1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού

Ας γνωρίσουμε την Άννα : Η Άννα Μακαντάση γεννιέται στη Θεσσαλονίκη μια Κυριακή με πολλή ζέστη. Μεγαλώνει εκεί, σπουδαζει, αλλάζει πόλεις, ταξιδεύει, συναντά ανθρώπους, κάνουνε σχέδια… Δασκάλα στο δημοτικο όταν χρειάζεται, αλλά μουσικός στην ψυχή! Τα 《ιπτάμενα πινέλα》 είναι η πρώτη προσπάθεια συγγραφής παραμυθιού, μες στο οποίο ανακατεύονται θάλασσες και φαράγγια μ΄ αέρα ανεμελιάς κι ελευθερίας • ανησυχίες κι αστέρια με τρυφερές σχέσεις που ανθίζουν στην αλληλεγγύη • μελωδίες, χρώματα και όνειρα που συνθέτουν έναν άλλο κόσμο. Τα ιπτάμενα πινέλα 1* Ήτανε κάποτε ένα παραμύθιΠου τριγυρνούσε εδώ κι εκείΑπ’ την Ινδία, Ανδαλουσία,Νησί του Πάσχα και Αφρική. Μέσα από θάλασσες κι απόποτάμιαΦαράγγια, λίμνες, βουνοκορφέςΜε τον αέρα μέσα απ’ τ’ αστέριαΧάραζε ευχάριστες διαδρομές. Το παραμύθι, το παραμύθι… Ένας κεφάτος, γλυκόςτροβαδούρος,Που ταξιδεύει μ’ ιδέες πολλές,Με ιστορίες, τρελές καιφευγάτες,Για τα παιδιά, για γέρους, γιαεργάτες. Και για τον ήλιο, τη γη και τηφύση,Την ανατολή, μα και τη δύσηΠλανήτες, άστρα, κομήτες,πουλιά,Όνειρα άπιαστα κι ουτοπικά. Το παραμύθι, το παραμύθι… Όποιος το διάβαζε ανησυχούσε,Έτρεχε, έπαιζε και ξενυχτούσε,Παρέες έκανε κι όλο γλεντούσεΣτον ήλιο έβγαινε, χαμογελούσε. Με λόγια απλά, που τόσομετράνε,Τόσο απλά γιατί ξέρουν πουπάνε,Που θα αράξουν, Αν θαπετάξουν,Και τα νερά θα μαςαναταράξουν. Ήταν κάποτε ένα παραμύθι που τριγύρναγε από τόπο σε τόπο, από πόλη σε χωριό, από βουνά σε θάλασσες, φαράγγια, πεδιάδες, λίμνες, ποτάμια, ουρανό και γη. Ταξίδευε από στόμα σε στόμα, από χέρι σε χέρι… Όποιος το άκουγε ζωντάνευε, ανησυχούσε, άλλαζε και άρχισε να κάνει αλλόκοτα πράγματα. Όσα παιδιά το διάβαζαν, ήθελαν να σταματήσουν το σχολείο και τρέχανεόλη μέρα στις πλατείες. Αλλά, ακόμα κι οι μεγάλοι παρατούσαν τις δουλειές τους και έβγαιναν στους δρόμους να παίξουνε και να απολαύσουν τον ήλιο.* 1 Πολύ γρήγορα η κατάσταση αυτή, απασχόλησε τις ΑΡΧΕΣ. Το παραμύθι κρίθηκε ένοχο. Καταζητείται για διατάραξη της εύρυθμης λειτουργίας κάθε πόλης και χωριού! Μια μέρα με ήλιο και αέρα, το παραμύθι καμουφλαρίστηκε καλά-καλά και βγήκε βόλτα σε μία πλατεία. Σε λίγα λεπτά το ανακάλυψαν κάποια παιδιά κι άρχισαν να τοδιαβάζουν συνωμοτικά. Δυστυχώς όμως… πολύ γρήγορα έγινε αντιληπτό από τις ΑΡΧΕΣ… Ακολούθησε μεγάλο κυνηγητό… Το παραμύθι έφυγε τρέχοντας, μα πάνω στη βιασύνη του, δεν έκλεισε καλά, και ξεγλίστρησε από μέσα του