Η πριγκήπισσα Ζιζή και το τέρας του καθρέφτη – Γιάννης Κατσιαούνης – 1ο Βραβείο
Λίγα λόγια για εμένα: Γεννήθηκα το 1980 στον Πειραιά και σπούδασα στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Εκτός από τη συγγραφή εργάζομαι και ως βοηθητικός ηθοποιός σε σήριαλ, διαφημιστικά και ταινίες. Έχω διακριθεί σε διάφορους λογοτεχνικούς και ποιητικούς διαγωνισμούς. Ως τώρα έχουν εκδοθεί τρία έργα μου από τις Εκδόσεις Anubis. Και συγκεκριμένα η τριλογία μυθιστορημάτων μου “Στις Κοιλάδες του Φεγγαριού” (Μισθοφόρος(Γητεύτρα/Ονειρομάντισσα), η οποία ανήκει στο λογοτεχνικό είδος του fantasy. Συμμετείχα επίσης στο Λογοτεχνικό Ημερολόγια 2025 των Εκδόσεων Κέφαλος, με το ποίημα μου “Τέλεψις”. Ως συγγραφέας της λογοτεχνίας του φανταστικού ήταν ίσως θέμα χρόνου να ασχοληθώ και με το παραμύθι. Ένα είδος, που από πολλές απόψεις θεωρώ συγγενικό. “Η Πριγκήπισσα Ζιζή και το τέρας του καθρέφτη” αποτελεί επίσης για εμένα έναν φόρο τιμής στα ζώα – ειδικά τις γάτες – και την αγάπη μου γι’αυτά. Ήθελα να καταδείξω την ιδιαίτερη σχέση, που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος με μια γάτα, αλλά και το ποσό ηρωϊκό μπορεί οποιοδήποτε πλάσμα να γίνει, όταν κίνητρο του είναι η αγάπη. Τόσο ώστε ακόμα κι ένα τέρας ν’αντιμετωπίσει. Και τα χειρότερα τέρατα πάντα είν’αυτά, που όταν στον καθρέφτη μας κυττάμε, μας στοιχειώνουν…. Η πριγκήπισσα Ζιζή και το τέρας του καθρέφτη Ζούμε σε μια εποχή δύσκολη για πριγκήπισσες. Ακόμα κι αυτές, που έχουν γούνα δική τους, αντί κάποιου άλλου ζώου τη γούνα για δική τους να φοράνε. Τέτοια πριγκήπισσα είναι κι η Ζιζή. Κι αντί για κορώνα χρυσή δυο αυτάκια και μια μυτούλα ροζ το κεφάλι της στολίζουν. Ενώ όταν βρυχάται, με τρόμο οι εχθροί της σκορπίζουν. Εντάξει δεν βρυχάται πραγματικά, αλλά νιαουρίζει. Και οι εχθροί της είναι συνήθως διάφορα μικρά πουλιά, που επισκέπτονται την βεράντα κι όχι τίποτα δράκοι. Αλλά όπως και νά’χει, εκείνη κρατά το βασίλειό της ασφαλές. Όπως κάθε σοβαρή πριγκήπισσα έχει καθήκον. Για να κάτσει μετά με την ησυχία της, να καθαρίσει τη γούνα της, που έχει το άσπρο και το μαύρο για χρώματά της. Τα χρώματα, που οι άνθρωποι για τα πιο επίσημα απ’όλα έχουν. Ποτέ της δεν κατάλαβε το γιατί. Πολλά είν’ αυτά, που στα πλάσματα αυτά τ’αδέξια δεν καταλαβαίνει. Αλλά μια πριγκήπισσα και τόση σημασία στους υποτελείς της δεν πρέπει, να δίνει. Φτάνει, που την ταΐζουν. Όχι, πως υποχρέωσή τους δεν είναι. Αλλά και πάλι, ξέρει η Ζιζή καλά, πως όλες οι γάτες την ίδια τύχη δεν έχουν. Δεν είναι κι όλες τους πριγκήπισσες φυσικά, όπως αυτή. Αλλά τι να γίνει; Όλοι μας ίδιοι δεν γεννιόμαστε. Άνθρωποι και γάτες. Η πριγκήπισσα της ιστορίας μας ζει με τον έναν και μοναδικό της υπήκοο σε ένα διαμέρισμα. Στο πιο ψηλό σημείο ενός πύργου, που οι άνθρωποι ονομάζουν πολυκατοικία. Και το διαμέρισμα αυτό ρετιρέ. Παράξενα πλάσματα όντως αυτοί οι άνθρωποι. Και μια πόλη μεγάλη γύρω απ’τον πύργο της – την πολυκατοικία έστω – απλώνεται, που τ’όνομά της συνέχεια το ξεχνά. Όχι, πως έχει και ιδιαίτερη σημασία. Μιας κι η πόλη αυτή, καταπώς φαίνεται, σε πολλά μικρότερα βασίλεια χωρίζεται, που το καθένα τους τη δική του πριγκήπισσα έχει. Δεν έτυχε ποτέ η Ζιζή, κάποια απ’αυτές τις άλλες πριγκήπισσες να γνωρίσει. Κι ούτε και θα τό’θελε. Ήταν σίγουρη, πως απ’όλες τους αυτή η ομορφότερη είναι. Κι ας μην τις είχε ποτέ με τα μάτια της δει. Κάτι της έλεγε μέσα της, πως δεν θα μπορούσαν τα πράγματα, νά’ναι διαφορετικά. Ο υπηρέτης της – έτσι εκείνη τον έβλεπε – μάλλον ήταν αρσενικός για το είδος του. Έτσι τουλάχιστον το πριγκηπικό μυαλό της καταλάβαινε. Αν ήταν γάτος θα ήταν εννιά χρονών. Έναν χρόνο μεγαλύτερός της δηλαδή. Και πιθανώτατα θα ήταν ένας άσχημος γάτος με γκρίζα γούνα. Αλλά η Ζιζή ήταν