που τον έσπρωχναν να συνεχίσει. «Παππού», ψιθύρισε, «Πώς είναι εκεί που μένει ο μπαμπάς;». «Μεγάλη πόλη παιδί μου. Μεγαλύτερη από το Ιντλίμπ», του απάντησε με μάτια γεμάτα ανησυχία. Η σκέψη του μπαμπά του σε μια χώρα που δεν ήξερε, τον έκανε να σφίξει τη μικρή του τσάντα. Μέσα της είχε λίγα ρούχα και τη φωτογραφία της μαμάς του. Ο αέρας μύριζε ξηρασία και κάτι πικρό που δεν μπορούσε να ονομάσει. Ήταν η ίδια μυρωδιά που ένιωθε από τότε που άφησαν το σπίτι τους, σαν η γη να είχε θυμώσει με τους ανθρώπους. «Θυμάσαι τι σου είπα;», τον ρώτησε ο παππούς. Ο Αμίρ αφού έκλεισε τα μεγάλα κατάμαυρα μάτια του, ψέλλισε: «Να μη μιλάω σε κανέναν. Να κρατάω το χέρι σου. Και… να μη φοβάμαι». Έπειτα η κούραση τον συνεπήρε και αποκοιμήθηκε. Ο Σάλεχ χαμογέλασε αχνά. Χάιδεψε απαλά το κεφάλι του μικρού και του ψιθύρισε: «Ναι αγόρι μου. Είσαι γενναίος. Και αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται τώρα». Η επόμενη μέρα, τους βρήκε να βαδίζουν με ανανεωμένη αποφασιστικότητα. Κάθε βήμα, φάνταζε σαν μια μικρή νίκη απέναντι στις δυσκολίες. Ωστόσο, ο μικρός ζοριζόταν. Τα μικρά του πόδια σκόνταφταν στις αιχμηρές πέτρες του μονοπατιού. Τα φθαρμένα παπούτσια του έμοιαζαν να κουβαλούν το βάρος μιας ολόκληρης ζωής, κι ας ήταν μονάχα έξι ετών. Ο Σάλεχ τον παρατήρησε. Χωρίς να πει λέξη, έσκυψε και με μια κίνηση τον σήκωσε στους ώμους του. Αυτός, τυλίγοντας τα χέρια του γύρω από τον λαιμό του παππού του, ένιωσε ανακουφισμένος. Ο Αμίρ σηκώνοντας το βλέμμα του ψηλά, αντίκρυσε την πολυπόθητη εικόνα: τα πρώτα σπίτια της τουρκικής πόλης Ρεϊχανλί. Δείχνοντας με το χέρι του τον ορίζοντα είπε φωναχτά: «Παππού, κάτι βλέπω μπροστά». «Κράτα γερά μικρέ μου. Είμαστε σχεδόν εκεί. Λίγο ακόμα», του είπε ο Σάλεχ με ζεστή φωνή. «Θα βρούμε φαγητό;», τον ρώτησε ο μικρός. Δεν πρόλαβε να απαντήσει. Ένας απότομος θόρυβος διέκοψε τη σκέψη του. Τους είχαν περικυκλώσει. Μια ομάδα Τούρκων στρατιωτών εμφανίστηκε από το πουθενά, με τα πρόσωπά τους ανέκφραστα και τα όπλα στραμμένα πάνω τους. Ένας στρατιώτης, πιο νευρικός από τους υπόλοιπους, τους πλησίασε με γρήγορα βήματα. Πριν καλά καλά καταλάβουν τι συνέβαινε, ακούμπησε την κάνη του όπλου του στην πλάτη του Σάλεχ. Αυτός πάγωσε, αλλά κράτησε το βλέμμα του ήρεμο. Προσπαθώντας να καθησυχάσει τον εγγονό του, έσφιξε ελαφρά τα χέρια του γύρω από τα πόδια του Αμίρ. «Τι κάνεις εκεί;», ακούστηκε η φωνή ενός άλλου άνδρα με επιθετικό ύφος. Ήταν ο επικεφαλής της διμοιρίας. Ο στρατιώτης υπάκουσε αμέσως και κατέβασε το όπλο του. Τότε, ο αξιωματικός σε άπταιστα αραβικά, τους ρώτησε: «Ποιοι
Ανδριώτου Γεωργία – Το παπουτσάκι της Προσφυγιάς – 2ο Βραβείο
Λίγο λόγια για μένα: Είμαι η Γεωργία Ανδριώτου, κατάγομαι από τη Λέσβο και εργάζομαι ως δασκάλα στο νησί. Οι σπουδές μου περιλαμβάνουν Μετεκπαίδευση στο Διδασκαλείο Θεσσαλονίκης και Μεταπτυχιακό στην Ειδική Αγωγή. Το συγγραφικό μου έργο περιλαμβάνει τη συλλογή διηγημάτων «Ψυχές και Χρώματα», από τις Εκδόσεις Νίκας. ‘Όταν είμαι έξω από την τάξη, γράφω – ιστορίες, άρθρα, στίχους∙ ό,τι γεννιέται από λέξεις και σιωπές. Η γραφή είναι για μένα ένας τρόπος να αγγίζω τον κόσμο μέσα μου και γύρω μου… Είμαι πρόσφυγας της τρίτης γενιάς, με τις ρίζες μου να ανασαίνουν ακόμα στα παράλια της Μικράς Ασίας. «Το παπουτσάκι της Προσφυγιάς» κουβαλάει μέσα στη βάρκα του την ξεριζωμένη μοίρα των παππούδων