ένα… πινέλο!!! Το άτακτο πινέλο, βρέθηκε στη μέση ενός πάρκου, ζαλισμένο, με ένα χτύπημα στο κεφάλι. Πάνω στην αναταραχή, το βρήκε ένα παιδί και το έβαλε στην κασετίνα του, μαζί με άλλα πινέλα, μολύβια, γόμες και ψαλίδια… Με το που έκλεισε το φερμουάρ, το τάραξαν στις ερωτήσεις… Ποιος είσαι; Από πού έρχεσαι; Πώς βρέθηκες ανάμεσα μας; Αλλά αυτό… δεν ήξερε να απαντήσει… Δε θυμότανε τίποτε… τίποτε απολύτως… *2 2* Τι ζαλάδα τι κακό, τι να πω τι να σκεφτώ,Έπεσα κι έχω ξεχάσει, σε τι μέρος έχω φτάσει;Μπέρδεμα δε βρίσκω λύση, ποιοι είστε εσείς; Που πέφτει η δύση;Μη μου λέτε πώς και τι, δε γνωρίζω το γιατί Δε θυμάμαι, δε θυμάμαι ποιος να είμαι και τι να ‘μαιΤίποτα δε με αφήνει λεύτερη να ‘χω τη μνήμη,Είναι τώρα αυτό που ζωΚάτι που το θέλω εγώ; 3* Νέο φίλο αν γνωρίσω,Πιο μπροστά θα προχωρήσω,Η παρέα είναι ιδέα,Θα μας ταίριαζε ωραία. Δες εκείνο το χοντρό,Που γλιστράει στον ουρανό,Και η φουντωτή τη φάση;Ο πλακέ θα φέρει δράση. Τρεις τριχούλες έχει ο άλλος,Στη λεπτομέρεια μεγάλος,Είναι τόσο δα λεπτός,Μα μου φαίνεται σοφός. Η παρέα είναι ιδέα,θα μας ταίριαζε ωραία,σκέψεις κι όνειρα διπλά,τα προβλήματα μισά. Έτσι λοιπόν, προσαρμόστηκε κακήν κακώς στην καινούρια πραγματικότητα. Σχολείο, μπλοκ ζωγραφικής, χεράκια να το αρπάζουν και να το τσαλαβουτάν στα χρώματα… Αλλά είχε μία ανησυχία… Ήθελε να θυμηθεί, ποιο είναι, τι έκανε πριν βρεθεί σ’ αυτή την κασετίνα… Άσε που είχε βαρεθεί να ζωγραφίζει σπιτάκια ! Πολλές φορές ήθελε να ξεφύγει… Αφηνόταν να κυλήσει πάνω στο θρανίο μέχρι να φτάσει στην άκρη του, και να σωριαστεί στο πάτωμα… Άλλες κουτρουβαλούσε κάτω από τη βιβλιοθήκη, ή πίσω απ’ το κρεβάτι, και καθότανε εκεί μέρες… Όμως, μάταια… Δε μπορούσε να θυμηθεί τίποτα… Τίποτα τίποτα ΤΙΠΟΤΑ! Μια μέρα με καθαρό ουρανό και λαμπερό ήλιο, μια παρέα παιδιών έκανε μία μεγάλη ζωγραφιά. Σχεδίασαν όλα μαζί τα όνειρα τους. Εκεί το Άτακτο Πινέλο, γνώρισε και συναναστράφηκε διάφορων ειδών πινέλα… Χοντρά, λεπτά, πλακέ και φουντωτά! Γνώρισε κι ένα πολύ λεπτό πινέλο, που είχε σχεδόν 3 τρίχες, και ζωγράφιζε μόνο τις λεπτομέρειες. Αυτό είχε πολλά να πει, μιας και τις περισσότερες ώρες, ρέμβαζε… Περίμενε υπομονετικά να έρθει το τέλος για να κάνει τη λεπτομερή δουλειά του. Τα δύο πινέλα ταίριαξαν εξαιρετικά! Ζωγράφισαν παρέα, με όλη τους την τέχνη, τα πολύχρωμα παιδικά όνειρα… Το άτακτο πινέλο ήταν τόοοσοοο χαρούμενο για την καινούρια γνωριμία ! *3 Αφού καλλιτέχνησαν, τα δύο πινέλα, πήγαν για ένα ξέπλυμα, και