αρκετά έξυπνη, για να γνωρίζει, πως οι άνθρωποι διαφορετικά τον χρόνο και τις ηλικίες μετράνε. Σε ανθρώπινα χρόνια ήταν πολύ μεγαλύτερος σίγουρα. Κι ίσως αυτό να ήταν, που και τόσο σοφό τον έκανε. Ναι. Ο Άνθρωπος ήταν σοφός. Τουλάχιστον για του είδους του τα μέτρα. Κι όταν ιστορίες δικές του στον υπολογιστή δεν σκάρωνε, παραμύθια όμορφα στην Ζιζή διηγούνταν. Για χώρες ξένες και χρόνια μακρυνά. Μέχρι και για ένα βασίλειο αρχαίο, που το δικό της είδος οι άνθρωποι λάτρευαν, στα ίσα σχεδόν με τους θεούς τους! Κι η Ζιζή σκεφτόταν, ότι αυτές πραγματικά ωραίες εποχές ήταν. Αν και δεν της άρεσε και τόσο, που οι βασιλιάδες αυτού του λαού είχαν τη συνήθεια, τις γάτες τους μαζύ τους όταν πέθαιναν, να θάβουν. Και δεν της φαινόταν δα και τόσο καλλίτερο, που σε ένα μεγάλο σπίτι με τριγωνικές πλευρές, αντί για χώμα θα την έθαβαν. Δεν θυμόταν μονάχα, αν κι αυτό το παράξενο σπίτι πολυκατοικία το έλεγαν ή κάπως αλλοιώς. Αλλά αυτό ήταν το λιγότερο, που την ενδιέφερε. Ακόμα και η πιο όμορφη εποχή τελικά, έχει και τα κακά της. Είχε γίνει με τα χρόνια κοντά στον Άνθρωπο κι η Ζιζή αρκετά σοφή μάλλον, αυτό για να το καταλαβαίνει. Όπως και το άλλο. Πως όσα ο Άνθρωπος της έλεγε, ίσως και τόσο παραμύθια να μην ήταν. Αλλά γεγονότα πραγματικά, που είχαν τώρα πια περάσει. Παραμύθια ή όχι, καμμιά ιστορία περισσότερο από το γεύμα της δεν άξιζε φυσικά. Ούτε καν με την απόλαυση να ξαπλώνει πάνω στο πληκτρολόγιο του Ανθρώπου, δεν συγκρινόταν. Ή να στέκεται στην οθόνη του υπολογιστή του μπροστά. Εκείνος νευρίαζε καμμιά φορά μ’αυτά τα καμώματά της. Και της έλεγε, ότι αυτά είναι τα εργαλεία της δουλειάς του. Για μια πριγκήπισσα όμως, τίποτα παραπάνω από θρόνος δικός της το γραφείο του δεν ήταν. Ένας απ’τους πολλούς εν πάση περιπτώσει. Τι να τον κάνεις άλλωστε έναν θρόνο μονάχα; Και δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει, πώς γίνεται κάποιος, που στο παλάτι της τον φιλοξενούσε, σα νά’ναι ο ίδιος κύριος του σπιτιού, να συμπεριφέρεται. Ίσως κάποτε να γινόταν αρκετά σοφή κι αυτή τη γνώση ν’αποκτήσει. Ως τότε όμως, θά’βρισκε πάντοτε τον Άνθρωπο εξαιρετικά ενοχλητικό. Έδειχνε κατανόηση παρ’όλ’αυτά. Όπως σε κάθε καθωσπρέπει πριγκήπισσα αρμόζει, να κάνει. Όλα κυλούσαν όμορφα για την πριγκήπισσα Ζιζή. Όμορφα και βαρετά. Αλλα εκείνη απ’τα δυο τους το πρώτο κρατούσε. Καμμιά ιστορία όμως, δεν αξίζει, να γραφτεί, αν όλα όπως θέλουμε, πάντοτε κυλάνε. Κι έφτασε κάποτε η στιγμή, που κι η Ζιζή, μιας ιστορίας πρωταγωνίστρια θα γινόταν. Ίδιας μ’αυτές, που ο Άνθρωπος τα ήσυχα βράδια διηγούνταν. Αν όχι κι ακόμα
Το μικρό Φως – Άννα Ντούρου – 2ο Βραβείο
Λίγο λόγια για μένα: Είμαι η Άννα Ντούρου, συγγραφέας του παραμυθιού “Το Μικρό Φως”.Γεννήθηκα και έζησα τα παιδικά μου χρόνια στη Γερμανία∙ ανάμεσα σε δύο γλώσσες, δύο κόσμους και αμέτρητα παραμύθια. Από μικρή, αναζητούσα πάντα το ασυνήθιστο, το μαγικό, που κρύβεται στις λεπτομέρειες (γι’ αυτό και ο αγαπημένος μου συγγραφέας ως παιδί ήταν ο Ευγένιος Τριβιζάς). Σήμερα, στα 30 μου χρόνια, αυτό δεν έχει αλλάξει καθόλου. Ως δασκάλα δημοτικού, μου αρέσει να αναζητώ πάντα εναλλακτικούς τρόπους διδασκαλίας, που να εμπνέουν και να ενεργοποιούν τη φαντασία των παιδιών, αλλά και τη δική μου.Όσο για τα χόμπι μου… είναι αμέτρητα. Ασχολούμαι με τη ζωγραφική, το κέντημα, τα βιβλία, το σκέιτμπορντ, την κεραμική — αλλά το μεγαλύτερο πάθος μου είναι τα εναέρια ακροβατικά, στα οποία αφιερώνομαι εδώ και έντεκα χρόνια.