και των γιαγιάδων μου, αλλά και την ανθρωπιά των Λέσβιων, όταν έβγαζαν ζωντανές ψυχές και άψυχα κορμιά μέσα από τα παγωμένα νερά του Αιγαίου. Το παπουτσάκι της προσφυγιάς Έσυρε τη βάρκα του στο παγωμένο νερό, έβαλε μπροστά τη μηχανή και πήρε κατεύθυνση προς τη μεριά που είχε ρίξει τα δίχτυα του. Από μικρό παιδί ήταν μέσα στη θάλασσα. Η αλμύρα της είχε πια ποτίσει το πετσί του. Η βάρκα ανήκε στον πατέρα του. Μαζί πηγαίνανε για ψάρεμα κι όταν εκείνος έφυγε από τη ζωή, αυτή έμεινε παρατημένη στον Παχύ τον Άμμο να την τρώει η υγρασία και να την τρυπάνε οι αέρηδες. Ώσπου ήρθε η ώρα που η απώλεια σταμάτησε να του τρώει την ψυχή και πήρε την απόφαση να ρίξει ξανά τα δίχτυα στα νερά του κόλπου. Μερεμέτισε τη βάρκα και την έβαψε. Το όνομα της μάνας του της είχε δώσει ο πατέρας του, «Μάρθα» και δεν το άλλαξε. Ερασιτέχνης ψαράς ήταν ο Ηλίας, έπιανε κανένα ψάρι για το τραπέζι της οικογένειας ή για το ούζο με τους φίλους του στον καφενέ. Πότε πήγαινε μόνος του και πότε με παρέα, αλλά εκείνες οι ώρες της μοναξιάς του με τη θάλασσα ήταν η κάθαρσή του. Μέσα στην σιωπή της προσπαθούσε να τα βρει με τον εαυτό του, να ζυγιάσει τις μπόρες του ή να αφήσει στα βαθιά της τον τσακωμό της μέρας με τη γυναίκα του. Τον πείραζε όταν καμιά φορά έφευγε από το σπίτι μαλωμένος, δεν ήθελε να είναι κλειστή η καρδιά τους στο κατευόδιο. Άνοιξε τον θερμό να βάλει λίγο ζεστό καφέ. Η θάλασσα ήταν γαλήνια, αλλά μόνο στην επιφάνειά της. Το μέσα της λες και ήταν πεινασμένο αγρίμι που καταβρόχθιζε ψυχές. Άλλη μια βάρκα χτες ξέβρασε ανθρώπους στις ακτές τους. Ήταν βαθιά και παγωμένα τα νερά του Αιγαίου για όποιον δεν ήξερε να κολυμπά. Πολλές ζωές είχαν χαθεί σε έναν οδυνηρό και άδικο θάνατο. Η θάλασσα είναι τυφλή, δεν βλέπει ποιον καταπίνει στον κόρφο της, αλλά και κουφή, δεν ακούει τις κραυγές της απόγνωσης. Διχασμένο ήταν το νησί του με τις βάρκες που κουβαλούσαν πάνω τους αναλώσιμες ζωές. Ένα νησί που το χώμα του είχε κάποτε ποτιστεί από το κλάμα της προσφυγιάς που έφτασε θαλασσοδαρμένη στις ακτές του. Κοίταξε κατά τη μεριά της ανατολής. Μέσα σε μια βάρκα είχε έρθει στον τόπο αυτό ο πατέρας του μικρό παιδί. Σαν τώρα θυμόταν τα λόγια του, πως τις ρίζες του τις είχε αφήσει πίσω. Έξι χρονών ήτανε, όταν τον άρπαξε η μάνα του από τον δρόμο που έπαιζε καρύδια με δυο φίλους του. Εκείνος δεν καταλάβαινε πολλά, μονάχα πως κάτι κακό είχε συμβεί. Έβαλε ό,τι μπορούσε η μάνα του σε έναν μπόγο, έραψε στις φόδρες των παιδιών της λίγα κοσμήματα, που ήτανε κειμήλια και έκρυψε μες στις κάλτσες τους μερικές λίρες. «Για λίγο καιρό» τους είχε πει ο πατέρας τους, όταν τους έβαζε βιαστικά στο καΐκι που θα τους φυγάδευε στη Μυτιλήνη. Ήταν έμπορος και είχε φίλους στο νησί, οι οποίοι είχαν δεχτεί να φιλοξενήσουν τη γυναίκα του και τα παιδιά του μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα. Το καΐκι ήταν μικρό και είχαν στοιβαχτεί μέσα του πολλοί άνθρωποι. Ένας βουβός λυγμός περιφερόταν πάνω στο παλιό σκαρί, που τρύπωνε μέσα στην ψυχή τους για να βρει καταφύγιο. Ακόμα και τα δάκρυα τους έτρεχαν αθόρυβα για να τους προστατέψουν. Ξαφνικά, ένα μωρό άρχισε να κλαίει και φώναζαν στη μάνα του να το κάνει να σωπάσει. Εκείνη, αφού δεν το κατάφερε με τα λόγια, έπιασε να του σιγοτραγουδά ένα τραγούδι που μιλούσε για την αγάπη, για τη γιατρειά, για τη ζωή. Η προσφυγιά γαντζώθηκε