βυθίστηκαν σ’ ένα ποτήρι νερό. Το λεπτό πινέλο άρχισε να λέει συνωμοτικά μία ιστορία… «Επ εσύ καινούριε! Θυμάσαι ένα Παραμύθι που είχε περάσει από εδώ και είχε τρελάνει τους πάντες και τα πάντα; Φήμες λένε ότι πια περιπλανιέται δυστυχισμένο… Ψάχνει, λέει κάποιο πινέλο που ξεγλίστρησε απ’ τις σελίδες του πάνω σ’ ένα κυνηγητό με τις ΑΡΧΕΣ… και κάτι τέτοια περίεργα… Γνωρίζεις κάτι;» Το Άτακτο πινέλο προσπάθησε και πάλι να θυμηθεί… και τότε… μία έκλαμψη το διαπέρασε σαν κεραυνός!!! 4* Το μυαλό μου πήρε φόρα,Ήρθαν νέες σκέψεις τώρα,Η φούντα μου πήρε φωτιά,Κι εκτοξεύομαι ψηλά,Είμαι ιπτάμενο πινέλο,Ξέρω πια σου λέω τι θέλωΨάχνω για το παραμύθι,Το κουκί και το ρεβύθι,Μ’ έχει πιάσει μια μανία,Ψάχνω για την ουτοπία. Είμαι ιπτάμενο πινέλο,Ξέρω πια σου λέω τι θέλωΦίλοι φίλες μην αργείτε,Γρήγορα οργανωθείτε,Το έφερε η ζωή μοιραία,Να πετάξουμε παρέα.Είμαι ιπτάμενο πινέλοξέρω ποια σου λέω τι θέλω (x3)Κάνω σύναξη πινέλων! Άρχισε να νιώθει το σώμα του κύτταρο προς κύτταρο. Κάθε ίνα του ξύλου, μα και κάθε τρίχα του. Έστυψε το μυαλό του να θυμηθεί… Ξαφνικά… μια έκρηξη… Εκτοξεύθηκε σαν πύραυλος στον ουρανό. Μπορούσε να πετάξει! Μα βέβαια! Θυμήθηκε όλη την ιστορία… Κάποτε ζούσε στην κοινωνία των ιπτάμενων πινέλων!!! *4 Το Άτακτο Πινέλο δεν έχασε λεπτό! Οργάνωσε ένα συμβούλιο πινέλων. Τους είπε την ιστορία του. Άλλα συνέχισαν να ζωγραφίζουν αδιάφορα, λες και δεν άκουσαντίποτα… Άλλα φοβήθηκαν την αναστάτωση και κρύφτηκαν πίσω απ’ τις παλέτες… Άλλα θύμωσαν τόσο πολύ που τους χάλασε την ηρεμία, και φώναζαν ότι αν συνεχίσει με τις τρέλες θα καλέσουν τις ΑΡΧΕΣ… Για καλή του τύχη όμως, υπήρχαν κι αυτά τα πινέλα, τα πιο αυθόρμητα, τα πιο τολμηρά, τα πιο ελεύθερα πνεύματα βρε παιδάκι μου, που ήθελαν σαν τρελά να πετάξουν και να ψάξουν αυτό το περιπλανώμενο παραμύθι… Μια και δυο, δημιουργήθηκε μία μικρή ομάδα, η οποία σε χρόνο ρεκόρ εκπαιδεύτηκε στην εκτόξευση! Σε μερικά λεπτά ο ουρανός μετατράπηκε σε έναν καμβά ζωγραφικής γεμάτο σχέδια και χρώματα.. Όσοι έβλεπαν αυτό το θέαμα είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό! Το νέο κυκλοφόρησε γρήγορα… έγινε είδηση! Μιλάγανε γι

