τέχνη και Κοινωνία – Mary D.
Η Τέχνη είναι τρόπος έκφρασης που βοηθάει τον άνθρωπο να μεταδώσει αυτά που νιώθει και αισθάνεται. Τέχνη αποτελεί καθετί που προκαλεί αισθητική απόλαυση και είναι συνυφασμένη με την κοινωνία. Η σχέση τέχνης και κοινωνίας ήταν πάντοτε στενή καθώς η τέχνη ακολουθεί τους ρυθμούς εξέλιξης της κοινωνίας και προσαρμόζεται με αυτούς σε κάθε περίοδο της ανθρωπότητας. Επιπλέον επιτυγχάνει να συνδέσει τα μέλη μιας κοινωνίας με κοινούς προβληματισμούς και ανησυχίες ώστε να δραστηριοποιηθούν απέναντι στα προβλήματα που ταλανίζουν την κοινωνία. Ο καλλιτέχνης δράττοντας τα κοινωνικά, πολιτικά, ιστορικά, πολιτιστικά θέματα της εποχής προτείνει τρόπους σκέψης και επηρεάζει το κοινό είτε θετικά είτε αρνητικά αναλόγως τα μηνύματα που θέλει να περάσει. Στις μέρες μας η τέχνη είναι πολύ πλούσια σε τρόπους έκφρασης και σε συνδυασμό με την τεχνολογία έχει αλλάξει μορφή. Η παραδοσιακή τέχνη έχει αντικατασταθεί από νέες συσκευές, νέα υλικά, νέα μέσα τα οποία οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν για να δημιουργήσουν τα έργα τους. Είναι φανερό ότι πλέον οι καλλιτέχνες δεν αρκούνται στη αποτύπωση της μορφής αλλά αντικατοπτρίζουν με ποικίλους τρόπους μέσα από τα θέματα τους, τα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας. Η ελευθερία έκφρασης που υπάρχει σήμερα βοηθάει στον τρόπο θέασης της πραγματικότητας από διάφορες οπτικές, τις οποίες θα προβάλει ο καλλιτέχνης. Μάλιστα πολλοί είναι αυτοί που τολμούν να υπερβούν τα κανονικά όρια προκειμένου να εισακουστούν και να ταράξουν τους θεατές και την κοινωνία. Πλέον περισσότεροι άνθρωποι γίνονται υποστηρικτές της τέχνης και αυτό δίνει το έναυσμα για νέους πειραματισμούς, αναστοχασμούς και παρεμβάσεις στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Παρόλα αυτά μιλώντας για την κοινωνία μας η τέχνη δεν έχει την θέση που θα της άξιζε. Σίγουρα τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πρόοδοι για να ενταχθεί στο πολιτισμικό πλαίσιο και πολλοί άνθρωποι παρακολουθούν την τέχνη, αλλά δεν είναι αρκετό στην σύγχρονη εποχή. Πολλοί από αυτούς είναι παθητικοί θεατές των εκθεμάτων χωρίς να καταλαβαίνουν τι θέλει να εκφράσει ο καλλιτέχνης ή το έργο ενώ άλλοι επιβραβεύουν μόνο αυτά που είναι όμορφα. Σε μια κοινωνία ο κόσμος θα ήταν ιδανικό να ήταν καταρτισμένος και μυημένος στην τέχνη για να μπορέσει να ξεχωρίσει τις εκδοχές της και να την κατανοήσει. Η πολιτεία θα έπρεπε να παροτρύνει τον κόσμο σε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις προκειμένου να του μεταδώσει το πνεύμα σύλληψης του καλλιτέχνη και μέσα από αυτό να τον προβληματίσει ανοίγοντάς του νέους ορίζοντες σκέψης. Επίσης στα σχολεία θα έπρεπε οι τέχνες να είχαν πρωταρχικό ρόλο σε συνδυασμό με την ιστορία τους γιατί οι μαθητές θα ελκύονταν περισσότερο, έχοντας κίνητρο τις καλλιτεχνικές δημιουργίες, να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Ο ψυχαγωγικός και ταυτόχρονα διδακτικός χαρακτήρας τους θα ήταν μια διέξοδος στα κοινωνικά αδιέξοδα της εποχής. Η ελευθερία έκφρασης που δίνουν στον άνθρωπο δρα ωφέλιμα στην ψυχολογική του υγεία και συνάμα εξελίσσει τον εσωτερικό του κόσμο σε έναν καλύτερο άτομο. Μία κοινωνία που στόχος της θα ήταν η πνευματική καλλιέργεια των ανθρώπων που ζουν σ’ αυτή θα ευημερούσε και οικονομικά και πολιτικά. Επιπλέον με την εξέλιξη των τεχνών οι άνθρωποι θα έρχονταν κοντά καθώς θα είχαν κοινούς στόχους και όνειρα για την πόλη τους τα οποία θα προσπαθούσαν να υλοποιήσουν για να ζουν καλύτερα. Θα υπήρχαν κοινές ανησυχίες για τα κοινωνικά δρώμενα και θα εκφράζονταν με τα ίδια μέσα από όλους, χωρίς να υπάρχουν αντιπαραθέσεις και κακεντρέχειες. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης εκτός από το να διχάζουν τον κόσμο, θα ήταν πιο φρόνιμο να παρουσιάζουν καλλιτεχνικές δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα σε διάφορα σημεία ανά τον κόσμο και να διεισδύουν πιο βαθιά σε τέτοια θέματα για να μεταδώσουν το μήνυμα της καλλιτεχνικής ανησυχίας και της δημιουργικότητας. Για να καταλάβει ο θεατής την δουλειά του καλλιτέχνη, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, τον χρόνο που του πήρε να δημιουργήσει το έργο του, το λόγο που το έκανε και πως το ερμηνεύει. Όλα αυτά σε κάποιον που δεν γνωρίζει από τέχνη του φαίνονται εύκολα αλλά γνώριζοντας τις δυσκολίες και τα στάδια που περνάει ένα έργο, θα το εκτιμούσε βαθύτερα. Πρέπει οι άνθρωποι να αντιληφθούν ότι ζούμε σε μια καταναλωτική κοινωνία που δεν μας προσφέρει τίποτα άλλο εκτός από υλικά αγαθά αν όχι οι κοινωνικοί φορείς, τότε μόνοι μας θα ήταν καλό να προσανατολιστούμε σε νέες ιδέες που θα μας οδηγήσουν στην πραγματική σημασία της ζωής την αξία της δημιουργίας. MARY D.
Το 6ο πάτωμα – Από Την Θεατρική Ομάδα Δρώμενο

Η ομάδα μας Το 2017 δημιουργήσαμε την Καλλιτεχνική Ομάδα Δρώμενο ως εξέλιξη του Θεατρικού Εργαστηρίου μας Lud Project (2010 – 2017). Το 2018 σε συνεργασία με τον Φυσιολατρικό Σύλλογο ΟΑΣΗ, δημιουργήσαμε τον Πολιτιστικό – Φυσιολατρικό – Επιμορφωτικό Σύλλογο ΟΑΣΗ – ΔΡΩΜΕΝΟ. Είμαστε μια ομάδα με νέους, καταρτισμένους ανθρώπους με δημιουργικό πνεύμα, φρέσκες ιδέες και αγάπη για αυτό που κάνουμε.Στόχος μας είναι η δημιουργία ομάδων πολιτιστικού και επιμορφωτικού χαρακτήρα για μικρούς και μεγάλους με σκοπό ν’ αποκτήσουν γνώσεις, να καλλιεργήσουν τις καλλιτεχνικές τους δεξιότητες και να αξιοποιήσουν δημιουργικά και ευχάριστα τον ελεύθερο χρόνο τους. Λίγα λόγια για το έργο Παρίσι 1930 ή Αθήνα 2023; Οι ένοικοι μιας πολυκατοικίας στο Παρίσι, ζουν την καθημερινότητα χτυπημένοι από την κρίση. Η καθημερινότητα των ενοίκων του Έκτου Πατώματος, ξεδιπλώνεται μέσα από τους έρωτες, τις συγκρούσεις, τους ατελείωτους καυγάδες, τα συνεχή περιστατικά, αλλά και τα όνειρα που κάνει ο καθένας για την ζωή του. Από την μια ο ονειροπόλος, φαντασμένος καλλιτέχνης Μαξ Λεσκαλιέ. Η κουτσομπόλα γυναίκα του Ζερμαίν μαζί με την φίλη της, την Μπέρτ, που μαζί κρυφακούν και παρακολουθούν τα πάντα στον όροφο. Η αδίστακτη ιδιοκτήτρια Κα Μαρέ, που ζητάει τα νοίκια της. Η λογοτέχνης παύλα λογίστρια κυρία Ωσπό η κόρη της Εντβίζ, η οποία ερωτεύεται τον καινούργιο ενοικιαστή. Ο καινούργιος ενοικιαστής, Ζονβάλ, μυστήριος και εμφανίσιμος. Ο ντροπαλός Ζοζό, που είναι ερωτευμένος με την Εντβίζ. Η Ζαν, μια αληθινή γυναίκα, που σκανδαλίζει τον όροφο με τους έρωτές της. Η «Κυρία με τα Γκρίζα» , όπως την αποκαλούν οι ένοικοι του ορόφου, μια μυστηριώδης γυναίκα που προκαλεί