πάνω στον μελωδικό λυγμό που θύμιζε την αγάπη και τη ζεστή αγκαλιά της μάνας. Σε μια στιγμή, όλοι είχαν γίνει μικρά παιδιά που νοσταλγούσαν το χάδι και τη μυρωδιά της. Γύρισε και κοίταξε τη μάνα του. Μέσα σ’ εκείνη τη βάρκα που τους έπαιρνε μακριά, την είδε να αποχαιρετά με το βλέμμα της τον πατέρα του. Η καρδιά της ένιωθε πως δε θα τον έβλεπε ποτέ ξανά. Δεν μπορούσε να πει, αν το μωρό κατάλαβε τον καημό στη φωνή της μάνας του και τη λυπήθηκε ή αν ηρέμησε με το τραγούδι της, πάντως σταμάτησε να κλαίει, ενώ εκείνος είχε γαντζωθεί από τη φούστα της δικής του μάνας. Τα πράγματα δεν ηρέμησαν ποτέ. Πρόσφυγες γίνανε, πρόσφυγες που μπήκανε σε μια βάρκα και ξεριζώθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη. Ένα καρύδι είχε μείνει στην τσέπη του, απομεινάρι του παιχνιδιού που έμεινε στη μέση. Ένα καρύδι που το φύλαγε για χρόνια δίπλα στα εικονίσματα. Τον πατέρα του δεν τον είδαν ποτέ ξανά. Έμαθαν πως την επόμενη μέρα μπούκαραν οι τσέτες στο χωριό, έκαψαν τα σπίτια και κρέμασαν τους άντρες στην πλατεία. Τάμα στη μνήμη του είχε κάνει να επιστρέψει μια μέρα πίσω για να αποχαιρετίσει, όπως του άξιζε, τον τόπο που τον γέννησε. Κι ο Ηλίας δεν του χάλασε το χατίρι του πατέρα του. Μετά από 80 χρόνια, με ένα άλλο καραβάκι ταξίδεψε στα ίδια τα νερά που κάποτε είχαν κουβαλήσει σ’ ένα σκαρί την αβάσταχτη προσφυγιά του. Η ψυχή του ρίγησε σαν είδε τα πρώτα σπίτια στο Αϊβαλί να τον καλωσορίζουν. Ο γέροντας θυμόταν αμυδρά τον δρόμο που ήτανε κάποτε το σπίτι του. Βρήκανε τη γειτονιά του ρωτώντας. Δεν είχε απομείνει τίποτα όρθιο. Γονάτισε σε μια άκρη, στο μέρος που, μια ζωή πριν, στεκόταν περήφανο το πατρικό του και έκλαψε, όπως τότε που ήτανε παιδί. Κι όταν πια σηκώθηκε όρθιος, σκούπισε τα μάτια του και κοίταξε ολόγυρα.
Αγιομυργιανάκη Αλεξία – Ο Χειμώνας της Χριστίνας – 3ο Βραβείο
Λίγα λόγια για το έργο μου: Ο «Χειμώνας της Χριστίνας» είναι έμπνευση από τις «Τέσσερις Εποχές» (και κυρίως τον «Χειμώνα») του Βιβάλντι, όπως αναφέρεται και μέσα στο διήγημα. Εμπεριέχει βιώματα και σκέψεις τα οποία σε συνδυασμό με τη μυθοπλασία έδωσαν αυτό το αποτέλεσμα. Μέσα στο διήγημα γίνεται αναφορά στις σχέσεις μητέρας-κόρης και αδερφής-αδερφής και πώς μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή ενός ατόμου, ο εγκλωβισμός που μπορεί να νιώθει ένας άνθρωπος μέσα σε μια τοξική οικογένεια, αλλά και η ελπίδα που είναι δυνατόν να γεννηθεί ακόμα και όταν κάποιος νιώθει ότι χάνει τον έλεγχο ή όταν οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές. Λίγα λόγια για μενα: Είμαι πνεύμα ανήσυχο από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Από μικρό παιδί αγαπούσα το διάβασμα και τα βιβλία, και αυτό έρχεται σε αντίθεση με το γεγονός ότι στο σχολείο δε μου άρεσαν καθόλου τα φιλολογικά μαθήματα. Δεν ήμουν καθόλου καλή στην έκθεση και δεν ήθελα να διαβάζω ιστορία – ήταν για μένα μαρτύριο. Πιστεύω πολύ στη δια βίου μάθηση και για το λόγο αυτό θέλω συνέχεια να εξελίσσομαι και να μαθαίνω νέα πράγματα. Η ενασχόλησή μου με τη συγγραφή με έχει βοηθήσει να εκφράζομαι και να διαχειρίζομαι καλύτερα το άγχος που προκαλείται από την πολύ απαιτητική καθημερινότητα. Ο Χειμώνας της Χριστίνας «Χειμώνας». Βιβάλντι. Το αγαπημένο κομμάτι της Χριστίνας. Της άρεσε πολύ η κλασική μουσική. Της είχε εμφυσήσει την αγάπη για αυτό το είδος μουσικής η μεγαλύτερη