Ας γνωρίσουμε την Σοφία : Η Σοφία Ξενέλλη γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε Αρχαιολογία γιατί οτιδήποτε  σημαντικό βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια, και Ιστορία της Τέχνης γιατί οι πιο  ενδιαφέρουσες ιστορίες έχουν χρώματα. Έζησε δύο χρόνια στην Θεσσαλονίκη, όπου  ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της Μουσειολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμού. Η επιστροφή  της στην Αθήνα συνδυάστηκε με τη δεύτερη, πιο ώριμη πια, επαφή της με τη Θεωρία και  Ιστορία της Τέχνης στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος της Καλών Τεχνών. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές της σιγουρεύτηκε ότι πάντα θα έχει περισσότερες ερωτήσεις  απ’ ότι απαντήσεις και ότι αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Αγαπούσε από μικρή τις  ιστορίες αντικειμένων. Χρειάστηκε να μεγαλώσει για να αντιληφθεί ότι τις αγαπάει επειδή ο  πυρήνας τους είναι πλασμένος από ιστορίες ανθρώπων. Έχει συμμετάσχει στο συλλογικό  έργο «Η κρυφτή γυναίκα. Μικρές ιστορίες για το νησί της Ερεσού», όπου είχε την ευκαιρία  να ενώσει την φαντασία με την πραγματικότητα με αφορμή την Ερεσό απ’ όπου κατάγεται.  Δραστηριοποιείται στον χώρο της επιμέλειας εκθέσεων και προώθησης καλλιτεχνικών  επιδιώξεων. Ο πέτρινος βασιλιάς Μια φορά και χίλιους καιρούς …από αυτούς που μελετάνε αλχημιστές κι αστρονόμοι,  αφηγούνται οι ιστορικοί και κοροϊδεύουν οι παραμυθάδες, ήταν μια μικρούλα παραλία. Είχε  άμμο χρυσή και κύμα, άλλοτε ήρεμο κι άλλοτε άγριο, να σκάει στο κορμί της. Ο ήλιος και οι  κόρες του οι ηλιαχτίδες κάθε μέρα τη χάιδευαν και την κανάκευαν. Της μουρμούριζαν λόγια  που δεν καταλάβαινε, μα την έκαναν να χαμογελάει. Περισσότερο απ’ όλα απολάμβανε την φίλη της την Κυμοθόη, την έβδομη από τις κόρες του ήλιου, την πιο μικρή και σκανδαλιάρα. Στην Κυμοθόη άρεσε πολύ να σπάει πλάκα με τα κύματα. Κάθε πρωί, όσο οι αδερφές της  ετοίμαζαν τον χρυσοκέντητο θρόνο του πατέρα εκείνη, διοργάνωνε αγώνες δρόμου με τα  κύματα, και κάθε μέρα τους έλεγε: «Μην διστάζετε καλά μου, σήμερα είμαι κάπως  κουρασμένη, δεν θα τρέξω τόσο γρήγορα!». Κι όμως κάθε φορά τα κέρδιζε , πιο γρήγορα από  εκείνα έτρεχε ακόμα κι αν προσπαθούσε λίγο φρένο να βάζει για να μην τα κακοκαρδίσει.  Ήταν η φύση της βλέπετε τέτοια. Τα κύματα θύμωναν και έσκαγαν με φούρια πάνω στην  άμμο, κι η παραλία μας έσκαγε στα γέλια με τα χουνέρια που τους έκανε η φίλη της.   Κι έτσι, ευχάριστα περνούσαν οι μέρες για τη παραλία , με παρέα της τις ηλιαχτίδες , τους  γλάρους κι άλλα τόσα ψάρια και θηλαστικά. Και μιας και είπαμε θηλαστικά ..