εντυπώσεις και μια κτηνίατρος από το κάτω πάτωμα. Το έργο ζωντανεύει σε μία παράσταση που θα ταξιδέψει και θα παρασύρει τους θεατές σε μια πραγματικότητα, γεμάτη μουσική, έρωτες, πάθη και συγκρούσεις. Στο έκτο πάτωμα που δεν συμβαίνει τίποτα ποτέ. Σκηνοθεσία – δραματουργική επεξεργασία: Σπύρος Κοπανιτσάνος Μετάφραση (&1η διασκευή): Αργυρώ Ρίζου Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης, Λίνα Νικολακοπούλου Μουσικοί επί σκηνής: Ραγκούση Ελίνα, Σουρβίνος Γιώργος, Μιχάλης Ζέρβας Σκηνικά- Κοστούμια: Θεατρική Ομάδα Δρώμενο Παίζουν κατά σειρά εμφάνισης: Βαγγέλης Πουλής, Μαρία Λαμπρούση, Κατερίνα Μιχαλάκη, Κατερίνα Μαντέλου, Στέλλα Λιανοπούλου, Κατερίνα Πιερράκου, Μαρίνα Χατζηχαραλάμπους, Σάββας Τορουνόγλου, Ηλέκτρα Μπατζιάκα, Σπύρος Κοπανιτσάνος και η Νέλλη Κουρεμένου. Facebook Instagram Σας προσκαλούμε να γίνετε μέλος της ομάδας και να γίνεται μ’ εμάς μια ψυχή!
Θόρντον Ουάιλντερ

Ο Thornton Wilder γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1897 στη Μάντισον του Γουινσκόνσιν των Ηνωμένων Πολιτειών. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς συγγραφείς του 20ου αιώνα, με έργο που εκτείνεται τόσο στη λογοτεχνία όσο και στο θέατρο.Η κλίση του στη συγγραφή εμφανίστηκε από πολύ μικρή ηλικία, όταν και συνέθετε σκετσάκια και μονόπρακτα έργα για τις αδερφές του.Μετά από τρίμηνη θητεία στον Τομέα Πυροβολικού του Στρατού στο Fort Adams, Rhode Island, κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (ανέβηκε στον βαθμό του δεκανέα), ο Ουάιλντερ φοίτησε στο Oberlin College πριν λάβει το πτυχίο Bachelor of Arts το 1920 από το Πανεπιστήμιο Yale, όπου εξελίχθηκε ως συγγραφέας ως μέλος της αδελφότητας Alpha Delta Phi, μιας λογοτεχνικής κοινωνίας. Απέκτησε το πτυχίο Master of Arts στη γαλλική λογοτεχνία από το Πανεπιστήμιο Princeton το 1926. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Η Καμπάλα, κυκλοφόρησε το 1926. Το 1927, Το γεφύρι του Σαν Λούις Ρέι (The Bridge of San Luis Rey) του έφερε εμπορική επιτυχία και το πρώτο του Βραβείο Πούλιτζερ (1928). Το 1938, το θεατρικό έργο του Thornton Wilder Η Μικρή μας Πόλη (Our Town) του χάρισε επίσης το Βραβείο Πούλιτζερ για το θέατρο. Η θεατρική του δεινότητα αναγνωρίστηκε περαιτέρω το 1943 όταν έλαβε το ίδιο βραβείο για το θεατρικό έργο του Με τα δόντια(The Skin Of Our Teeth). Μερικά απο τα πιο γνωστά και αξιόλογα θεατρικά του έργα είναι η Προξενήτρα(The Matchmaker – 1954) και η Αλκηστιάδα ή Μια Ζωή στον Ήλιο (The Alcestiad: Or, a Life in the Sun – 1955). Επιπλέον γνωστά μυθιστορήματα είναι η γυναίκα της Άνδρου (The Woman of Andros – 1930), Ο Παράδεισος είναι ο προορισμός μου (Heaven’s My Destination – 1935) και Η όγδοη μέρα (The Eighth Day – 1967)—τιμήθηκε με το the National Book Award στη κατηγορία της μυθοπλασίας. Τελευταίο του μυθιστόρημα το «Theophilus North» (1973) Τα έργα του Thornton Wilder που κέρδισαν το βραβείο Pulitzer Ο Θόρντον Ουάιλντερ, ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς συγγραφείς του 20ου αιώνα, πέθανε στις 7 Δεκεμβρίου 1975, σε ηλικία 78 ετών. Η ζωή του χαρακτηρίστηκε από την πολυπλοκότητα και την ποικιλία, καθώς είχε επιτυχή καριέρα ως συγγραφέας, δραματουργός, σεναριογράφος, ακαδημαϊκός και ηθοποιός.