αδερφή της, η Μαρία. Της είχε μάθει όλους τους κλασικούς συνθέτες. Μπαχ, Μπετόβεν, Τσαϊκόφσκι, Βιβάλντι. Οι δίσκοι τους αλλά και το πικ απ ήταν δώρο από έναν Αμερικάνο που είχε βοηθήσει κάποτε ο πατέρας της, όταν είχε χαθεί στα χωράφια τους. «Τι να το κάνω τώρα εγώ αυτό το μαραφέτι;» έλεγε και ξανάλεγε ο πατέρας. Δεν ήξερε τι ήταν. Κανείς στο χωριό δεν είχε κάτι τέτοιο, ούτε είχε ξαναδεί πικ απ. Ίσως σε κάποια αμερικάνικη ταινία, στην τηλεόραση του καφενείου. Μόνο ραδιόφωνο είχαν κάποιοι, που έπιανε μόνο έναν τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό. Ο Αμερικάνος, όμως, το θεώρησε σπουδαίο δώρο και το έδωσε στον πατέρα της Χριστίνας με όλη του την καρδιά, για να του εκφράσει την βαθιά ευγνωμοσύνη που ένιωθε. «Άλλος μπορεί κλέψει εμένα ή σκοτώσει. Εσύ βοήθεια εμένα. Εφαρίστω.» του είχε πει με τα σπαστά ελληνικά που μιλούσε. Η Χριστίνα ήταν το μικρότερο από τέσσερα αδέρφια. Πρώτη ήταν η Μαρία και έπειτα δίδυμα αγόρια. Είχε ορκιστεί η μαμά της Χριστίνας ότι δεν θα έκανε άλλα παιδιά μετά από τα δίδυμα. Είχε ζοριστεί τόσο πολύ να μεγαλώσει τα αγόρια αυτά. Όσο ήσυχα και αν ήταν σαν μωρά, ήταν δύο. Δύο που την είχαν ανάγκη ταυτόχρονα. Που αρρώσταιναν και που έβγαζαν δοντάκι ταυτόχρονα. Ακόμα και αν δεν ξυπνούσαν την ίδια στιγμή μέσα στην μαύρη νύχτα, σιγουρα θα ξυπνούσε ο ένας τον άλλο. Είχε απελπιστεί η μαμά της Χριστίνας. Δεν είχε βοήθεια από κανέναν και έπρεπε να πηγαίνει κάθε μέρα στο χωράφι με τον άντρα της για να καταφέρουν να βγάλουν τα προς το ζην. Η Μαρία ήταν πέντε χρονών όταν γεννήθηκαν τα αγόρια και όμως ανέλαβε πολλές ευθύνες, πολύ περισσότερες από κάθε άλλο παιδί της ηλικίας της, ακόμα και για εκείνη την εποχή. Όταν κατάλαβε ότι είναι έγκυος στην Χριστίνα, η μαμά της ήθελε να πεθάνει. Δεν το είπε σε κανένα για πολύ καιρό. Έκανε ο,τιδήποτε περνούσε από το χέρι της για να μην καταφέρει το σώμα της να κρατήσει αυτό το έμβρυο. Σήκωνε τσουβάλια, έσκαβε τα χωράφια, έσκυβε πολύ και έμενε πολλές ώρες νηστική. Προσπαθούσε, με κάθε τρόπο, να εξαντλήσει το σώμα της ώστε να μην καταφέρει να ολοκληρωθεί η κύηση. Όμως, δεν κατάφερε να πετύχει το σκοπό της. Η Χριστίνα γεννήθηκε πάνω σε ένα τρακτέρ, καθώς οι γονείς της γύριζαν από το χωράφι, μια νύχτα που οι αστραπές φώτιζαν τον ουρανό και προμήνυαν ότι η καταιγίδα είναι κοντά. Τι τραγική ειρωνεία! Τριανταεπτά χρόνια αργότερα η Χριστίνα θα γεννούσε το κοριτσάκι της μέσα σε ένα ταξί, μια βροχερή νύχτα. Δεν την ήθελε η μαμά της την Χριστίνα και το έδειχνε με κάθε ευκαιρία. Την ανατροφή της ανέλαβε η Μαρία, η μεγαλύτερη αδερφή της, που ήταν μόλις εννέα ετών, αλλά είχε ήδη συμβάλει πολύ στην ανατροφή των δίδυμων αδερφών της και ήξερε τι να κάνει. Όσο η Χριστίνα ήταν μωρό, η Μαρία έδενε ένα σεντόνι πάνω της, σαν σακί, και την έβαζε εκεί μέσα. Ένα παιδί κουβαλούσε ένα άλλο παιδί. Έτσι μεγάλωσαν αυτά τα κορίτσια. Μαζί ξεπερνούσαν όλες τις δυσκολίες και μάθαινε πολλά η μια από την άλλη. Μέχρι που η Μαρία αρρώστησε βαριά, όταν η Χριστίνα ήταν δεκαέξι χρονών. Δεν έφυγε από το πλευρό της η Χριστίνα. Μόνο για να πηγαίνει στο σχολείο. Είχε υποσχεθεί στην Μαρία πως ο,τιδήποτε και να γινόταν με την υγεία της, εκείνη δεν θα παρατούσε το σχολείο. Πήγαινε, λοιπόν, κάθε μέρα και από το μεσημέρι μέχρι και το επόμενο πρωί ήταν δίπλα στην Μαρία. Δυο χρόνια κράτησε αυτό. Λες και