μια μέρα στην  παραλία εμφανίστηκε κι άλλο ένα που δεν είχε δει ποτέ ξανά…ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος  λοιπόν, δεν ζούσε στην παραλία αλλά την επισκεπτόταν πολύ συχνά. Εκείνη χαιρόταν γιατί  σκεφτόταν πως κέρδισε ακόμα έναν φίλο και απλόχερα του χάριζε τα θαλασσινά της για το  τραπέζι του. Από τους γλάρους μάλιστα, που ταξιδεύαν γύρω γύρω – κι ήταν εδώ που τα λέμε  και λίγο κουτσομπόληδες – μάθαινε, πως ο άνθρωπος λίγο πιο μακριά από τη θάλασσα έχτιζε  βασίλειο μεγαλόπρεπο! Το μόνο που στεναχωρούσε τη παραλία μας ήταν ότι με τον ερχομό  του ανθρώπου η φίλη της η Κυμοθόη περιόρισε λίγο τα παιχνίδια της και τα έκανε στα κρυφά  , γιατί δεν θα εμπιστευόταν ποτέ, όπως έλεγε , ένα θηλαστικό που δεν του έφτανε η θάλασσα  που το γέννησε, μα ήθελε και τη γη να κατακτήσει. Έτσι, ξίνιζε το μουτράκι της κάθε φορά  που έβλεπε τους ανθρώπους και έβαζε τα δυνατά της να λάμπει πιο πολύ, να τους τυφλώνει  με το φως της και να κρύβεται με ασφάλεια πίσω από αυτό.  Μια μέρα, σαν όλες τις άλλες δηλαδή.. μα ίσως κι όχι , γεννήθηκε στο βασίλειο ένα παιδί, ένας πρίγκιπας. Οι μάντεις του βασιλιά είχαν ήδη μιλήσει για την έλευση ενός λαμπερού  παιδιού που θα έφερνε αλλαγές. Τα νέα ταξίδεψαν γρήγορα στο βασίλειο και από στόμα σε  στόμα η ιστορία για τη γέννηση του πρίγκηπα έπαιρνε όλο και μεγαλύτερη αίγλη. Όλοι  μιλούσαν για παιδί με λάμψη και απαράμιλλη ομορφιά. Πολλοί μάλιστα πίστευαν πως στο  παιδί κυλούσε αίμα θεϊκό , πως ήταν απόγονος θεού και όχι κοινού βασιλέα , έτσι μονάχα  μπορούσε να εξηγηθεί το παρουσιαστικό του.  Μέγας θαυμασμός λοιπόν περιέβαλε τον πρίγκηπα, ήδη από τη γέννησή του, κι αν οι  προηγούμενοι πρίγκιπες μεγάλωναν στα πούπουλα εκείνος μεγάλωνε στα ουράνια, με τόση  υπερβολή που όλοι ξεχνούσαν – ακόμη κι ο ίδιος πολλές φορές- πως ανήκε στη γη και όχι  στον ουρανό. Ο μικρός πρίγκηπας μεγάλωνε δίχως έννοιες και ιδιαίτερες ασχολίες πέρα από  μερικές ανιαρές χαιρετούρες. Είχε πολύ ελεύθερο χρόνο που δεν ήξερε πως να γεμίσει και  καθώς το βασιλικό ζεύγος του απαγόρευε τη συναναστροφή με κοινούς θνητούς η μόνη του  έξοδος από το παλάτι ήταν μια βόλτα στη γνωστή μας παραλία. Εκεί μόνο ο μικρούλης , δίχως  να το ξέρει, μπορούσε να είναι ένα κανονικό παιδί . Να τρέξει ξυπόλητος στην άμμο , να  βρέξει τα χρυσοκέντητα ρούχα του στη θάλασσα και να γελάσει με τους αδέξιους γλάρους  που τον παρατηρούσαν με περιέργεια.  