η μικρή μας Πόλη – από την θεατρική ομάδα Δρώμενο

Η ομάδα μας Το 2017 δημιουργήσαμε την Καλλιτεχνική Ομάδα Δρώμενο ως εξέλιξη του Θεατρικού Εργαστηρίου μας Lud Project (2010 – 2017). Το 2018 σε συνεργασία με τον Φυσιολατρικό Σύλλογο ΟΑΣΗ, δημιουργήσαμε τον Πολιτιστικό – Φυσιολατρικό – Επιμορφωτικό Σύλλογο ΟΑΣΗ – ΔΡΩΜΕΝΟ. Είμαστε μια ομάδα με νέους, καταρτισμένους ανθρώπους με δημιουργικό πνεύμα, φρέσκες ιδέες και αγάπη για αυτό που κάνουμε. Στόχος μας είναι η δημιουργία ομάδων πολιτιστικού και επιμορφωτικού χαρακτήρα για μικρούς και μεγάλους με σκοπό ν’ αποκτήσουν γνώσεις, να καλλιεργήσουν τις καλλιτεχνικές τους δεξιότητες και να αξιοποιήσουν δημιουργικά και ευχάριστα τον ελεύθερο χρόνο τους. «Η ΜΙΚΡΗ ΜΑΣ ΠΟΛΗ» (βασισμένο στο ομώνυμο έργο του Θόρντον Ουάιλντερ) Λίγα λόγια για το έργο: Ένας διαχρονικός ύμνος της καθημερινότητας. Ένα έργο νοσταλγικό που ζωντανεύει χαμένες αξίες κι αφήνει στον θεατή μια γλυκόπικρη γεύση. Μέσα από την πορεία προς την ενηλικίωση δύο εφήβων θα ζήσουμε τον έρωτα, τις χαρές, τις αγωνίες και τις πικρές μιας καθημερινότητας που όλοι ζούμε αλλά ξεχνάμε να βιώσουμε.. Μέσα σ’ αυτήν την μικρή πόλη θα βρούμε κομμάτια του εαυτού μας και θα καταλάβουμε πόσο σημαντικό είναι να ζούμε την κάθε στιγμή, πριν να είναι αργά. Σκηνοθεσία – δραματουργική επεξεργασία: Δανάη Γκενέ Σκηνικά- Κοστούμια: Θεατρική Ομάδα Δρώμενο Βοηθός σκηνοθέτη: Στέλλα Λιανοπούλου Παίζουν με αλφαβητική σειρά: Μάριος Γκόλφης, Ευτυχής Ζερβουδάκης, Νάγια Καπελιώτη, Ρεβέκκα Κολοβέα, Αιμιλία Κουτσάφτη, Αντώνης Κραστούδης, Αλεξάνδρα Πάλλα, Βίκυ Ποθητού, Λιάνα Σαγιάννη, Καλλιρρόη Τάτση, Νίκος Τόκας. Facebook Instagram Σας προσκαλούμε να γίνετε μέλος της ομάδας και να γίνεται μ’ εμάς μια ψυχή!