Όταν έγραψα το Μικρό Φως, ήθελα να δημιουργήσω — ή μάλλον να ανακαλύψω — έναν ήρωα που να ξεφεύγει από το συνηθισμένο. Δεν ήθελα να είναι άνθρωπος, ζωάκι, εξωγήινος ή κάτι παρόμοιο. Έτσι κατέληξα στο φως. Και αφού βρήκα το μικρό μου φως, το παραμύθι γράφτηκε μόνο του. Το μικρό Φως Όλα τα φώτα κάποτε θα σβήσουν. Κάθε λάμπα θα χαλάσει. Κάθε φωτιά, είτε είναι μια μικρή φλόγα σε ένα κερί, είτε μια τεράστια πυρκαγιά, θα σβήσει κάποια στιγμή. Ακόμα και ο ήλιος, που βλέπεις κάθε μέρα, θα σβήσει σε δισεκατομμύρια χρόνια. Υπάρχει όμως ένα μικρό φως που αρνείται να σβήσει. Αυτό το μικρό φως είναι πολύ πονηρό, γιατί κρύβεται μέσα σε άλλα φώτα! Πηδάει από ένα φως στο άλλο, οπουδήποτε και αν μπορεί να βρίσκεται αυτό στον κόσμο, μένει για λίγο και φεύγει γρήγορα στο επόμενο πριν σβήσει. Είναι ιδιαίτερα παιχνιδιάρικο την Πρωτοχρονιά. Τότε πηδάει μέσα σε πυροτεχνήματα μόλις ανάψουν, εκρήγνυται στον αέρα, κατεβαίνει αργά στο έδαφος και αμέσως τρέχει στο επόμενο πριν σβήσει. Είναι σχεδόν σαν να κάνει βόλτα με τρενάκι σε λούνα παρκ. Ένα βράδυ βρέθηκε σε έναν φάρο και βοηθούσε τα πλοία να μην τσακιστούν στα βράχια. Αλλά πριν ο φάρος σβήσει, το μικρό φως έφυγε γρήγορα και πήδηξε στην επόμενη πηγή φωτός. Κατέληξε σε μια φωτιά μέσα στο δάσος. Γύρω της κάθονταν οχτώ άνθρωποι, τραγουδούσαν και έπαιζαν κιθάρα. Πριν οι φίλοι πάνε για ύπνο, έσβησαν τη φωτιά. Το μικρό φως όμως, έφυγε την τελευταία στιγμή και βρήκε ένα φωτάκι νυκτός στο δωμάτιο ενός παιδιού. «Τι όμορφο φωτάκι!» σκέφτηκε. Ήταν ένα μπλε φως με χελώνες, φάλαινες, μέδουσες και ψάρια που κολυμπούσαν γύρω-γύρω. Το δωμάτιο ήταν σχεδόν άδειο. Υπήρχαν μόνο το φωτάκι και ένα κρεβάτι. Ένα μικρό κορίτσι, που δεν μπορούσε να κοιμηθεί, κοιτούσε το φως και παρακολουθούσε με τα μάτια της τις φιγούρες που κινούνταν. Το μικρό φως ξέχασε τα πάντα και κοίταξε το κορίτσι. Το κορίτσι το κοίταξε και εκείνη. Αυτό δεν είχε ξανασυμβεί! Το μικρό φως πάντα κρυβόταν καλά μέσα σε άλλα φώτα και κανείς δεν το είχε προσέξει ποτέ. Όμως τώρα ήταν σίγουρο ότι το κορίτσι το κοιτούσε κατάματα. Είχε συνοφρυωθεί λίγο, σαν να αναρωτιόταν τι ήταν αυτό που έβλεπε. Κοιτούσαν για λίγο ο ένας τον άλλον μέχρι που το μικρό φως ένιωσε την μπαταρία του φωτός να εξασθενεί και ήξερε ότι έπρεπε να φύγει για να μη σβήσει. Κοίταξε για μια τελευταία φορά βαθιά μέσα στα μάτια του μικρού κοριτσιού και μετά εξαφανίστηκε. Βρέθηκε μέσα σε έναν φακό εξερευνώντας μια σπηλιά. Μέσα στη σπηλιά σκεφτόταν το κοριτσάκι. Του άρεσε που κάποιος πρόσεξε την παρουσία του. Μέχρι τότε δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο μοναχική ήταν η ζωή του. Πριν ο φακός σβήσει, το μικρό φως πήδηξε στον προτζέκτορα ενός κινηματογράφου. Έπαιζε μια ταινία για δύο φίλους που ζούσαν περιπέτειες μαζί. Το μικρό φως παρακολουθούσε με λαχτάρα την ταινία και σκεφτόταν πόσο ωραίο θα ήταν να έχει έναν φίλο. Όταν η ταινία τελείωσε, το μικρό φως πήρε μια απόφαση: θα επέστρεφε στο κοριτσάκι! Πήδηξε έξω από τον κινηματογράφο (όπου έπαιζαν ακόμα οι τίτλοι τέλους) και γύρισε στο φως της κουζίνας του σπιτιού του κοριτσιού. Ο πατέρας ετοίμαζε φαγητό, και η οικογένεια θα ερχόταν σύντομα για να φάνε όλοι μαζί. Αυτό θα έδινε στο μικρό φως αρκετό χρόνο να παρακολουθήσει για λίγο το κοριτσάκι πριν του φανερωθεί. Λίγα λεπτά αργότερα, δύο παιδιά μπήκαν στην κουζίνα, κάθισαν στο τραπέζι και άρχισαν να τρώνε. Αλλά πού ήταν το κοριτσάκι; Το μικρό φως περιπλανήθηκε σε κάθε λάμπα του σπιτιού, ψάχνοντάς την, αλλά δεν ήταν πουθενά. Τελικά μπήκε στο φως του δωματίου όπου την είχε πρωτοσυναντήσει, αλλά όλα έδειχναν διαφορετικά. Υπήρχαν παντού κουτιά, καινούργια έπιπλα, και έλειπε και το μπλε φωτάκι όπου είχε κρυφτεί την πρώτη φορά. Η οικογένεια είχε μετακομίσει. Στενοχωρημένο, το μικρό φως έφυγε από το σπίτι και βρέθηκε στο φως μιας πυγολαμπίδας. Χαμένο στις σκέψεις του, δεν πρόσεξε καν την πανέμορφη λίμνη πάνω από την οποία πετούσαν χιλιάδες πυγολαμπίδες δίπλα του. Σκεφτόταν μόνο το κοριτσάκι και αναρωτιόταν πού να βρίσκεται. Θα