Η παραλία μας απολάμβανε τον καινούριο της επισκέπτη και έστελνε μικρά κυματάκια να  τον προϋπαντήσουν και να προκαλέσουν το γάργαρο παιδικό του γέλιο. Η Κυμοθόη  παρακολουθούσε πάντα από μακριά παραμένοντας επιφυλακτική για το είδος αυτό που  λεγόταν άνθρωπος και ακόμη περισσότερο γι’ αυτό το – μάλλον καινούριο είδος – που όλοι  αποκαλούσαν πρίγκηπα. Ωστόσο, η παραλία την είχε δει να μειδιά κρυφά βλέποντας τον  μικρό πρίγκηπα να σκουντουφλά και να πέφτει στην άμμο. Οι γλάροι γελούσαν κι έλεγαν :  «Να αυτός εδώ ο χαβαλές , είτε το πιστεύετε είτε όχι μια μέρα θα φορέσει κορώνα στο  κεφάλι!».  Σύντομα όμως ο πατέρας του έμαθε για τις εξορμήσεις του αυτές και τις απαγόρεψε. «Τι θα  πει ο κόσμος να δει έναν μελλοντικό βασιλιά να τρέχει και να σκουντουφλά στις παραλίες ;;»  του είπε, «Έχεις υποχρέωση να μάθεις όλες τις βασιλικές εθιμοτυπίες , να ξέρεις όλα όσα σου  ανήκουν, να τα μετράς κάθε μέρα, γιατί όλοι φθονούν έναν βασιλιά και όλοι θέλουν να  πάρουν ότι του ανήκει». «Μα γιατί ;» ρώτησε εκείνος και ο πατέρας του , του απάντησε «  γιατί εσύ γεννήθηκες τέλειος ενώ όλοι οι άλλοι είναι αναγκασμένοι να προσπαθήσουν γι’ αυτό».   Κι αυτή η φράση του πατέρα του.. «γεννήθηκες τέλειος» καθόρισε δυστυχώς τη πορεία του  πρίγκηπα και του στοίχησε το πιο πολύτιμο απόκτημα

Ας γνωρίσουμε την Ηλέκτρα: Ονομάζομαι Ηλέκτρα Σωτηροπούλου, ζω στην Αθήνα και η συγγραφή, ξεκίνησε για μένα πριν από πέντε περίπου χρόνια. Η ιδέα για το συγκεκριμένο παραμύθι διαμορφώθηκε όταν αποφάσισα να γράψω κάτι που θα μιλά για το ζήτημα της αυτοφροντίδας και κατ΄ επέκταση της ουσιαστικής σύνδεσής μας με τους άλλους ανθρώπους. Πιο συγκεκριμένα, επιθυμούσα κάτι που θα είχε νόημα τόσο στα μάτια των παιδιών, των μελλοντικών ενηλίκων, όσο και των ενηλίκων του σήμερα. Έτσι λοιπόν, το Βουνό και η θάλασσα, μιλά για την ανάγκη να αποδεχτούμε και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας καθώς και το να καταφέρουμε να συνδεθούμε με τους γύρω μας μέσα σε ένα κλίμα κατανόησης και αποδοχής. Φυσικά δε θα μπορούσε να παραληφθεί η διαδικασία την οποία χρειάζεται πολλές φορές να βιώσουμε με σκοπό να ανακαλύψουμε εμάς και έτσι σιγά- σιγά να χτίσουμε αυτό που λέμε αυτογνωσία, αυτοσεβασμό, αυτοεκτίμηση.  Διότι όταν το βουνό κατάφερε να γνωρίσει τον εαυτό του, μπόρεσε να δουλέψει τα δύσβατα μονοπάτια του και αποδέχτηκε στοιχεία που δυσκολευόταν να αναγνωρίσει, μπόρεσε να αγαπήσει και τη θάλασσα. Και να χαμογελάσει. Λίγο πιο γλυκά, λίγο πιο αληθινά.  