κρατιόταν η Μαρία μέχρι να τελειώσει η Χριστίνα το γυμνάσιο – ήταν εξατάξιο την εποχή εκείνη. Πέθανε μέσα στον ύπνο της, ήρεμη και γαλήνια, όπως ήταν σε όλη την σύντομη ζωή της. Όταν, χρόνια αργότερα, η Χριστίνα γέννησε την κόρη της, της έδωσε το όνομα της αδερφής της. Σαν φόρο τιμής. Σαν συνέχειά της. Τόσο πολύ αγαπούσε την αδερφή της. Και τόσο πολύ την αγαπούσε η αδερφή της. Όλη την αγάπη που είχε λάβει η Χριστίνα σαν παιδί αλλά και σαν έφηβη την είχε λάβει από την Μαρία. Ένα χρόνο μόνο άντεξε στο σπίτι χωρίς την Μαρία. Η ανακούφιση της μαμάς της, αλλά και της ίδιας της Χριστίνας, ήταν μεγάλη όταν πήρε την απόφαση να μετακομίσει στην πόλη για να βρει δουλειά. Μετά το θάνατο της Μαρίας, η Χριστίνα άκουγε συνέχεια κλασική μουσική. Με αυτό τον τρόπο την ένιωθε κοντά της. Έκλεινε τα μάτια και γυρνούσε πίσω στην εποχή που κάθονταν αγκαλιά στην πολυθρόνα του μπαμπά, όταν έλειπαν όλοι από το σπίτι, και άκουγαν μουσική για ώρες πολλές. Ο «Χειμώνας» του Βιβάλντι πάντα έκανε την Χριστίνα να ανατριχιάζει. Από την πρώτη νότα το αναγνώριζε και ευχαριστούσε την Μαρία που το έβαζε ξανά και ξανά στο πικ απ. Όταν, λοιπόν, έφυγε από το χωριό και
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ – 1ος Διαγωνισμός Πεζογραφίας
Αγαπητοί νικητές και συμμετέχοντες, Μετά από 5 και κάτι μήνες δημιουργίας, πρωτοτυπίας και αξιολόγησης ο 1ος διαγωνισμός πεζογραφίας που διοργάνωσε το Pukka art Studio μόλις ολοκληρώθηκε με την δημοσίευση των αποτελεσμάτων.Θα θέλαμε να εκφράσουμε τα θερμά μας συγχαρητήρια σε όλους όσους συμμετείχαν στον διαγωνισμό πεζογραφίας. Η δημιουργικότητα και η φαντασία που δείξατε μας εντυπωσίασαν ιδιαίτερα. Ένα μεγάλο μπράβο στους νικητές μας, τα έργα των οποίων ξεχώρισαν για την πρωτοτυπία και την ποιότητά τους αλλά και σε όλους εσάς που συμμετείχατε, γιατί η συμμετοχή είναι ήδη μια νίκη! Είμαστε περήφανοι που υποστηρίζουμε νέα ταλέντα και ευχόμαστε σε όλους καλή συνέχεια στις δημιουργικές σας προσπάθειες. Διαβάστε τα έργα των νικητών εδώ Ένα μεγάλο ευχαριστώ και στους κριτές μας τους οποιούς μπορείτε να τους γνωρίσετε εδώ Τα έπαθλα του Διαγωνισμού είναι:1o Βραβείο : χρηματικό έπαθλο 300€ – Δημιουργία audiobook2o Βραβείο : χρηματικό έπαθλο 200€ – Δημιουργία audiobook3o Βραβειο : χρηματικό έπαθλο 100€Θέση 4η ‘εως 10η : Μικρό σετ συγγραφής αποτελούμενο από μολύβι, και σημειωματάριο. Σημ : λόγω ισοψηφίας θα δοθεί και στην 11η θέση μικρό σετ συγγραφής. Τις επόμενες ημέρες η ομάδα του Pukka Art Studio θα επικοινωνήσει με τους 3 πρώτους νικητές αλλά και με όσους έλαβαν θέση απο την 4η εως και 11η , ώστε να ενημερωθούν για τις επόμενες ενέργειες. Για όσους/ες ενδιαφέρονται για τον 2 Διαγωνισμό Παραμυθιού όπου η δήλωση συμμετοχών λήγει 15/6/2025 μπορούν να βρουν πληροφορίες εδώ 🏆 Οι Νικητές του Διαγωνισμού 🥇 Καρκούλιας Χαράλαμπος – Οι δύο Άγγελοι του Αμίρ 🥈 Ανδριώτου Γεωργία – Το παπουτσάκι της Προσφυγιάς 🥉 Αγιομυργιανάκη Αλεξία – Ο Χειμώνας της Χριστίνας 4η Θέση : Βλάχος Επαμεινώνδας – Τα ροζ σοσονάκια 5η Θέση : Συρεγγέλα Μαρία – Μυστικά 6η Θέση : Γιαννίκης Δημήτριος – Ρόζα 7η Θέση : Κελεσίδου Μαρίζα – Διαφυγή 8η Θέση : Γκαλιαντίνα Κάτια – Να προσέχεις 9η Θέση : Φραγκιδάκη Ελπίδα – Ζωή σαν βελονιά 10η Θέση : Ζέππου Κέλλυ – Το αρνάκι που έκανε την πάπια 11η Θέση ( ισοψηφία) : Κυριακίδου Αναστασία – Επιστροφή από το μέλλον Ευχαριστούμε όλους για την συμμετοχή σας!! Τις επόμενες μέρες θα δημοσιευτούν τα κείμενα που διακριθήκαν με λίγα λόγια και απο τους ίδιους τους συγγραφείς. Μείνετε συντονισμένοι καθώς έρχονται και άλλοι διαγωνισμοί !!! Διοργανωτής