ήταν τόσο όμορφο να μην είναι πια μόνο και να έχει κάποιον να διηγείται τις περιπέτειές του. «Λοιπόν, φτάνει,» σκέφτηκε. «Θα ψάξω να τη βρω.» Με ανανεωμένη ενέργεια, το μικρό φως ξεκίνησε. Πρώτα γύρισε στο παλιό σπίτι του κοριτσιού. Πέρασε εκεί λίγο χρόνο, ελπίζοντας ότι η νέα οικογένεια θα του έδινε κάποιο στοιχείο για το που είχε μετακομίσει. Δυστυχώς, κανείς δεν την ανέφερε. Αλλά το μικρό φως δεν τα παράτησε. Έψαξε κάθε σπίτι της πόλης, πέρασε ακόμα και μια μέρα στο σχολείο, ελπίζοντας να τη βρει εκεί, αλλά ήταν άφαντη. Για αρκετό καιρό, το μικρό φως ταξίδευε από πόλη σε πόλη, εξερευνώντας σπίτια και σχολεία, ψάχνοντας για το κορίτσι. Δυστυχώς, δεν μπόρεσε να τη βρει πουθενά. Απογοητευμένο, σταμάτησε να ψάχνει με σχέδιο και άρχισε να πηδάει τυχαία από φως σε φως, ελπίζοντας να τη συναντήσει. Βρέθηκε στο φως μιας φωτεινής διαφημιστικής πινακίδας, στα φωτάκια αθλητικών παπουτσιών που φορούσε ένα παιδί, σε ένα ψυγείο, ένα λάπτοπ, ένα τζάκι… Συνάντησε πολλούς ανθρώπους, αλλά κανείς τους δεν ήταν το κορίτσι και, όπως συνήθως, κανείς δεν το πρόσεξε. «Σαν να άνοιξε η γη και την κατάπιε», σκέφτηκε το μικρό φως στεναχωρημένο. Ένα όμορφο βράδυ, το μικρό φως καθόταν σε ένα αστέρι πάνω από τη θάλασσα. Από εκεί ψηλά είχε μια απίστευτη θέα. Κάπου στη μέση της σκοτεινής θάλασσας, είδε ένα μοναχικό ιστιοφόρο με ένα
H συναυλία των πουλιών – Κόμνω (Νίτσα) Κιάσσου – 3ο Βραβείο
Λίγο λόγια για μένα: Γεννήθηκα σ ένα πολύ μικρό χωριό της Σάμου, δίπλα στη θάλασσα. Ορμος Μαραθοκάμπου , το όνομά του. Σ αυτόν τον τόπο έμαθα ν αγαπώ και να παίζω κινδυνεύοντας, ρισκάροντας, αν θέλετε ακόμα και τη ζωή. Μεγάλο σχολείο η θάλασσα, η φύση και τα λόγια των γερόντων. Ήμουνα πολύ τυχερή νομίζω. Κι ακόμα πιο τυχερή όταν αργότερα γνώρισα κι άλλους πολλούς τόπους ταξιδεύοντας. Μη φανταστείτε τουρισμό με κρουαζιερόπλοια και ταξιδιωτικά πακέτα, παρά με τεράστια τάνκερς, νησιά ολόκληρα, μαζί με τον άντρα μου. Πολύς καιρός μοναξιάς κι απομόνωσης…Λοιπόν κι εγώ από τότε γράφω. Για παιδιά και για μεγάλους. Παρατηρώντας πολύ προσεχτικά όσα συμβαίνουν γύρω μου έμαθα να ερμηνεύω τους συμβολισμούς, τα γεγονότα και τα παθήματα. Και το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον να πλάθω ιστορίες που μοιάζουν φανταστικές, αλλά ποτέ δεν είναι. Ξέρω ένα τυφλό πουλί που κελαηδάει γλυκύτερα από τα άλλα. Ξέρω κι άλλα πληγωμένα πλάσματα που ζουν στον ίδιο χώρο. Ξερω ακόμα πως εδώ όλοι μαζί χωράμε αξιοπρέπεια, με αξίες και κρυφές δυνάμεις. Ενας μικρός Τριλιλι μπορεί να μας διδάξει πολλά με την ευαισθησία και την καλή καρδιά του. Σημασία έχει η πρόθεση….. Η συναυλία των πουλιών Πολύ τον αγαπούσε τον παππούλη του ο Τριλιλί, ο μικρούλης κότσυφας. Τον θαύμαζε επίσης για την καλοσύνη, τη σοφία και το γλυκό του το τραγούδι. Αρχινούσαν μαζί το κελάηδημα πρωί πρωί πριν ξεμυτίσει ο ήλιος και τέλειωναν βράδυ βράδυ, μόλις χανότανε πίσω από το βουνό. Ο παππούς περισσότερο και λιγότερο ο Τριλιλί, γιατί ακόμα δεν ήξερε πως κελαηδούνε. Είχανε φτιάξει τη φωλιά τους στη λεμονιά του περιβολιού ενός σπιτιού παραμυθένιου. Μα δεν ήταν μόνοι. Σπουργίτια και χελιδονάκια ένα σωρό τρύπωναν στα κεραμίδια. Παραδίπλα και μια σταχτοσουσουράδα που είχε την κουρνιά της κρυφή και δεν ήθελε να έχει πάρε δώσε με κανέναν. Τιτίβιζαν όλοι μαζί ασταμάτητα. Μα μόλις έπεφτε το σούρουπο ησύχαζαν και περίμεναν ν ακούσουν το τραγούδι του γέρο κότσυφα. Κι ας ήτανε λυπητερό κι ας τους έφερνε δάκρυα στα μάτια… Ήτανε βλέπεις τελείως τυφλός. Ένα φαρμακερό αγκάθι τον τραυμάτισε κάποτε και του στέρησε το φως για πάντα. Ο Τριλιλί πίστευε πως ο παππούς ήταν πολύ δυστυχισμένος. Ο ίδιος όμως δεν το παραδέχτηκε ποτέ. “Ίσως και να είναι καλύτερα έτσι” φιλοσοφούσε. “Πάντα μου