Το βουνό και η θάλασσα Κάποτε σε ένα μέρος όμορφο και ηλιόλουστο, ζούσε ένα ψηλό βουνό με πολλά- πολλά  στρέμματα στην κατοχή του. Στο τελείωμά του, περνούσε ένα μεγάλο και χαμογελαστό  κομμάτι θάλασσας που το έλεγαν «ποτάμι». Το ποτάμι, αγαπούσε το βουνό και το  θεωρούσε τον καλύτερο φίλο που θα μπορούσε να έχει. Το βουνό, επίσης, αποκαλούσε  το ποτάμι «θάλασσα, φίλη μου».   Ωστόσο, ενώ θα μπορούσε και εκείνο να χαμογελά το ίδιο συχνά , ήταν σχεδόν πάντα  λυπημένο. Όσο και αν περνούσαν οι μέρες και το βουνό ξυπνούσε λέγοντας «Σήμερα,  θα είμαι χαρούμενο!», τόσο λυπημένο ήταν μέχρι να δύσει ο ήλιος.  -Τι να είναι αυτό που κάνει το βουνό στεναχωρημένο; ρωτούσε το ποτάμι τον ήλιο.  -Μακάρι να μπορούσα να μάθω και τότε θα το βοηθούσα να γίνει καλά. Ούτε το ίδιο  όμως δεν ξέρει, απαντούσε ο ήλιος βγάζοντας έναν δυνατό αναστεναγμό.  Η αλήθεια ήταν ότι το βουνό, πάντα ήθελε να μοιάζει στη θάλασσα. Η γαλαζοπράσινη  θάλασσα με τα κρυστάλλινα σαν ψεύτικα νερά έρεε μπροστά του και αντανακλούσε το  χρυσό-πορτοκαλί φως του ήλιου. Πάντα αναδυόταν από εκείνη μια γλυκιά μυρωδιά  και έδειχνε τόσο όμορφη όπως ένας προσεγμένος πίνακας ζωγραφικής.   Ακόμα και τις ημέρες που έμοιαζε αναστατωμένη παίρνοντας ένα σκούρο μπλε  χρώμα…ακόμα και τότε έμοιαζε ελκυστική. Αυτό, γιατί αν και θυμωμένη, τα κύματά  της έκλειναν σαν λευκό, απαλό, καθαρό βαμβάκι.   Το βουνό, παρατηρούσε όλη αυτή την ομορφιά να διασχίζει το κομμάτι της γης που  βρισκόταν ακριβώς στα πόδια του και ένιωθε άβολα με αυτό που ήταν εκείνο, δηλαδή  με τον εαυτό του.   Ήταν ένα πανύψηλο με μεγάλη έκταση βουνό που όμως μόνο σε λίγα κομμάτια του  είχε δέντρα και βλάστηση. Άλλες εκτάσεις του σκεπάζονταν από ένα σκούρο καφέ  χώμα με πολλές πέτρες και ένα δρόμο όλο εμπόδια.   Στην πραγματικότητα, οι εκτάσεις με τις άβολες για περπάτημα πέτρες και την άγονη γη κάλυπταν το μεγαλύτερο μέρος του. Κάθε χρόνος που περνούσε, αυτό το κομμάτι  έπαιρνε το μέρος της βλάστησης και των χρωμάτων. Το βουνό αναρωτιόταν κοιτώντας  το γαλάζιο ουρανό «Πως είναι δυνατόν η θάλασσα να έχει τόσο όμορφα στοιχεία πάνω  της και εγώ να χάνω ακόμα και από τις λιγοστές μου ομορφιές»;  Αυτή η κατάσταση όλο και χειροτέρευε. Το βουνό παρατηρούσε αποσβολωμένο τη  θάλασσα που περνούσε με το φρέσκο νερό, τη θετική στάση και την ασύγκριτη  ομορφιά της. Έπειτα, αισθανόταν μοναξιά. Πίστευε πως είναι άσχημο και κάθε φορά  που σύγκρινε τον εαυτό του με τη φίλη του πάντα ένιωθε πως έχανε.  