Γνωρίστε τους Κριτές μας – 1ος Διαγωνισμός Πεζογραφίας
Πίσω από κάθε σπουδαίο λογοτεχνικό ταξίδι, βρίσκεται μια ομάδα με αστείρευτο πάθος για τις λέξεις! Η κριτική μας επιτροπή αποτελείται από ανθρώπους που αγαπούν την πεζογραφία όσο κι εσείς. Φιλόλογοι με βαθιά γνώση της γλώσσας, πεζογράφοι με μαγευτικές ιστορίες στις αποσκευές τους και ποιητές με ευαισθησία στην κάθε λέξη, συνθέτουν μια ομάδα με ανοιχτό μυαλό και κριτικό βλέμμα, έτοιμη να ανακαλύψει τα δικά σας αφηγηματικά διαμάντια. Οι κριτές αξιολόγησαν τα έργα με γνώμονα την πρωτοτυπία, τη δημιουργικότητα και την ικανότητά τους να συγκινήσουν και να ταξιδέψουν τον αναγνώστη Νατάσσα Παπαδοπούλου Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια γειτονιά της Αθήνας πολύ κοντά το κέντρο. Είμαι παιδί της πόλης και αγαπώ ακόμα να χάνομαι στα στενά της. Τελείωσα το κλασσικό τμήμα της φιλολογίας του ΕΚΠΑ και έφυγα για μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στο Παρίσι στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης με αντικείμενο την κριτική έκδοση αρχαίων ελληνικών κειμένων. Αγαπώ τον παρισινό αέρα αλλά πεθύμησα τη θάλασσα και ο δρόμος με έφερε πάλι στο σπίτι μου. Από μικρή το δωμάτιό μου ήταν γεμάτο βιβλία. Είναι η συντροφιά μου. Έτσι γεννήθηκε πριν λίγα χρόνια το Μελάνι και Στιγμή, μια σελίδα γεμάτη σκέψεις, χρώματα και παρουσιάσεις βιβλίων που διάβασα και ξεχώρισα. Όταν δε διαβάζω ή δε γράφω δικά μου κείμενα με βρίσκετε μέσα στην τάξη του σχολείου να διδάσκω σε μαθητές λυκείου. https://www.instagram.com/melani.kai.stigmi/ Κριστιάν Νίρκα Ο Κριστιάν Νίρκα γεννήθηκε το 1993 στη Μολδαβία. Ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία 7 χρονών όπου και ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και την δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του. Σπούδασε νομική στο Στρασβούργο, και μιλάει πέντε γλώσσες (Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ρώσικα, Ρουμάνικα). Με τη συγγραφή άρχισε να ασχολείται από 16 χρονών, αρθρογραφώντας τακτικά σε τοπικές εφημερίδες της Κορίνθου. Διακρίθηκε σε πληθώρα πανελληνίων και διεθνών λογοτεχνικών διαγωνισμών. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές, « Κύκνειο άσμα » « Ζητείται τίτλος » «Βάλσαμο» ενώ έργα του δημοσιεύτηκαν σε πολλούς ιστότοπους στο διαδίκτυο (sfedona.gr, unigar.gr, escapemedia.gr, mpiletaki.gr, o-klooun.com κλπ) και σε ανθολογίες. Η σκηνοθετική του δραστηριότητα περιλαμβάνει τρεις θεατρικές παραστάσεις, τέσσερις ταινίες μικρού μήκους, μια ταινία μεγάλου μήκους (Super Story Market – 2025) και τρία ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους. Είναι ιδρυτής και διαχειριστής της εταιρείας itravelpoetry.com . Επίσης, επιμελήθηκε την έκδοση της ανθολογίας κειμένων και ποιημάτων « 100+1 Κλειδιά της διπλανής πόρτας ». Παναγιώτης Ψωμάς Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αθήνα, μια πόλη πλούσια σε ιστορία και πολιτισμό την οποία εξακολουθεί να εξερευνά. Οι σπουδές του στο τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Πατρών αποτέλεσαν το στέρεο θεμέλιο για την αγάπη του για τη