άρεσε να πετώ εδώ κι εκεί, να κρύβομαι στις φυλλωσιές, να κυνηγώ τα σύννεφα, τις πεταλούδες, τις μέλισσες και τις χρυσόμυγες. Έτρεμα τον κίνδυνο και δεν κελαηδούσα για να μη γίνομαι στόχος. Από τότε που τυφλώθηκα, δεν φεύγω από τη φωλιά μου. Κάθομαι στην ησυχία μου και τραγουδώ όσο θέλω. Όλοι με αγαπούν και δεν φοβάμαι πια τίποτα..” Ο Τριλιλί δεν μιλούσε. Κουνούσε μόνο το κεφάλι του, πετούσε μερικές φάλτσες τρίλιες και φρρρρτττ πηδούσε σκεφτικός στο διπλανό κλαδάκι. Ώσπου ήρθε η πρώτη άνοιξη της ζωής του. Και μια μέρα η ρεματιά γέμισε πουλιά. “Είναι τ αποδημητικά” εξήγησε ο παππούς. “Αλλιώτικα από εμάς που δεν φεύγουμε από τον τόπο μας. Αυτά ποτέ δεν μένουν σε ένα μέρος για όλο το χρόνο. Έρχονται όταν φεύγει ο χειμώνας και μας αποχαιρετούν το φθινόπωρο”. Ο Τριλιλί πέταξε από τη χαρά του που θα έκανε καινούργιους φίλους. Και χάρηκε ακόμα πιο πολύ όταν έμαθε πως όλα εκείνα τα πετούμενα σε λίγες μέρες θα δίνανε μια μεγάλη συναυλία στο ξέφωτο του δάσους. Για να γιορτάσουν την επάνοδο. Ανάμεσα στις προετοιμασίες ήταν και η διανομή των προσκλήσεων που την ανέλαβαν τ αγριοπερίστερα. Αφού τις έγραψαν με όμορφα καλλιγραφικά γράμματα, τις τύλιξαν σε μικρά ρολά. Ύστερα, προσεχτικά και για να μην έχει κανείς παράπονο, πήγαιναν κι άφηναν σε κάθε φωλιά από μια. “Κι ο παππούς μου είναι ένας πολύ καλός τραγουδιστής” είπε δειλά ο Τριλιλί στο περιστέρι την ώρα που του έδινε τη δική του πρόσκληση. “Θα μπορούσε να πάρει κι αυτός μέρος στη συναυλία…” Επειδή όμως εκείνο ούτε που τον είχε ακουστά, αναγκάστηκε να του εξηγήσει πως ήταν το μόνο τυφλό πουλί του δάσους. Πως γι αυτόν τον λόγο δεν έφευγε ποτέ από τη φωλιά του και πως ζούσε ολομόναχος κρυφά ακόμα κι από το Θεό. Δεν χρειάστηκε να πει τίποτα περισσότερο. Τα δακρυσμένα μάτια και το τρέμουλο της φωνής του τα έλεγαν όλα. Ο φτερωτός ταχυδρόμος συγκινήθηκε. Και η πρόσκληση για το γέρο τραγουδιστή ετοιμάστηκε ώσπου να πεις πιπέρι. Ο γέρο κότσυφας χάρηκε. “Μεγάλη μου τιμή” ψέλλισε ευτυχισμένος.”Θα τα καταφέρω όμως;” Ο Τριλιλί τότε πείσμωσε κι άρχισε να του δίνει κουράγιο κάθε ώρα. Η μεγάλη μέρα έφτασε. Τα πουλιά ξύπνησαν πριν ακόμα χαράξει. Δοκίμαζαν τα λαρύγγια τους. Μαλάκωναν τις φωνές τους με δροσοσταλιές και ροδομέλι. Χτένιζαν με το ράμφος τις φτερούγες τους και συγκρατούσαν τα κελαηδίσματα για να μην κουράσουν άσκοπα τη φωνή τους. Ο Τριλιλί πήρε το μπάνιο του σ ένα γουβωτό φύλλο φραγκοσυκιάς κι έτσι φρεσκολουσμένος, πέταξε ως τη φωλιά και ράντισε τον παππού με δροσερό νεράκι. Ήταν έτοιμοι πια και οι δυο… Η έναρξη της γιορτής κηρύχτηκε μόλις έσκασε μύτη η πρώτη ηλιαχτίδα. Το ξέφωτο γέμισε πουλιά. Όμως ούτε και τα ζώα έλειψαν από τη συναυλία. Με τόση διαφήμιση δεν είχε μείνει ούτε ένα πλάσμα στο δάσος που να μην το μάθει. Ήρθε λοιπόν η αλεπού με την καινούργια της γούνα. Σε λίγο και ο ασβός περιποιημένος και μοσχομυριστός. Ξοπίσω κι άλλα ζώα. Η λαγίνα με τη φαμελιά της, το τσακάλι, ο τυφλοπόντικας, μια κολοβή νυφίτσα, ένας φαφούτης σκίουρος…Ως και η αγριόγατα με τα τρια πόδια και το κουτσουρεμένο αυτί… Βρήκαν από μια αναπαυτική θέση και κάθισαν ήσυχα ήσυχα ν απολαύσουν το τραγούδι. Μόλις δόθηκε το σύνθημα, σιωπή απλώθηκε παντού. Ένα ένα τα πουλιά, με την παρτιτούρα στο δεξί, ανέβαιναν στην εξέδρα και τραγουδούσαν. Και τι δεν ακούστηκε. Τραγούδια παλιά και καινούργια. Άλλα του τόπου και άλλα από χώρες μακρινές. Τραγούδια αστεία και σοβαρά. Κάθε λογής και σε κάθε τόνο..Το κοινό χειροκροτούσε ενθουσιασμένο… Ο γερο κότσυφας ήταν ο τελευταίος στη λίστα. Βρήκε τη θέση του στα τυφλά, ψαχουλευτά σχεδόν κι άρχισε το λυπητερό του τραγούδι. Η καρδιά του Τριλιλί σφίχτηκε από την αγωνία. Με τις πρώτες νότες στο ακροατήριο απλώθηκε ένας εκνευριστικός ψίθυρος. Η διάθεσή τους χάλασε μονομιάς. “Δεν ήρθαμε εδώ για να μελαγχολήσουμε” διαμαρτυρήθηκαν κάποιοι κι άρχισαν σιγά σιγά να σηκώνονται και να φεύγουν. Πρώτη και καλύτερη η αλεπού, ξοπίσω