Πολλά ήταν τα απογεύματα που ενώ ο ήλιος έδυε ακριβώς πίσω του κάνοντάς το να  μοιάζει πιο φωτεινό και πολύχρωμο από ποτέ, το βουνό επέλεγε να παρατηρεί τη  θάλασσα που δανειζόταν για λίγο το πορτοκαλοκόκκινο χρώμα του ήλιου και το  έμπαζε μέσα στα νερά της. Στα δικά του μάτια, εκείνη τη στιγμή, αυτή έμοιαζε  εκθαμβωτική.   Και ο καιρός περνούσε. Και το βουνό μαράζωνε..και μαράζωνε ώσπου ήρθε εκείνη η μέρα που αποφάσισε πως  έπρεπε να κάνει επιτέλους κάτι!  Τότε, ζήτησε από τον ουρανό να του δώσει ένα όμορφο ρυάκι που θα αποτελούνταν  από νερό το οποίο θα δανειζόταν από τη θάλασσα. Η κρυφή του σκέψη όμως ήταν πως  αν είχε κάτι από τη δική της ομορφιά, τότε θα γινόταν τόσο καλός σαν εκείνη, ίσως  και λίγο καλύτερός της.   Η ευχή του έγινε πραγματικότητα και έτσι ένα μεγάλο ρυάκι περνούσε στις παρυφές  του βουνού κανοντάς το, έστω και για λίγο, να χαμογελά με την καρδιά του. Η θάλασσα  με ενθουσιασμό και ειλικρινή χαρά του είπε: «πόσο όμορφο είσαι βουνό! Πάντα είχες  πολλές ομορφιές αλλά τώρα που πρόσθεσες και υδάτινη περιοχή, είσαι ζηλευτό!».  Για μερικά δευτερόλεπτα, ένιωσε κακία για τη φίλη του. Πίστεψε πως ξεστόμισε αυτές  τις κολακείες διότι γνώριζε πως θα παρέμενε εκείνη για πάντα πιο ζηλευτή, ότι και να  έκανε αυτό… Αποφάσισε όμως να κρύψει καλά κάπου μέσα στο σώμα του αυτές τις  περίεργα άσχημες σκέψεις και απλά να χαρεί αυτό που είχε πετύχει.  Η χαρά του ήταν τεράστια! Ένιωθε πως πλησιάζει την ομορφιά της θάλασσας, πως  επιτέλους θα γινόταν και εκείνο κάτι όμορφο και θελκτικό που δεν θα αφήσει  περιθώρια να αμφισβητηθούν ξανά τα δικά του χαρακτηριστικά.   Οι μέρες διαδέχονταν η μία την άλλη, ωστόσο, το βουνό δεν περιποιήθηκε καθόλου το  ρυάκι. Δεν του απηύθυνε το λόγο, δεν το φρόντιζε και μάλλον δεν το δέχτηκε στην  πραγματικότητα ποτέ ως μέρος του εαυτού του. Σα να είχε επαναπαυθεί.   Ένα κάπως συννεφιασμένο πρωινό, η θάλασσα έβγαλε σε ένα μικρό κομμάτι παραλίας  που δέσποζε απέναντι από το βουνό, κάποια περίεργα μα πανέμορφα κοχύλια. Χρόνια  τα φιλοξενούσε στα άδυτά της και της έκαναν παρέα. Πάνω στη χρυσή και  πεντακάθαρη άμμο λοιπόν, φάνηκαν κάποια μεγάλα, κάποια πιο μικρά και κάποια  ακόμα μικρότερα κοχύλια. Είχαν χρώματα λαμπερά και πρωτότυπα. Κάποια ήταν  άσπρα ή χρυσά, άλλα χρωματιστά με λευκές ρίγες, άλλα γαλάζια ή ροζ με μία γυαλάδα  σαν τη χρυσόσκονη μιας νεράιδας και άλλα μπλε με ένα τόνο πιο σκούρο από το δικό  της χρώμα. Μερικά από αυτά, δεν είχαν κάποιο συγκεκριμένο σχήμα ούτε παρέπεμπαν  βλέποντάς τα κάποιος στα γνωστά σε όλους μας κοχύλια. Ήταν διάφανα.