γλώσσα και τη λογοτεχνία. Η επαγγελματική του πορεία διακρίνεται από την πολυδιάστατη ενασχόλησή του με τη μετάδοση γνώσης και την ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς. Πέρα από τη διδασκαλία φιλολογικών μαθημάτων στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, έχει την ευκαιρία να μοιραστεί το πάθος του για την ιστορία και τον πολιτισμό ως εκπαιδευτικός ξεναγός σε βιωματικές εκδρομές, όπως αυτές στον Πύργο Βασιλίσσης και το πρώην Βασιλικό Κτήμα Τατοΐου. Αυτή η εμπειρία τού επιτρέπει να ανακαλύπτει αδιάκοπα νέες πτυχές της ιστορίας και να τις επικοινωνεί με έναν ζωντανό και ελκυστικό τρόπο. Παράλληλα με τα επαγγελματικά του ενδιαφέροντα, τρέφει βαθιά αγάπη για τα ταξίδια, τη συγγραφή και τον κινηματογράφο, αναζητώντας διαρκώς νέες εμπειρίες και τρόπους έκφρασης. Διοργανωτής
1ος Διαγωνισμός Πεζογραφίας
Η δήλωση συμμετοχών ολοκληρώθηκε / Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν 28/4/2025 (ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ)Δείτε τα αποτελέσματα εδώ Η γραφή είναι μια μορφή τέχνης. Με τις λέξεις ως εργαλεία, μπορείτε να δημιουργήσετε αριστουργήματα. Σας προσκαλούμε να συμμετάσχετε σε αυτόν τον λογοτεχνικό διαγωνισμό και να μοιραστείτε το ταλέντο σας με τον κόσμο. Βουτήξτε στα βάθη της φαντασίας σας και ανακάλυψτε κρυμμένους θησαυρούς. Γράψτε μια ιστορία που θα μας ταξιδέψει στα πιο απρόσμενα νερά. 1ο Βραβείο: Audiobook & 300€! Δημιουργία audiobook του έργου σας, διαθέσιμο για online streaming. Χρηματικό έπαθλο για τον νικητή. 2ο Βραβείο: Audiobook & 200€! Δημιουργία audiobook του έργου σας, διαθέσιμο για online streaming. Χρηματικό έπαθλο για τον νικητή. 3ο Βραβείο: Χρηματικό έπαθλο 100€! Όροι και προϋποθέσεις συμμετοχής του Διαγωνισμού Πεζογραφίας. Ο διαγωνισμός αφορά στην συγγραφή πρωτότυπου έργου. Το έργο σας θα πρέπει απαραίτητα να μην έχει δημοσιευτεί ή εκδοθεί προηγουμένως σε οποιοδήποτε έντυπο (βιβλίο, περιοδικό, εφημερίδα) ή ιστοσελίδα. Εξαιρούνται τα προσωπικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, Instagram, Twitter κ.τ.λ). Οι συμμετέχοντες δια της αποδοχής των όρων αυτών και της συμμετοχής τους στο διαγωνισμό, δηλώνουν ότι δεν παραβιάζουν πνευματικά δικαιώματα τρίτων, απαλλάσσοντας τον Διοργανωτή από οποιαδήποτε σχετική ευθύνη. Δικαίωμα συμμετοχής στο διαγωνισμό έχουν μόνιμοι κάτοικοι Ελλάδας ή Κύπρου ανεξαρτήτως εθνικότητας και μορφωτικού επιπέδου ηλικίας δεκαοχτώ (18) ετών και άνω. Το θέμα είναι ελεύθερο / Δεκτά γίνονται όλα τα είδη της πεζογραφίας ( διήγημα, νουβέλα- απόσπασμα, μυθιστόρημα-αποσπασμα κ.λ.π.) Οποιαδήποτε έργο με ακατάλληλο περιεχόμενο θα απορρίπτεται αμέσως. Κάθε υποψήφιος δικαιούται να συμμετάσχει στο διαγωνισμό με ένα μόνο έργο. Το έργο θα πρέπει να είναι γραμμένο στην ελληνική γλώσσα, να μην περιέχει οποιαδήποτε εικονογράφηση και να μην υπερβαίνει τις 3.500 λέξεις. Κάθε συμμετέχων καλείται να πληρώσει τέλος συμμετοχής : το ποσό των δώδεκα (12) ευρώ για την συμμετοχή του στον διαγωνισμό. Το ποσό είναι μη επιστρέψιμο και θα χρησιμοποιηθεί για την κάλυψη των εξόδων του διαγωνισμού. Το τέλος αυτό θα καταβάλλεται στη τράπεζα που αναγράφεται παρακάτω και το αποδεικτικό της συναλλαγής θα επισυνάπτεται κατά την υποβολή του έργου. ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ : GR4901720710005071112012918 (ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΣ : Δανάη Γκενέ – pukkartstudio) Εάν υπάρχουν έξοδα αποστολής του εμβάσματος αυτά επιβαρύνουν τον εντολέα. Η κριτική επιτροπή αποτελείται από 3 μέλη η ταυτότητα των οποίων θα παραμείνει μυστική, μέχρι την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων για λόγους αμεροληψίας και η ανάδειξη των νικητών εναπόκειται στην απόλυτη αρμοδιότητα αυτής. Το έργο θα υποβάλλεται σε ηλεκτρονική μορφή ( WORD ή PDF ) . Κατά την υποβολή του έργου,θα δηλώνονται επίσης και τα στοιχεία επικοινωνίας ( τηλέφωνο, email κ.τ.λ) τα σχετικά πεδία συμπληρώνονται στη φόρμα συμμετοχής (σ.σ Δείτε παρακάτω την ενότητα διαδικασία υποβολής). Οι συμμετέχοντες, δια της αποδοχής των όρων αυτών και της δηλώσεως συμμετοχής τους στο διαγωνισμό, συναινούν στην περίπτωση που βραβευτούν στην δημοσιοποίηση των έργων τους για λόγους προβολής. Η περίοδος υποβολής συμμετοχών ξεκινά απο 7/11/2024 και λήγει 19/1/2025 και ώρα 23:59μ.μ.Συμμετοχές που θα υποβληθούν μετά την συγκεκριμένη χρονική περίοδο δεν θα γίνονται δεκτές. Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν εντός τριών (3) μηνών μετά την λήξη των υποβολών. Τα έπαθλα του Διαγωνισμού είναι: 1o Βραβείο : χρηματικό έπαθλο 300€ – Δημιουργία audiobook2o Βραβείο : χρηματικό έπαθλο 200€ – Δημιουργία audiobook3o Βραβειο : χρηματικό έπαθλο 100€Θέση 4η ‘εως 10η : Μικρό σετ συγγραφής αποτελούμενο από μολύβι, και σημειωματάριο. Όλοι οι συμμετέχοντες έαν το επιθυμούν μπορούν να μας επιβεβαιώσουν πως θέλουν ανέβει το έργο τους στην ιστοσελίδα μας (www.pukkartstudio.com). Ο Διοργανωτής (Pukka Art Studio) διατηρεί το δικαίωμα να διακόψει τον διαγωνισμό, να τροποποιήσει τους όρους αυτού και να συντομεύσει ή παρατείνει την διάρκειά του με ανακοίνωση που θα δημοσιευτεί στην ιστοσελίδα του www.pukkartstudio.com. Διαδικασία Υποβολής Συμμετοχής στον 1ο Διαγωνισμό Πεζογραφίας Οι συμμετοχές γίνονται δεκτές μόνο μέσω της φόρμας : πατήστε πάνω –> Αίτηση Συμμετοχής – Διαγωνισμός Πεζογραφίας και οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να έχουν συμπληρώσει όλα τα απαιτούμενα πεδία. Κάθε υποψήφιος δικαιούται να συμμετάσχει στον διαγωνισμό με ένα (1) μόνο έργο. Το έργο θα πρέπει να είναι σε μορφή WORD ή PDF. Το τέλος συμμετοχής στον διαγωνισμό είναι 12€ . Στην φόρμα συμμετοχής υπάρχει απαραίτητο πεδίο όπου θα πρέπει να κάνετε επισύναψη του αποδεικτικού κατάθεσης. Το τέλος αυτό θα καταβάλλεται στη τράπεζα που αναγράφεται παρακάτω:ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣIBAN : GR4901720710005071112012918ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΣ : Δανάη Γκενέ – pukkartstudioΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ : Συμμετοχή σε διαγωνισμό πεζογραφίας ( εάν χωράει στο πεδίο συμπληρώστε και το ονοματεπωνυμό σας διαφορετικά ΜΟΝΟ το ονοματεπωνυμό σας). Κάθε συμμετέχων θα λάβει στο email του επιβεβαίωση συμμετοχής (αν η πληρώμη γίνει από διαφορετική Τράπεζα και όχι απο Τράπεζα Πειραιώς το email επιβεβαίωσης συμμετοχής θα σταλεί σε 1-3 εργάσιμες ημέρες) Η περίοδος υποβολής συμμετοχών ξεκινά απο 7/11/2024 και λήγει 19/1/2025 και ώρα 23:59μμ. Για οποιαδήποτε απορία μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας είτε μέσω της σελίδα μας στο Facebook είτε στο Instagram αλλά και στο email μας : pukkartstudio@gmail.com Διοργανωτής