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ – 2ος Διαγωνισμός Παραμυθιού
Αγαπητοί νικητές και συμμετέχοντες, Μετά από 5 και κάτι μήνες γεμάτους φαντασία, δημιουργία και προσεκτική αξιολόγηση, ο 2ος διαγωνισμός παραμυθιού που διοργάνωσε το Pukka art Studio μόλις ολοκληρώθηκε με τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων! Θα θέλαμε να εκφράσουμε τα πιο θερμά μας συγχαρητήρια σε όλους όσους συμμετείχαν. Η δημιουργικότητα και η μαγεία που εμφυσήσατε στα παραμύθια σας μας εντυπωσίασαν βαθιά. Ένα μεγάλο μπράβο στους νικητές μας, των οποίων τα έργα ξεχώρισαν για την πρωτοτυπία, την ποιότητα και την ικανότητα να μας ταξιδέψουν, αλλά και σε όλους εσάς που συμμετείχατε, γιατί η συμμετοχή είναι ήδη μια νίκη! Διαβάστε τα έργα των νικητών εδώ Ένα μεγάλο ευχαριστώ και στους κριτές μας τους οποίους μπορείτε να τους γνωρίσετε εδώ Τα έπαθλα του Διαγωνισμού είναι:1o Βραβείο : χρηματικό έπαθλο 300€ – Δημιουργία audiobook2o Βραβείο : χρηματικό έπαθλο 200€ – Δημιουργία audiobook3o Βραβειο : χρηματικό έπαθλο 100€Θέση 4η ‘εως 10η : Μικρό σετ συγγραφής αποτελούμενο από μολύβι, και σημειωματάριο. Τις επόμενες ημέρες η ομάδα του Pukka Art Studio θα επικοινωνήσει με τους 3 πρώτους νικητές αλλά και με όσους έλαβαν θέση από την 4η έως και 10η , ώστε να ενημερωθούν για τις επόμενες ενέργειες. Νικητές Διαγωνισμού Παραμυθιού – Pukka Art Studio Τα τρία παραμύθια που ξεχώρισαν στον **2ο Διαγωνισμό του Pukka Art Studio**. 🥇 1ο ΒΡΑΒΕΙΟ 🐈 Η πριγκήπισσα Ζιζή και το τέρας του καθρέφτη από τον Κατσιαούνη Γιάννη 🥈 2ο ΒΡΑΒΕΙΟ ✨ Το μικρό Φως από την Ντούρου Άννα 🥉 3ο ΒΡΑΒΕΙΟ 🐦 H συναυλία των πουλιών από την Κιάσσου Νίτσα Θερμά συγχαρητήρια στους νικητές και σε όλους τους συμμετέχοντες! Διακρίσεις 4ης-10ης Θέσης – Pukka Art Studio 4 Η πόλη που περπατούσε λοξά Καπούτογλου Γιάννης 5 Ο Αποστόλης εμποράκος και ο γελαστούλης δράκος Τσαρουχά Χριστιάνα 6 Τα φτερά της καρδιάς Μπουμπουχαιροπούλου Γεωργία 7 Καλύτερα μέλι στη γλώσσα Μακράκη Ναυσικά 8 Το Ουράνιο τόξο των συναισθημάτων Μπάτου Ευαγγελία-Ζωή 9 Ζαχαροπλάστης Ονείρων Χατζαντώνη Ελισάβετ 10 Τα ψάρια επιτίθενται Χριστοδούλου Μαριαννα Συγχαρητήρια σε όλους τους συγγραφείς για την εξαιρετική τους προσπάθεια! Ευχαριστούμε όλους για την συμμετοχή σας!! Τις επόμενες μέρες θα δημοσιευτούν τα κείμενα που διακριθήκαν με λίγα λόγια και απο τους ίδιους τους συγγραφείς. Μείνετε συντονισμένοι καθώς έρχονται και άλλοι διαγωνισμοί !!! Διοργανωτής
Γνωρίστε τους Κριτές μας – 2ος Διαγωνισμός Παραμυθιού
Πίσω από κάθε μεγάλο διαγωνισμό, κρύβεται μια εξίσου μεγάλη καρδιά! Η κριτική επιτροπή μας αποτελείται από μια ομάδα ανθρώπων που λατρεύουν τα παραμύθια όσο εσείς. Είναι συγγραφείς, θεατρολόγοι και παιδαγωγοί με μαγική πένα και ανοιχτή καρδιά, έτοιμοι να ανακαλύψουν τα κρυμμένα ταλέντα σας. Οι κριτές αξιολόγησαν τα παραμύθια με κριτήρια όπως την πρωτοτυπία, την δημιουργικότητα . Η Δανάη Γκενέ είναι Θεατρολόγος με εξειδίκευση στην Πολιτισμική Αγωγή, καθώς και σκηνοθέτης επαγγελματικών και ερασιτεχνικών παραστάσεων. Έχει εργαστεί ως Δασκάλα Θεατρικής Αγωγής στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και σε εξωσχολικούς φορείς. Δημιουργεί και υλοποιεί εκπαιδευτικά – βιωματικά προγράμματα για παιδιά και εφήβους, καθώς και καλλιτεχνικά-επιμορφωτικά σεμινάρια για ενήλικες. Είναι επίσης η ιδρύτρια και διαχειρίστρια της εταιρείας παραγωγής Pukka Art Studio. Ο Σπύρος Κοπανιτσάνος είναι θεατρολόγος, συγγραφέας και εκπαιδευτής ενηλίκων με μακρά και πολυσχιδή δράση στη θεατρική και λογοτεχνική παιδεία. Έχει συγγράψει θεατρικά έργα, παραμύθια και ποιήματα, που έχουν εκδοθεί, παρουσιαστεί, διακριθεί και δημοσιευτεί σε συνέδρια και λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει διασκευάσει θεατρικά και λογοτεχνικά έργα για σκηνική παρουσίαση και δραστηριοποιείται σε θεατρικές ομάδες ενηλίκων, ενώ διδάσκει θεατρική αγωγή και δημιουργική γραφή, καθοδηγώντας μαθητές με εκδομένα μυθιστορήματα, νουβέλες και άλλα έργα. Δημιουργός βιωματικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων για παιδιά πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, έχει διατελέσει κριτής σε λογοτεχνικούς και μαθητικούς διαγωνισμούς, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για έργα που ξεχωρίζουν για τη φαντασία, την πρωτοτυπία, τον διδακτικό χαρακτήρα και την ικανότητα να συναρπάζουν. Η πορεία του έχει τιμηθεί με βραβεία, αναδεικνύοντας τη συμβολή του στη συγγραφική δημιουργία, το θέατρο και την καλλιέργεια ενσυναίσθησης και πολιτισμικής κατανόησης. Ο Παναγιώτης Ψωμάς γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αθήνα, μια πόλη που εξακολουθεί να εξερευνά, έθεσε τις βάσεις για την αγάπη του για τη γλώσσα και τη λογοτεχνία με σπουδές στο τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Πατρών. Η επαγγελματική του πορεία χαρακτηρίζεται από την πολυδιάστατη μετάδοση γνώσης και την ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς. Εκτός από τη διδασκαλία φιλολογικών μαθημάτων στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, λειτουργεί και ως εκπαιδευτικός ξεναγός σε βιωματικές εκδρομές (όπως στον Πύργο Βασιλίσσης και το Τατόι). Αυτή η εμπειρία του επιτρέπει να ανακαλύπτει διαρκώς νέες πτυχές της ιστορίας και να τις επικοινωνεί με τρόπο ζωντανό και ελκυστικό. Τέλος, πέρα από τα επαγγελματικά του ενδιαφέροντα, τρέφει βαθιά αγάπη για τα ταξίδια, τη συγγραφή και τον κινηματογράφο, αναζητώντας νέες εμπειρίες και τρόπους έκφρασης. Με την εμπειρία, την αγάπη τους για τα παραμύθια και την κριτική ματιά τους, είμαστε σίγουροι ότι έχουν επιλέξει τα καλύτερα έργα και θα αναδείξουν νέα ταλέντα. Ευχόμαστε σε όλους καλή επιτυχία!” Διοργανωτής
2ος ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ
Η δήλωση συμμετοχών ολοκληρώθηκε / Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν 5/10/2025 (ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ) Δείτε τα αποτελέσματα εδώ Κάθε παραμύθι κρύβει μια μαγεία… 🏰✨ Και τώρα είναι η ευκαιρία σας να τη μοιραστείτε! Δώστε ζωή στους ήρωές σας, δημιουργήστε κόσμους γεμάτους φαντασία και γράψτε μια ιστορία που θα συναρπάσει μικρούς και μεγάλους. Πάρτε μέρος στον διαγωνισμό και διεκδικήστε μοναδικά βραβεία! 1ο Βραβείο: Audiobook & 300€! Δημιουργία audiobook του παραμυθιού σας, διαθέσιμο για online streaming. Χρηματικό έπαθλο για τον νικητή. 2ο Βραβείο: Audiobook & 200€! Δημιουργία audiobook του παραμυθιού σας, διαθέσιμο για online streaming. Χρηματικό έπαθλο για τον νικητή. 3ο Βραβείο: Χρηματικό έπαθλο 100€! Όροι και προϋποθέσεις συμμετοχής του Διαγωνισμού Παραμυθιού. 📚 Ο διαγωνισμός αφορά τη συγγραφή ενός πρωτότυπου παραμυθιού που δεν έχει δημοσιευτεί ή εκδοθεί σε έντυπα (βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες) ή ιστοσελίδες. Ωστόσο, αν έχετε μοιραστεί την ιστορία σας στα προσωπικά σας social media (Facebook, Instagram, Twitter κ.τ.λ), μην ανησυχείτε – μπορείτε να συμμετάσχετε κανονικά! 🔒 Με τη συμμετοχή σας, επιβεβαιώνετε ότι το έργο σας δεν παραβιάζει πνευματικά δικαιώματα τρίτων και απαλλάσσετε το Pukka Art Studio από οποιαδήποτε ευθύνη. Τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε έργου ανήκουν σε εσας. 🏠 Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλοι οι μόνιμοι κάτοικοι Ελλάδας και Κύπρου, ανεξαρτήτως εθνικότητας και μορφωτικού επιπέδου, αρκεί να είναι άνω των 18 ετών. 📖 Κάθε συμμετέχων μπορεί να υποβάλει μόνο ένα έργο (παραμύθι) γραμμένο στα ελληνικά, χωρίς εικονογράφηση , χωρίς το ονοματεπωνυμό σας γραμμένο εντός του κειμένου και με όριο τις 3.000 λέξεις. Το θέμα είναι ελεύθερο. 💳 Για τη συμμετοχή στον διαγωνισμό υπάρχει τέλος συμμετοχής 10€, το οποίο θα χρησιμοποιηθεί για τα έξοδα του διαγωνισμού. Το ποσό είναι μη επιστρέψιμο , το αποδεικτικό της συναλλαγής θα επισυνάπτεται κατά την υποβολή του έργου και η πληρωμή γίνεται μέσω τραπεζικής κατάθεσης: 🏧 ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: GR4901720710005071112012918👤 ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΣ: Δανάη Γκενέ – Pukka Art Studio📝 ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Συμμετοχή σε διαγωνισμό παραμυθιού (συμπληρώστε και το ονοματεπώνυμό σας). Εάν υπάρχουν έξοδα αποστολής του εμβάσματος αυτά επιβαρύνουν τον εντολέα. 👤 Κριτική Επιτροπή : Η επιτροπή αποτελείται από τρία μέλη, τα οποία θα αποκαλυφθούν μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων για λόγους αμεροληψίας. 🤝 Υποβολή Συμμετοχής : Για να υποβάλετε τη συμμετοχή σας το έργο θα πρέπει να είναι σε ηλεκτρονική μορφή ( WORD ή PDF ) . Κατά την υποβολή του έργου, θα δηλώνονται επίσης και τα στοιχεία επικοινωνίας ( τηλέφωνο, email κ.τ.λ) τα σχετικά πεδία συμπληρώνονται στη φόρμα συμμετοχής (σ.σ Δείτε παρακάτω την ενότητα διαδικασία υποβολής). 🤝Οι συμμετέχοντες, δια της αποδοχής των όρων αυτών και της δηλώσεως συμμετοχής τους στο διαγωνισμό, συναινούν στην περίπτωση που βραβευτούν στην δημοσιοποίηση των έργων τους για λόγους προβολής. 📅 Η προθεσμία υποβολής ξεκινά στις 1/4/2025 και λήγει στις 15/6/2025 στις 23:59 . Καθυστερημένες συμμετοχές δεν θα γίνονται δεκτές. 🎉 ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ 🎉 1ο Βραβείο: 300€ + Δημιουργία audiobook2ο Βραβείο: 200€ + Δημιουργία audiobook3ο Βραβείο: 100€4η-10η Θέση: Μικρό σετ συγγραφής (μολύβι & σημειωματάριο) Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν εντός τριών (3) μηνών μετά την λήξη των υποβολών. Ο Διοργανωτής (Pukka Art Studio) διατηρεί το δικαίωμα να διακόψει τον διαγωνισμό, να τροποποιήσει τους όρους αυτού και να συντομεύσει ή παρατείνει την διάρκειά του με ανακοίνωση που θα δημοσιευτεί στην ιστοσελίδα του www.pukkartstudio.com. Διαδικασία υποβολής συμμετοχής στον 2ο Διαγωνισμό Παραμυθιού Οι συμμετοχές γίνονται δεκτές μόνο μέσω της φόρμας : click εδώ –> Αίτηση Συμμετοχής – Διαγωνισμός Παραμυθιούκαι οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να έχουν συμπληρώσει όλα τα απαιτούμενα πεδία. Κάθε υποψήφιος δικαιούται να συμμετάσχει στον διαγωνισμό με ένα (1) μόνο παραμύθι. Το έργο θα πρέπει να είναι σε μορφή WORD ή PDF. Το τέλος συμμετοχής στον διαγωνισμό είναι 10€ . Στην φόρμα συμμετοχής υπάρχει απαραίτητο πεδίο όπου θα πρέπει να κάνετε επισύναψη του αποδεικτικού κατάθεσης. Το τέλος αυτό θα καταβάλλεται στη τράπεζα που αναγράφεται παρακάτω :ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ :IBAN : GR4901720710005071112012918 ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΣ : Δανάη Γκενέ – pukkartstudioΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ : Συμμετοχή σε διαγωνισμό παραμυθιού (συμπληρώστε και το ονοματεπώνυμό σας). Κάθε συμμετέχων θα λάβει στο email του επιβεβαίωση συμμετοχής (το email επιβεβαίωσης συμμετοχής θα σταλεί σε 1-3 εργάσιμες ημέρες). Η περίοδος υποβολής συμμετοχών ξεκινά απο 1/4/2025 και λήγει 15/6/2025 και ώρα 23:59μμ. 💬 Έχετε απορίες; Επικοινωνήστε μαζί μας μέσω Facebook, Instagram ή στο email: pukkartstudio@gmail.com. Νικητές 1ου Διαγωνισμού Παραμυθιού Διοργανωτής